Μαγεμένο μυαλό

Πρώτη φορά στη ζωή μου συνάντησα μία γυναίκα που ήξερε τι έψαχνε. Δεν είχε σημασία η ηλικία της για μένα. Εντάξει, ήταν γύρω στα πενήντα. Ήταν όμως πανέμορφη, χαμογελαστή, γυμνασμένη κι ανεξάρτητη.

"Τι θέλεις Αντώνη; Σεξ; Δε με ενδιαφέρει αυτό. Είναι συνηθισμένο."


"Τι ψάχνεις δηλαδή Μαίρη;" ρώτησα με τραμάμενη φωνή.


"Ψάχνω κάποιον που θέλει να εκπαιδευτεί σε αυτά που μου αρέσουν.Είσαι μικρός για μένα. Μπορείς να μάθεις όμως." απάντησε


"Όχι και μικρός Μαίρη. Είμαι τριαντάρης."


"Συνήθως ένας άντρας στα σαράντα είναι περισσότερο συνειδητοποιημένος κι ακομπλεξάριστος από έναν τριαντάρη. Εσύ μέχρι πού θα έφτανες, Αντώνη;"


"Μαίρη, είμαι δεμένος συναισθηματικά μαζί σου τόσα χρόνια. Ξέρω πώς νιώθεις για μένα. Δε καταλαβαίνω το λόγο που σιωπάς.Θα έφτανα στα άκρα για σένα." απάντησα


"Για να σε δω λοιπόν. Βγάλε το πουκάμισό σου, βάλε τις παλάμες στον τοίχο και περίμενέ με."


"Όχι, δε με ελκύει ο σαδισμός Μαίρη." σχολίασα


"Μα, παιχνίδι μυαλού γίνεται. Ξεκινάω παιχνίδι μαζί σου. Πάνω απ' όλα μετρά η πειθαρχία κι η έλλειψη φόβου."πρόσθεσε η Μαίρη

Έβγαλα δισταχτικά το πουκάμισο. Το άρπαξε και το πέταξε βίαια στο πάτωμα.

"Στον τοίχο οι παλάμες. Κλείσε τα μάτια."πρόσταξε

Η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει. Το έκανα αστραπιαία. Έκλεισα τα μάτια και περίμενα, περίμενα, περίμενα.Ένιωσα να με πλησιάζει. Άκουσα τα βήματά της. Το γυμνό της στήθος άγγιξε την πλάτη μου αισθησιακά. Τύλιξε τα χέρια της γύρω από το στέρνο μου και ψιθύρισε στο αυτί.

"Η καρδιά σου πάει να σπάσει. Έχεις κοκκινίσει. Ίδρωσες.Υπάκουσες. Πέρασες το τεστ."


"Δηλαδή; Τι έκανα και πέρασα το τεστ;" ρώτησα με μια απορία


"Ρίσκαρες κι υπάκουσες. Το σώμα σου ένιωσε γλυκό φόβο και πόθο. Η αδρεναλίνη απογειώθηκε. Είσαι έτοιμος να εκπαιδευτείς σε αυτά που θέλω."


"Τι θέλεις δηλαδή;"


"Πολλά, αλλά με τελετουργικό τρόπο. Μου αρέσει η μαγεία, ο ενεργειακός έρωτας, ο έρωτας αισθήσεων με αποκορύφωση την απελευθέρωση του ζωώδες ενστίκτου" ψιθύρισε κι ένιωσα τη γλώσσα της στην πλάτη μου να ζωγραφίζει σαν πινέλο.

"Τι ζωγράφισα στην πλάτη σου; Το ένιωσες;' ρώτησε


"Ναι, ζωγράφισες μία καρδιά."


"Έτσι νιώθω για σένα. Θέλω να με εμπιστεύεσαι όταν δε μιλώ με λέξεις. Η γλώσσα του σώματος και τα μάτια μιλάνε πάντα Αντώνη."


Από τότε το μυαλό μου είναι μαγεμένο...



