ΑΠΟΚΡΙΕΣ

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Η Πένα της Αττικής", Τεύχος 17, Φεβρουάριος 2015)

Η Αποκριά διαρκεί τρεις εβδομάδες και ξεκινά εξήντα ημέρες πριν το Πάσχα Ονομάζεται Τριώδιο. Ξεκινά με την Κυριακή «Τελώνη και Φαρισαίου», ακολουθεί  «του Ασώτου Υιού», στη συνέχεια «της Απόκρεω» και τελευταία η Κυριακή της «Τυρινής», κατά την οποία γίνονται όλοι οι εορτασμοί. Η επόμενη μέρα είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής και ονομάζεται Καθαρά Δευτέρα.

Οι Αποκριές συνδέονται με τη γιορτή του Διονύσου. Όλες οι εορτές με τα λεγόμενα «μασκαρέματα»,τις μεταμφιέσεις δηλαδή, προέρχονται από την Αρχαία Ελλάδα, όπου οι Αρχαίοι Έλληνες προς τιμή του Θεού Διονύσου έπιναν κρασί, ξεχύνονταν με μάσκες στους δρόμους και συμπεριφέρονταν προκλητικά και ερωτικά άνευ περιορισμού, Το παγανιστικό αυτό έθιμο έδινε την ελευθερία να προβούν σε κολάσιμες σεξουαλικές πράξεις άνευ ταυτότητας.

Στην Ελλάδα τηρείται το έθιμο της μεταμφίεσης σε δρόμους, πλατείες και γειτονιές. Τα αστεία κουστούμια, οι σερπαντίνες, το κομφετί, η δυνατή λάτιν μουσική κλιμακώνουν την ατμόσφαιρα. Πολλά καρναβάλια όπως της Πάτρας και του Ρίο ντε Τζανέιρο τραβούν την προσοχή! Η Καθαρή Δευτέρα συνοδεύεται με λαγάνα, χαλβά, τουρσί, ταραμά και το πέταγμα του χαρταετού. Πόσο φαντασμαγορικό είναι το θέαμα πολύχρωμων χαρταετών στον ουρανό κάθε μικρού χωριού αλλά και της Αθήνας! Στην Αθήνα μυριάδες άνθρωποι κατακλύζουν τους λόφους Φιλοπάππου και Λυκαβηττού. Οι διάφοροι Δήμοι διοργανώνουν μουσικές παραστάσεις με δωρεάν φαγοπότι.

Ωραία ακούγονται όλα αυτά. Νιώθω όμως πως τελικά οι μάσκες πρέπει να πέσουν επιτέλους .Αλήθεια, πόσοι περιμένουν αυτές τις μέρες για να ξεσαλώσουν αχαλίνωτα με ποτό, σεξ και κολάσιμες πράξεις; Θυμάμαι πέρυσι πόσο σοκαρίστηκα όταν διάβασα μία αγγελία στην οποία Πατρινός προσέφερε δωρεάν διαμονή και έξοδα σε γυναίκες απ’ όλη την Ελλάδα για όλο το διάστημα των εορτών, με ανταλλαγή σεξουαλικές περιπτύξεις μαζί του… Πόσο φτηνοί έχουν γίνει κάποιοι χρησιμοποιώντας έθιμα τέτοιου τύπου; Μήπως η γιορτή αυτή δεν είναι τόσο αθώα τελικά; Μήπως η γιορτή αυτή δε γίνεται μόνο για τα παιδιά; Μήπως γίνεται για πολλούς δειλούς κι απρόσωπους θύτες; Μήπως γίνεται για όσους δεν έχουν την τόλμη να πράξουν ελεύθερα όσα επιθυμούν με το πρόσωπό τους, φορώντας έτσι μία μάσκα; Τελικά η δειλία αυτή είναι πιο ανήθικη από κάθε κολάσιμη πράξη που γίνεται με πρόσωπο καθαρό και δίχως μία μάσκα μαϊμούς…

Σόφη Λύσσαρη

καθ. αγγλικής φιλολογίας –δημιουργικής γραφής (Brunel University)

συγγραφέας/αρθρογράφος

Ημέρα των Ερωτευμένων (Αγίου Βαλεντίνου)

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Η Πένα της Αττικής", Τεύχος 17, Φεβρουάριος 2015)

Θα ξεκινήσουμε φίλοι μου με μία ιστορική αναδρομή για την καθιέρωση αυτής της εορτής.