Σόφη Λύσσαρη
copyright:19-4-18
κατηγορία: ακατάλληλο, ερωτικό

Για ένα φιλί

Πόσο μπερδεμένος ένιωθα μέσα μου! Η Έλενα ήταν μια πολυδιάστατη γυναίκα με μεταμορφώσεις και πτυχές που κέντριζαν το ενδιαφέρον και τη φαντασία μου. Μου είχε στερήσει όμως το φιλί με πάθος.


Ήταν απροσδιόριστα ολοκληρωμένη.Τη στιγμή που μου χάριζε ένα κομμάτι από το δικό της παζλ,έλειπε κάτι άλλο το οποίο μου έδινε την επόμενη φορά. Κάθε φορά με αιφνιδίαζε γλυκά.


Βαριόταν τη μονοτονία. Έπαιζε με την ατμόσφαιρα,το κατάλληλο ρούχο, ύφος, τόνο φωνής και αμφίεση.Φιλί όμως δεν έδινε.


Ένιωθα πολλές φορές λες κι ήμουν μέρος ενός θεατρικού. Διαφορετικό το σκηνικό κάθε φορά!


Αυτό που δεν ήξερα ήταν πως ακόμη και μόνη στο σπίτι λειτουργούσε με τον ίδιο τρόπο.Το κατάλαβα όταν τοποθέτησα κρυφές κάμερες σε όλα τα δωμάτια.Είχα μια απορία.Ήθελα να δω πώς λειτουργούσε όταν απουσίαζα.


Μάλλον είχε διαβάσει τη σκέψη μου.Μάλλον ήξερε.Δεν εξηγείται αλλιώς.Δε μπορεί να ήταν τόσο προκλητική και τολμηρή.Πίστευα πως οι γυναίκες κάνουν πολλά για έναν άντρα. Εκείνη το απολάμβανε ακόμη και μόνη της.


Πόσες φορές νόμιζα ότι κοιτούσε κατάματα την κάμερα; Κοιτούσε τυχαία ή γνώριζε; Ποτέ δε πήρα απάντηση.


Ανυπομονούσα να γεμίσει την μπανιέρα με αφρόλουτρο και να βυθιστεί. Έψαχνα με ζουμ να δω μήπως μεταμορφωθεί σε γοργόνα.Τι ηλίθιος! Περίμενα να δω ουρά γοργόνας! Τίποτα όμως.


Βυθιζόταν με το κεφάλι μέσα στο νερό κι έμενε αρκετή ώρα εκεί. Πώς το έκανε αυτό δεν ξέρω. Κι ύστερα εμφάνιζε το κεφάλι της έξω από το νερό για να πάρει μια ανάσα και να ξαναβυθιστεί πάλι.


Χάιδευε προκλητικά το σώμα της λες και γνώριζε πως τη βλέπω. Στεκόταν μπροστά από τον καθρέφτη, φορούσε τα φορέματά της και άγγιζε με τις άκρες των δαχτύλων τις καμπύλες tου κορμιού της. Έκανε μία στροφή σα κοριτσάκι. Ναζάκια παιδικά σα μπέμπα.


Άλλες στιγμές φορούσε δερμάτινα κολλάν και ψηλές γόβες, τουρλωνόταν μπροστά από τον καθρέφτη και χόρευε ροκ μουσική σα βιτσιόζα μάγισσα.


"Θεέ μου,με δουλεύει αυτή. Δε μπορεί να προκαλεί εσένα. Ποιον προκαλεί;"


Μια μέρα πήγα σπίτι της αιφνιδιαστικά. Άνοιξε την πόρτα φορώντας ένα διάφανο μαύρο δαντελωτό νυχτικό.


"Γιατί το φοράς, όταν μπορώ να δω τα πάντα μέσα από αυτή τη δαντέλα;" τη ρώτησα


"Γιατί χαϊδεύει το κορμί μου.Θα σου δείξω.Κλείσε τα μάτια" απάντησε


Άρπαξε την παλάμη και με έκανε να αισθανθώ τη δαντέλα πάνω στο κορμί της.Ουσιαστικά άγγιξα όλο το κορμί της πάνω από τη μαύρη δαντέλα.


"Ένιωσες την αίσθηση που έχει η δαντέλα πάνω στο γυμνό σου χέρι;" ρώτησε


"Ναι"


"Έτσι νιώθει το κορμί μου σε κάθε κίνηση."


"Απόψε όμως θα νιώσεις και κάτι άλλο"είπα αυτσηρά


Έλυσα τη γραβάτα μου και την πέρασα σα κορδέλα γύρω από τα μάτια της. Χαμογέλασε και δάγκωσε τα χείλη. Περίμενε ανυπόμονα.


Έβγαλα ένα σουγιά από την τσέπη.Η λεπίδα έσκισε τη δαντέλα. Το νυχτικό έπεσε στο δάπεδο.

Η Έλενα αναστέναξε.


Ξεκούμπωσα το σακάκι. Έβγαλα ένα τριαντάφυλλο και χάιδεψα τελετουργικά το στήθος,την πλάτη,τους μηρούς,το αιδίο.


Ήταν συγκεντρωμένη στην αίσθηση. Έγειρε το κεφάλι προς τα πίσω κι αναστέναξε γλυκά.


Ξαφνικά διέκοψα απότομα κι έλυσα τα μάτια της.Την αιφνιδίασα.


"Μαύρο τριαντάφυλλο;" ρώτησε με απορία


"Το έβαψα μαύρο.Ένα μαύρο τριαντάφυλλο απελευθέρωσε τη θηλυκή σου πλευρά. Ξέρω πως δε σου αρέσουν τα συνηθισμένα." απάντησα


"Είμαι έτοιμη να σε φιλήσω.Στο έχω στερήσει" ψιθύρισε

* με αφορμή αυτή τη φώτο το κείμενο


Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία:ερωτικό,ακατάλληλο
copyright 27-3-18

Für Elise

Πάντα καθόταν μισόγυμνη μπροστά από τον υπολογιστή τα βράδια. Περπατούσε στις μύτες των ποδιών και κατευθυνόταν στην κουζίνα.Έφτιαχνε ένα ζεστό τσάι, απολάμβανε το τσιγάρο της και χαλάρωνε.

Εκείνο το βράδυ ήταν διαφορετικό. Κατευθύνθηκε στο πιάνο.


"Τι να παίξω;" σκέφτηκε


"Παίξε το Für Elise απόψε"


Συγκλονίστηκε.


"Ποια είναι αυτή η αντρική φωνή; Από πού ακούγεται;" αναρωτήθηκε


"Ψάξε με ,ψάξε με" συνέχισε η αντρική φωνή


Η μισόγυμνη γυναίκα πετάχτηκε από το σκαμπό του πιάνου και κοίταξε τον καναπέ. Από εκεί ακουγοταν η φωνή.


"Πίσω από το μαξιλάρι θα με βρεις."


Απορημένη κι εκστασιασμένη κοντοστάθηκε. Άρχισε να της αρέσει το παιγνίδι.Σήκωσε το μαξιλάρι και βρήκε έναν ασύρματο.


"Σε βλέπω κιόλας" πρόσθεσε η αντρική φωνή


"Τι φοράω δηλαδή;" ψιθύρισε η γυναίκα κρατώντας τον ασύρματο κοντά στα χείλη της


"Φοράς το σώμα σου"


Κατευθύνθηκε γρήγορα προς το παράθυρο.Κοίταξε ακριβώς απέναντι.


"Τώρα τι κάνω;" ρώτησε τον άντρα με ύφος παιχνιδιάρικο


"Τίποτα. Δε ψαρώνω" απάντησε εκείνος


"Μα..." ψέλλισε


"Απομακρύνσου από το παράθυρο.Σε βλέπουν"


"Κοίτα με τώρα λοιπόν.Άκουσε τι θα παίξω στο πιάνο."


Προχώρησε στις μύτες των ποδιών. Χάιδεψε το πιάνο. Έβαλε την αριστερή της παλάμη πάνω στα πλήκτρα.


Ξεκίνησε να παίζει το Für Elise.