Η ταύτιση του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου με την Ημέρα των Ερωτευμένων ξεκίνησε από την Αγγλία του Μεσαίωνα. Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γιόρταζαν τα Λουπερκάλια προς τιμή του θεού Φαύνου,

του Πάνα των Ελλήνων. Η γιορτή καταργήθηκε από την Εκκλησία τον 5ο αιώνα μ.Χ. ως ειδωλολατρική. Στη θέση της μπήκε ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου.

Πολλοί ύμνησαν τον Έρωτα!

Την πρώτη όμως γραπτή αναφορά στον Άγιο Βαλεντίνο την έχουμε το 1382, στο ποίημα «Το Κοινοβούλιο των πουλιών» του Βρετανού Τζέφρι Τσόσερ. Οι 699 στίχοι αναφέρουν πως κάθε τέτοια μέρα τα πουλιά συγκεντρώνονταν μπροστά στη θεά της φύσης για να διαλέξουν ερωτικούς συντρόφους. Μα κι ο Σαίξπηρ στο τραγούδι της Οphelia στο έργο «Άμλετ» αναφέρεται στον έρωτα με τη γιορτή του Αγίου.

Πλέον, η γιορτή του έρωτα έχει εμπορευματοποιηθεί στο μέγιστο. Ξαφνικά στην Αμερική αυξήθηκαν οι πωλήσεις των ερωτικών καρτών με παγκόσμιο αποκορύφωμα την αγορά λουλουδιών, κοσμημάτων, σοκολατένιων γλυκισμάτων. Μήπως τελικά όλο αυτό είναι ένα «παζαράκι» καλά στημένο; Μήπως όλο αυτό είναι μία έμπνευση της βιομηχανίας η οποία αποκομίζει κέρδη χρησιμοποιώντας τον έρωτα ως εξιλαστήριο θύμα;

Μήπως πάλι εμείς «χαμένοι» μέσα στην καθημερινότητά μας και στις ενοχές από τη μη εκδήλωση ενδιαφέροντος στο/η Βαλεντίνο/α μας «αφηνόμαστε» μία ημέρα του έτους σε κάτι διαφορετικό; Αλήθεια, αυτό αξίζει ο έρωτας; Μία ημέρα το χρόνο; Θέλοντας και μη, ο στολισμός των καταστημάτων, οι καρδούλες και τα «φρου-φρου» θα μας υπενθυμίσουν την ύπαρξη του ανθρώπου μας. Στιγμιαία δηλαδή θα θυμηθούμε πως ερωτευθήκαμε κάποτε κι αυτό αποκαλώ «κατάντια».

Ας δώσουμε ένα επιπλέον χρώμα στη μέρα αυτή ο καθένας μας με αναζωπύρωση του έρωτα και αναβάθμιση της καθημερινότητάς του. Το πιο υπέροχο συναίσθημα είναι ο έρωτας κι αυτός πεθαίνει μόνο όταν εμείς «πατήσουμε τη σκανδάλη».

Σας αφιερώνω τέσσερις στίχους από το ποίημά μου «Ξαφνικός Έρωτας», ποιητική συλλογή «Κατάθεση Ψυχής» (2012).