"Με ένα χέρι θα παίξεις;" αναρωτήθηκε η μυστήρια φωνή


"Δε βλέπεις τα πάντα γλυκό φαντασματάκι.. Έλα από κοντά για να δεις." αποκρίθηκε η γυμνή γυναίκα.


Συνέχισε αδιάκοπα να παίζει με ένα χέρι το Für Elise συμπληρώνοντας κάποιες νότες με τη γλώσσα της.


"Καληνύχτα μυστήριε. Μου αρέσει η φωνή σου. Κρατάω τον ασύρματο!"

*αφορμή μια τυχαία φωτογραφία που βρήκα στο διαδίκτυο.

Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University

copyright 26-3-18
κατηγορία:ερωτικό/ακατάλληλο

ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Οδυσσέας:

Περπατώ χρόνια στο δρόμο και παρατηρώ σιωπηλός.

Άνθρωποι σκυφτοί. Άνθρωποι που τρέχουν. Κίνηση στο δρόμο. Κόρνες, μούντζες, ένα κακό χάλι. Άνθρωποι σιωπηλοί με κινητά στο χέρι. Όλοι τρέχουν και δε φτάνουν.

Αδέσποτα ζώα με λουράκια στο λαιμό. Παρατημένα. Άλλα βασανισμένα κι έρμαια στα ανθρώπινα κτήνη. Καμπάνες ρολογιών εκκλησιών που χτυπούν στα μισάωρα και στις ώρες ακριβώς.. Άνθρωποι που σταυροκοπιούνται για σωτηρία μπροστά από εκκλησίες. Άλλοι σκοτώνουν στο όνομα του Αλλάχ. Όλοι κοιτάζουν τα ρολόγια και τρέχουν με άγχος.

Τσιμέντο, πολυκατοικίες, ουρανοξύστες. Κουστουμαρισμένοι χαρτογιακάδες με επαγγελματικές τσάντες παντού. Ραδιοφωνικοί σταθμοί με τσιφτελοκαταστάσεις κι ανούσια μουσική.

Κορίτσια με μίνι φούστες και δεκαπεντάποντα τριγύρω μου. Αγόρια με κολλητά παντελόνια. Πίπες κάτω από γραφεία αφεντικών για καλύτερο μέλλον.Γαμήσια για χρήμα. Πορνεία. Εμπόριο όπλων και σάρκας. Παιδεραστία. Κανιβαλισμός.

Συναίσθημα; Τι είναι αυτό;

Διακρίνω μεγάλες επιγραφές με διαφημίσεις σε κάθε γωνία κάθε πόλης. Τηλεοράσεις κι οθόνες παντού. Υπολογιστές. Δορυφόροι. Όλα ελέγχονται.

Αεροπλάνα, τρένα, πλοία, διαστημόπλοια.

Πόλεμοι. Σεισμοί. Αρρώστιες. Φάρμακα. Θάνατοι. Φωτιές. Πλημμύρες.Ηφαίστεια που εκρήγνυνται. Τσουνάμια.

Λαϊκισμός κι εξεγέρσεις. Φανατισμός. Πολιτική και θρησκείες. Δήθεν ηγέτες και ψευτοδιανοούμενοι. Ψέματα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης Προβολή όσων ανήκουν σε κλίκες κι ομάδες, αφού έχουν γαμηθεί με όλους κι έχουν αφήσει να πηδήξουν όλη τους την οικογένεια.

Άνθρωποι σκλάβοι του συστήματος με κολλάρα κι αόρατους δονητές στον κώλο. Πληρωμές, χρέη, λογαριασμοί, ένφια, πλειστηριασμοί. Δικαστικό σύστημα γαμημένο από κούνια.

Μπουκάλια με αλκοόλ στα τραπέζια. Ναρκωτικά. Ιερωμένοι με κινητά στο αυτί που απλώνουν επιδειχτικά το χέρι για προσκύνημα."Εξομολόγηση τέκνον μου" προστάζουν. Θέλουν να δώσουν την ενοχή στον άνθρωπο.Θέλουν να ελέγξουν και την προσωπική του ζωή.