« Έρωτας ξαφνικός σου κάρφωσε τα βέλη

κι εσύ επαναστατείς όπως οι έκπτωτοι αγγέλοι»

Σόφη Λύσσαρη

καθ. αγγλικής φιλολογίας και δημιουργικής γραφής(Brunel University)

συγγραφέας/αρθρογράφος/ποιήτρια/writing coach

"Παιδιά της κρίσης" μια φανταστική σατιρική ιστορία

Δημοσιεύτηκε στην "Πένα της Αττικής" τεύχος 16, Δεκέμβριος 2014 - Ιανουάριος 2015
http://issuu.com/pena_ths_anatolikhs_attikhs/docs/teyxos_16_web_2 σελίδες 27 και 28

Κάποτε πίστευα ότι η ώρα της κρίσης είναι μετά θάνατον. Μετά όμως από μία  εμπειρία που έζησα την οποία θα σας περιγράψω, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλοι κρινόμαστε εδώ,  έστω κι αν αυτό μας συμβεί με περίεργο τρόπο.

Ονομάζομαι Τόνυ Ξεσαμάρωτος και είμαι πρωθυπουργός μιας άγνωστης σε εσάς χώρας, η οποία ονομάζεται Γελιάδα. Κάποτε από αυτή τη χώρα ξεκίνησαν ο πολιτισμός, οι τέχνες, τα γράμματα και οι επιστήμες,  αλλά βάλανε πολλοί το χεράκι τους προκειμένου να αφανιστεί η γλώσσα,  η θρησκεία,  τα ήθη και έθιμα, οι αρχές και οι παραδόσεις της, για να γίνει «κουλ» χώρα όπως όλες οι άλλες γύρω της. Μπήκε λοιπόν στη Ποπ-αλική Ένωση, ξέρετε εκεί όπου ανήκουν πολλές χώρες και χορεύουν το χορό του παραλόγου…σε ρυθμούς ποπ!

Το όνειρό μου από μικρό παιδί ήταν ένα: όταν μεγαλώσω να γίνω πρωθυπουργός. Τα κατάφερα. Ο Διάολος με λυπήθηκε και μου έκανε το χατίρι με έναν όρο. Να συνεχίσω να καταστρέφω τη Γελιάδα και τους κατοίκους της χώρας αυτής με συνεργούς όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς με τους οποίους έχουμε συμφωνήσει νεννοηθεί τις ώρες που πίνουμε κρυφά τα τσίπουρά μας να δηλώνουμε τάχα κόντρες μεταξύ μας προκειμένου να αποπροσανατολίζουμε την κοινή γνώμη. Όποιος βγαίνει κάθε φορά πρωθυπουργός θα συνάπτει συμμαχίες με τα αντίπαλα κόμματα, ώστε να μη χάνει κανείς μας τα προνόμιά του…

Καλά ντε μη με καταδικάζετε! Αυτό είναι το σύστημα στη Γελιάδα. Αφού ο λαός  μας εκλέγει, άσε να φαίνεται εκείνος ο φταίχτης για την επιλογή του. Δημοκρατία πιστεύει ο κόσμος της Γελιάδας πως έχει και πάντα βρίσκουμε κάποια εξιλαστήρια θύματα να «πληρώνουν τη νύφη» όταν δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Ένα βράδυ λοιπόν κι ενώ ήμουν στο Μέγαρο Ναζίμου εμφανίστηκε ένας άγγελος κι αφού με έπεισε να τον ακολουθήσω, πέταξα μαζί του και προσγειώθηκα σε μία αίθουσα χειρουργείου μίας μαιευτικής κλινικής.

«Γιατί ήρθαμε εδώ;» ρώτησα γεμάτος απορία.

«Τόνυ, βλέπεις εκείνο το μωρό που τώρα γεννιέται;» απάντησε ο άγγελος δείχνοντάς μου ένα νεογνό την ώρα που ξεπρόβαλε σε αυτό τον κόσμο.

«Ναι, το βλέπω… Αλλά τι δουλειά έχουμε εδώ;»

«Μη βιάζεσαι Τόνυ… Αυτό το μωρό εμείς οι άγγελοι το ονομάζουμε “παιδί της κρίσης”. Ξέρεις γιατί; Νιώθουμε κύριε πρωθυπουργέ μεγάλη πικρία όταν ένα μωρό γεννιέται σε μία χώρα όπου τα όνειρα έχουν πάψει να υπάρχουν, όπου τα χρώματα είναι μόνο γκρίζα, όπου η ελπίδα αιμορραγεί και η κατάληξη είναι η κατάθλιψη ή η επιλογή της αυτοκτονίας. Τρέμουμε από φόβο μήπως  αν αυτή η ψυχή  θα πάει στην κόλαση εξαιτίας δικών σας υπογραφών και επιλογών. Κλαίμε εμείς οι άγγελοι… Ναι, κλαίμε για την κατάντια της Γελιάδας. » «

«Μα…» τόλμησα να ψελλίσω διακόπτοντάς τον.

«Μη μιλάς Τόνυ. Τώρα ήρθε η σειρά σου να τα ακούσεις και να σκεφτείς τι ψυχή θα παραδώσεις εσύ κι όλοι εκείνοι που οδηγείτε το λαό της Γελιάδας στην πυρά… Βλέπεις,  ο Θεός δε ξέχασε τη Γελιάδα. Ο λαός έπαψε να πιστεύει στο Θεό γιατί εσύ και όλοι οι προκάτοχοί σου τον οδηγήσατε στην αμφισβήτηση της ύπαρξής Του αφού υποφέρει και ανάσταση δε βλέπει... Ο Δημιουργός όμως έδωσε την ελεύθερη βούληση προκειμένου να δει την ποιότητα και την αξία του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα; Να ορίζουν κάποιοι το μέλλον των πολλών. Εσείς επιλέξατε να πεινάσει η Γελιάδα. Κόψατε μισθούς και συντάξεις, δώρα σε δημόοσιίους υπαλλήλους, βάλατε χαράτσια και ΕΝΦΙΑ, οδηγήσατε την ανεργία στα ύψη, αλλάξατε το ασφαλιστικό, φορολογικό και ιατροφαρμακευτικό σύστημα και έφτασαν οι αυτοκτονίες στο μέγιστο… Άδειασε ο Παράδεισος, το ξέρεις; Όσοι πεθαίνουν στη Γελιάδα αναθεματίζουν την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν. Κι όσοι ζουν διαολοστέλνουν τα «Θεία» κι έχουν καταλήξει σε παράνομες ενέργειες προκειμένου να ζήσουν. Κάνατε τους φτωχούς και έντιμους ανθρώπους, κλέφτες. Κάνατε τους πλούσιους πιο κλέφτες… Κάνατε τις μανάδες πόρνες,  προκειμένου με πέντε ευρώ να πάρουν γάλα στα παιδιά τους. Κάνατε τα γεροντάκια να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό. Κάνατε το πλιάτσικο συνήθεια και την αξιοπρέπεια πολυτέλεια. Κάνατε την αναξιοκρατία θρησκεία και την ηθική την πετάξατε στον Καιάδα. Κάνατε και τους λίγους Χριστιανούς να φοβούνται να κάνουν το σταυρό τους. Σε λίγο θα τον αφαιρέσετε επίσημα και από τη σημαία τους. Κάνατε τα ιερά σύμβολα του λαού αυτού στάμπες και σλόγκαν των κομμάτων σας.  Φταίτε…. Την κρίση τη συνεχίζετε, αφού η Αφέντρα Γκρέτελ της Ερμα-νίας σας αναγκάζει με όρους να ΠΕΤΣΟΚΌΨΕΤΕ τη Γελιάδα… Μη τολμήσεις να μιλήσεις Τόνυ… Ήρθε η ώρα να μιλήσουν οι άγγελοι… Ξέρεις κάθε βράδυ πόσοι κλαίνε και προσεύχονται για τους ίδιους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους κι εμείς δε μπορούμε να κάνουμε κάτι; Είμαστε αόρατοι από πίσω τους και δίνουμε απλά μία αγκαλιά… Ξέρεις πόσοι αυτοκτόνησαν μπροστά μας από απόγνωση και τους παρέλαβαν οι σκοτεινοί δαίμονες της Κόλασης κάνοντάς μας υποτιμητικές χειρονομίες για την ήττα μας; Ξέρεις; Τι κάνεις εσύ και όλοι οι άλλοι που κάθονται στα στρογγυλά τραπέζια μαζί σου ή στα έδρανα της ΒΟΛΗς; Ήρθε η ώρα να πάρω αυτό το μωρό μαζί μου πριν το κατασπαράξετε όλοι… Πριν χάσει την ψυχή του εξαιτίας της κατάστασης που θα βιώσει εδώ… »