Καφετέριες και κλαμπς γεμάτα από κόσμο που ακούει μια μουσική που σπάει τα τύμπανά μου. Κότερα, παρτούζες, χυμένες σαμπάνιες μέσα σε μπανιέρες με πορνόγερους κι ανήλικα. Εκπρόσωποι θρησκευτικών, οικονομικών πολιτικών συστημάτων μέσα σε ακολασίες. Χρήμα, χρήμα, χρήμα, πιστωτικές κάρτες,ταυτότητες, διαβατήρια και bar codes.

Σεξ, σεξ, σεξ πάντα και παντού. Μηχανικές αγκαλιές κι ασπασμοί ανάμεσα σε ανθρώπους. Ένα διαρκές "Κύριε ελέησον". Βαβούρα, χάος, θόρυβος, ιδρώτας, βρωμιά και σκοτάδι.

Κλείνω τα μάτια. Διασχίζω το δρόμο. Τι βλέπω; Μία πινακίδα με την ένδειξη "Τιτάν".

Κατάληψη από το μάτριξ παντού. Καμία ανάσα,κανένας καθαρός ουρανός.

Δε γαμιέται. Διέκρινα λίγους με φως στην Οδύσσειά μου. Μου χαμογέλασαν. Μιλήσαμε με τα μάτια και την καρδιά. Το σπίτι μας είναι εκτός μάτριξ. Το δικό σας;


Σόφη Λύσσαρη
Καθ. δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 4-3-18
Κατηγορία: δραματικός μονόλογος/κοινωνικό/ακατάλληλο

Δανάη

Σηκώθηκε από το κρεβάτι. Περπάτησε γυμνή στις μύτες των ποδιών και κατευθύνθηκε στη βεράντα. Βγήκε ολόγυμνη χωρίς να την ενδιαφέρει αν θα την έβλεπε κάποιος. Νύχτα ήταν εξάλλου. Η Αθήνα ήταν φωτισμένη, αλλά το σκοτάδι είχε βάθος. Ένιωσε τον αέρα στο γυμνό κορμί της. Οι ρώγες της ερεθίστηκαν. Ανατρίχιασε ολόκληρη!

Άρπαξε ένα πακέτο τσιγάρα μαζί με το τασάκι και μπήκε στο δωμάτιο. Πέρασε σαν αερικό μπροστά από τον άντρα. Εκείνος ντυνόταν. Ξάπλωσε απέναντί του.

«Σου αρέσει να προκαλείς, ε;» ρώτησε εκείνος.

Η γυναίκα χαμογέλασε. Άναψε τσιγάρο και τον κοίταξε επιβλητικά.

«Δεν είμαι η Δανάη που ξέρεις. Σκότωσα τη Δανάη μέσα μου. Ήταν ντροπαλή. Είμαι άλλη γυναίκα πλέον.» απάντησε

Είχε γίνει πολύ τολμηρή. Μόνο που δεν καταλάβαινε ο άντρας πως ήταν προκλητική μόνο για κείνον. Ζούσε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ένιωθε μεγάλη αυτοπεποίθηση λες και κυλούσε μέσα της η θηλυκότητα, το νάζι και η πρόκληση. Ένιωθε τρικυμία στις αισθήσεις. Μεταμορφωμένη!

Σόφη Λύσσαρη
κατηγορία:ερωτικό/ακατάλληλο
copyright 2-3-18

ΞΥΡΙΣΜΑ ΜΕ ΛΕΠΙΔΑ

Η Δανάη κάθε μέρα έβλεπε τον άγνωστο άντρα από τη βιτρίνα του παραδοσιακού κουρείου. Μελαχρινός, ψηλός με έντονα χαρακτηριστικά κι υπέροχα αθώα μάτια. Είχε μία λάμψη, ένα μυστήριο και μία σεμνότητα που την τρέλαινε. Ήξερε μόνο το μικρό του όνομα. "Άρης". 

Αυτό έγραφε η επιγραφή έξω από το κουρείο του. Μια μέρα κοντοστάθηκε. Κοίταξε μέσα από το τζάμι. Ήταν σκυμμένος πάνω από έναν ηλικιωμένο άντρα και με μια λεπίδα ξύριζε το πρόσωπό του.