Ο άγγελος γεμάτος δάκρυα έβαλε το χέρι του στο στήθος του νεογνού. Μία μπάλα φωτός αιωρήθηκε στον αέρα κι έγινε ένα με το δικό του φως… Ήταν το πιο ανατριχιαστικό θέαμα που είχα δει ποτέ! Ένιωσα δέος! Τον κοίταξα κι εκείνος ανταπέδωσε με βλέμμα επιβλητικό, άνοιξε τις γιγάντιες φτερούγες του και εξαφανίστηκε… Πρόλαβα και ξεχώρισα το σπαθί του… Ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ!

Έμεινα παγωμένος και άφωνος γεμάτος δάκρυα. Δε μπορούσα να κάνω κάτι… Ήταν πια αργά…πολύ αργά… Αύριο το πρωί θα έβαζα την υπογραφή μου για τα νέα μέτρα…

«Θεέ μου,  συγχώρεσέ με» ψέλλισα. «Φώτισέ με!» και… ξύπνησα απότομα από το χτύπημα στην πόρτα του γραφείου μου. Με είχε πάρει ο ύπνος…

Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'Η Πένα της Αττικής' τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2014)

Την πρώτη Οκτωβρίου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων η οποία ορίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990. Μία ημέρα αφιερωμένη στην τρίτη ηλικία "τους απόμαχους της ζωής" όπως κάποιοι λανθασμένα αποκαλούν.

Το 2020 το 24% του πληθυσμού της γης προβλέπεται να αποτελείται από ηλικιωμένους.Αυτό σημαίνει ότι απαρτίζουν ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας μας.

Στην Ελλάδα όμως η κατηγορία αυτή νιώθει αδικημένη και περιθωριοποιημένη.Ειδικά μετα το 2008, όταν η οικονομική κρίση άπλωσε τα πλοκάμια της στη χώρα μας, αυτή η μερίδα των ανθρώπων "χτυπήθηκε" βάναυσα.Οι άγριες περικοπές των συντάξεων, η ελλιπής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε συνδυασμό με τις βάρβαρες αλλάγές του ασφαλιστικού τους οδήγησαν στην αφάνεια.Έπαψαν να νιώθουν λοιπόν πως η πολιτεία σέβεται την προσωπικότητα και το λειτουργικό ρόλο τους τον οποίο κάποιοι θέλησαν να ταυτίσουν με την έννοια της αχρηστίας.

Η ομάδα αυτή νιώθει άγχος και ανασφάλεια βλέποντας πως δεν υπάρχει ελπίδα.Δεν είναι λοιπόν λυπηρό τα τελευταία χρόνια να παρατηρούμε αύξηση στα ποσοστά αυτοκτονίας από ανθρώπους αυτών των ηλικιών;
Φυσικό κι επόμενο είναι όταν νιώθουν το τέλος πριν την ώρα τους, όταν βλέπουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους άνεργα, τα χρέη να τρέχουν και τις βασικές ανάγκες τους να μη μπορούν να εκτελεστούν ανθρώπινα.

Στην Ελλάδα πολλές οργάνώσεις έχουν αναλάβει ενισχυτική δράση για τους ηλικιωμένους όπως το SILVER ALERT, Βοήθεια για το σπίτι και η Γραμμή Ζωής.Χρειάζονται όμως πολλές ριζικές αλλαγές από την πλευρά της Πολιτείας για εκείνους...

Σημασία έχει πως ένας άνθρωπος άνω των 65 δεν είναι νεκρός, αφού μπορεί ακόμα να προσφέρει, αρκεί να μην τον πετάμε στο δρόμο εμείς ως τέκνα είτε η Πολιτεία ως μητριά!

Όταν ψυχορραγεί η Δημοκρατία...

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'Η Πένα της Αττικής' τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2014)

Δημοκρατία! Μια έννοια τόσο ιερή και τόσο παρεξηγημένη! Όταν πρωτογεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα κατά τον πέμπτο αιώνα π.Χ με τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη κανείς δε φανταζόταν την πορεία της. Κανείς δε μπήκε ποτέ στον κόπο να αναρωτηθεί γιατί ο Ισοκράτης αργότερα στον Αρεοπαγίτικο λόγο του κάνοντας σύγκριση της Δημοκρατίας της εποχής του με εκείνη της εποχής του Κλεισθένη και του Σόλωνα κυριολεκτικά ήταν εξοργισμένος από την κατάντια της Δημοκρατίας της εποχής του.

Η μετάφραση του κειμένου το οποίο αναφέρεται σε τμήμα της αγόρευσης του Ισοκράτη ακολουθεί:

"Διότι εκείνοι που διοικούσαν την πόλη τότε (αναφέρεται στην εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη), δεν δημιούργησαν ένα πολίτευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεωρείται το πιο φιλελεύθερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφανίζεται διαφορετικό σε όσους το ζουν, ούτε ένα πολίτευμα που να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολίτευμα το οποίο, δείχνοντας την απέχθειά του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο μυαλωμένους."

Πόσο δίκιο είχε ο σοφός Ισοκράτης! Πόσους αιώνες ψυχορραγεί η Δημοκρατία;Η Δημοκρατία φίλοι μου δε δημιουργήθηκε για να παραποιείται από διάφορα "τρωκτικά" οι οποίοι πατώντας πάνω της την οδήγησαν στην ασυδοσία,πλιάτσικο,ανισορροπία,τραμπουκισμό,παρανομία.Ο φόνος της μεσαίας τάξης ήταν το σχέδιο ιμπεριαλιστικής πολιτικής των "αιώνιων λύκων". Ακολούθησε η ανοχή και ο συμβιβασμός των πολιτών καθώς και η ατιμωρησία των ενόχων αφού δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο κατεστημένο επηρεάζοντας τον τομέα της δικαιοσύνης. Ο πνευματικός κόσμος απορρίφτηκε, φιμώθηκε και θάφτηκε. Τα πάντα, ιδέες, αρχές, πιστεύω ξεπουλήθηκαν αφού οι εκπρόσωποι της "ολιγαρχίας"(της φαινομενικής όμως Δημοκρατίας) φρόντισαν να παζαρέψουν στο διεθνή οίκο εμπορίου...

15 Σεπτεμβρίου του 2014. Η Διεθνής Ημέρα Δημοκρατίας που επίσημα στην Ελλάδα γιορτάζουμε από το 2008. Όλα για τα μάτια του κόσμου τελικά;Τι να ευχηθώ; Περαστικά στη Δημοκρατία μας...

"ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ, ΕΡΕΥΝΑ!"

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'Η Πένα της Αττικής' τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2014)

Φίλοι μου πόσοι από εσάς έχετε χρησιμοποιήσει αυτή τη φράση λανθασμένα; Πόσοι έχετε παρερμηνεύσει το νόημά της; Οι περισσότεροι από εσάς τη χρησιμοποιείτε ως "πίστευε και μη ερεύνα", δηλαδή πίστεψε αυτό που θα σου πουν χωρίς να ερευνάς.(μην ερευνάς)

Δυστυχώς η σωστή φράση είναι "Πίστευε και μη, Ερεύνα",δηλαδή πιστεύεις ή δε πιστεύεις κάτι, ερεύνησέ το.Ένα κόμμα κάνει τη διαφορά ή μία παύση στην καθομιλουμένη σε συνδυασμό με το ύφος του συνομιλητή κι όλα αλλάζουν...Εντυπωσιακό;

Εσείς τελικά ως άνθρωποι τι πιστεύετε πλέον; Έχετε άποψη τεκμηριωμένη, κρίση σε θέματα πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά, θρησκευτικά, ηθικά ή απλά αναπαράγετε σα παπαγαλάκια απόψεις τρίτων που σας έπεισαν για την ορθότητά τους δίχως καν να μπείτε στον κόπο της αναζήτησης,της έρευνας,της αμφισβήτησης; Τελικά οι Έλληνες του 2014 ακολουθούν τυφλά τα "στημένα" διπλωματικά παιχνίδια κάποιων κυριολεκτικά άξιων προσηλυτιστών;

Ποιοι είναι αυτοί όμως; Από τη μία, αναφέρομαι στους πειστικούς "μαρκετίστες" πολιτικών απόψεων τους λεγόμενους "μπλαμπλάκηδες" οι οποίοι ξαφνικά εμφανίζονται από το πουθενά ως Σωτήρες του οικονομικού και πολιτικού μας συστήματος αποσκοπώντας στο ατομικό τους συμφέρον εις βάρος της μάζας.Από την άλλη αναφέρομαι στους ήδη υπάρχοντες καιροσκόπους που ενώ με τις πράξεις τους έχουν αποδείξει την καταστροφική τους στρατηγική, καταφέρνουν να σέρνουν τις μάζες σε πλατείες και σε κάλπες σκορπώντας την ελπίδα ή αναζητώντας μία δεύτερη ευκαιρία... Τα ήδη θύματα εν γνώσει τους ξαναγίνονται θύματά τους! Εύγε! Σκέφτομαι κάποιους στίχους τραγουδιών λοιπόν σε όλο αυτό:"Με πλημμύρισαν τυφλές ελπίδες..." αλλά "Σ'ακολουθώ...."

Μήπως τελικά ως Έλληνες έχουμε ανάγκη την επαναστατικότητα; Δε μιλώ για κάποιους δήθεν επαναστάτες συνδικαλιστές οι οποίοι ακολουθούν τη στρατηγική του Σωτήρα μέσα από την εικονική επανάσταση σε τηλεοπτικούς σταθμούς και από συμμετοχή τους σε πορείες στο Σύνταγμα.

Μιλώ για άρνηση αποδοχής αναμασημένης τροφής, για καλλιέργεια άποψης και κριτικού πνεύματος, μιλώ για την επανάσταση μέσα από το πνεύμα για το ΠΝΕΥΜΑ!

Τελικά πιστεύετε ή μη, ερευνάτε.... Μόνο έτσι η Δαρβινική θεωρία της εξέλιξης του ανθρώπου θα λάβει χώρα.Η υπαρξιακή μας εξέλιξη έρχεται μέσα από την ανάλυση και την αμφισβήτηση.

ΑΝΑΛφΑβηΤισμΟΣ

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'Η Πένα της Αττικής' τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2014)

8 Σεπτεμβρίου 2014...Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη του Αναλφαβητισμού.Μια ημέρα που ορίστηκε από την UNESCO το 1965 και πρωτογιορτάστηκε το 1966.Σε μία έρευνα δική μου μεγάλο ποσοστό Ελλήνων απάντησε λάθος.Δεν ήξεραν δυστυχώς την έννοια του αναλφαβητισμού.Τι είναι ουσιαστικά φίλοι μου ο αναλφαβητισμός;Πόσοι αναλφάβητοι υπάρχουν στην Ελλάδα το 2014;

Δε θα μιλήσω με ποσοστά γιατί ίσως θεωρηθούν υπερβολικά.Η καθημερινή μας όμως επαφή με ανθρώπους πιστοποιεί πως όχι αδίκως 1 στους 5 Έλληνες είναι αγράμματος ολικά ή εν μέρει είτε με πλήρη άγνοια γραφής και ανάγνωσης ή με μερική ικανότητα ανάγνωσης αλλά όχι γραφής.(ολικός και μερικός αναλφαβητισμός αντίστοιχα).Οι οργανικά αναλφάβητοι δικαιολογημένα δε γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση καθώς δε φοίτησαν ποτέ στο σχολείο.Κι όμως το 2014 στην Ελλάδα ειδικά σε αγροτικές περιοχές μεγάλο ποσοστό παιδιών στερούνται την εκπαίδευση για να εργαστούν μαζί με τους γονείς τους, πολλοί εκ των οποίων πιστεύουν ότι είναι περιττό για τα παιδιά τους.Δεν είναι όμως μόνο οικονομικοί και κοινωνικοί οι λόγοι μη φοίτησης ενός παιδιού στο σχολείο.Καλές είναι οι δικαιολογίες περί χαμηλά οικονομικών και κοινωνικών τάξεων ανθρώπων οι οποίοι αποφασίζουν να μη στείλουν τα τέκνα τους σχολείο.Συνήθως αναφέρονται σε αυτές τις κατηγορίες παιδιά Ρομά, παλλινοστούντων, φτωχών, τοξικομανών, φυλακισμένων.

Ας δούμε τι συμβαίνει στην πραγματικότητα όμως.Η οικονομική κρίση καθιστά πλέον αδύνατη την εκπαίδευση ακόμα και σε παιδιά μεσοαστών ειδικά σε απομακρυσμένες περιοχές διότι απαιτούνται τα έξοδα μετακίνησής τους. Μήπως είναι ψέματα; Ο γονιός σκέφτεται τα έξοδα των σχολικών ειδών, του καθημερινού κολατσιού και επιλέγει συνειδητά το παιδί του να μάθει μια τέχνη ή να ακολουθήσει αγροτικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες διότι "ένα πτυχίο στην Ελλάδα δε θα του δώσει ψωμί".Εξάλλου και να περνούσε το παιδί στο Πανεπιστήμιο δε θα φοιτούσε διότι δε θα είχαν την οικονομική δυνατότητα να ολοκληρώσει τις σπουδές του.Επομένως για εκείνους τους γονείς για ποιο λόγο να χάνει χρόνο το παιδί σε μια εκπαίδευση που δε θα του χρειαστεί ποτε;Καλύτερα γι' αυτούς να "κοπούν" από νωρίς τα "φτερά" των παιδιών ειδικά των κοριτσιών, διότι η ισότητα φίλοι μου δεν υφίσταται σε κάποια μυαλά Ελλήνων γονιών οι οποίοι αναφέρουν πως έχουν 2 παιδιά και δύο κορίτσια...

Πέρα από όλα αυτά τα τραγικογελαφικά περιστατικά στους λειτουργικά αναλφάβητους ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.Τι κι αν διδάχτηκαν γραφή, ανάγνωση,ιστορία,τέχνες,μαθηματικά;Δώρον άδωρον.Όχι μόνο δεν έμαθαν να εφαρμόζουν τη στοιχειώδη γνώση στην καθημερινότητά τους αλλά πλάστηκαν ως θύματα του συστήματος εσκεμμένα ή μη σε σημείο ρομποτικής ανυπαρξίας κριτικού πνεύματος και βούλησης από πλευράς τους.

Θα συνεχίσω ως παρατηρητής την ύπαρξη του τεχνολογικού ή ψηφιακού αναλφαβητισμού στην Ελλάδα για τον οποίο γίνονται εκστρατείες ανώφελες κατά την προσωπική μου άποψη από μια άλλη κατηγορία αναλφαβήτων "τους πνευματικά αναλφάβητους".Αναφέρομαι σε εκείνους που πίσω από ένα Πτυχίο,Μεταπτυχιακό ή Διδακτωρικό στρουθοκαμηλίζονται και κράζουν τους αναλφάβητους ως αγράμματους.Δεν είναι φίλοι μου μόνο η εκπαίδευση σε γνωστικό επίπεδο.Είναι η παιδεία που καλλιεργεί ψυχικά,πολιτιστικά,ηθικά και ανθρωπιστικά ιδανικά.

Τελικά ο πιο "ανάλατος"αναλφαβητισμός είναι η ψευτοκουλτούρα, η ψευτονοοτροπία και οι δήθεν προσπάθειες εξάλειψης της αντικειμενικής έννοιας του αναλφαβητισμού;