Παρατήρησε τα χέρια του. Απαλές, προσεχτικές κινήσεις σε ρυθμό κλασικής μουσικής. Τη στιγμή που η κόρη του ματιού της εξοικειώθηκε με τους αργούς ρυθμούς του, ξαφνικά την αιφνιδίασε με έντονες κι έπειτα απαλές, έντονες, απαλές, έντονες, έντονες, έντονες και…

«Μμμμ» ξεστόμισε άθελά της, χαϊδεύοντας αμήχανα τις μπούκλες των μαλλιών της.

Δάγκωσε τα χείλη. Ζεστάθηκε. Ένιωσε πόθο. Έκλεισε τα μάτια και φαντασιώθηκε τον άντρα αυτό στο κορμί της. Τα δάχτυλά του μακριά και λεπτοκαμωμένα. Ήταν χέρια ήμερα. Χέρια γραφείου. Χέρια βελούδινα. Χέρια πιάνου.

Αναστέναξε!

«Θέλω να νιώσω το άγγιγμά του» σκέφτηκε κι οι σφυγμοί της καρδιάς της απογειώθηκαν.

Πέρασαν ώρες. Επέστρεψε σπίτι μετά τη δουλειά της. Γέμισε την μπανιέρα με νερό κι αφρόλουτρο. Μύρισε άνοιξη! Η ευωδία των λουλουδιών μέθυσε τις αισθήσεις της. Πρώτη Μαρτίου!

Γδύθηκε. Μπήκε αργά κι αισθησιακά στην μπανιέρα. Το σώμα της βυθίστηκε. Χαστούκισε το νερό για μπουρμπουλήθρες κι έκλεισε τα μάτια. Σκέφτηκε τον Άρη. Αποφάσισε να πάει στο κουρείο μετά το μπάνιο της.

Ετοιμάστηκε βιαστικά. Κοίταξε την ώρα. Σε λίγο θα έκλεινε το κουρείο. Δεν έπρεπε να χάσει αυτή τη στιγμή που είχε θάρρος.

Μόλις είχε μπει η άνοιξη κι εκείνη ήταν το κορίτσι της άνοιξης. Ήταν ο έρωτας. Ήταν άλλος άνεμος!

Σε λίγα λεπτά ήταν στην πόρτα του κουρείου. Ο Άρης ήταν μόνος και σκούπιζε αμέριμνος. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε με αυτοπεποίθηση.

«Καλησπέρα» ψιθύρισε

«Καλησπέρα σας. Πώς μπορώ να βοηθήσω;» απάντησε εκείνος γεμάτος έκπληξη

«Λοιπόν… Θα σας φανεί λίγο περίεργο, αλλά εφόσον κάνετε ξύρισμα με λεπίδα,δε νομίζω να έχετε αντίρρηση να ξυρίσετε τα πόδια μου. Έτσι δεν είναι;»

«Μα…» ψέλλισε εκείνος

«Δεν έχει μα.. Μην είστε ρατσιστής. Θέλω να ξυρίσετε τα πόδια μου με λεπίδα. Εξάλλου σε μισή ώρα κλείνετε. Σωστα;»

«Ναι…σωστά, αλλά…»

«Αλλά, τι;»

«Όχι, εντάξει μπορώ να το κάνω. Απλά δεν το έχω ξανακάνει σε γυναικεία πόδια. Μισό λεπτό να σκουπίσω και ξεκινάμε.» απάντησε ο άντρας.

«Πάντα υπάρχει η πρώτη φορά για όλα. Κι εγώ δεν το έχω ξανακάνει. Θέλω και θα το κάνω.»σχολίασε εκείνη

Τον κοίταξε κατάματα, χαμογέλασε κι έκλεισε την πόρτα του κουρείου. Αναποδογύρισε διακριτικά το ταμπελάκι στην πόρτα. Οι περαστικοί δε θα ενοχλούσαν. «Κλειστό» το κουρείο. Έπιασε το κλειδί πάνω στην πόρτα και κλείδωσε αέρινα.

Προχώρησε με βήμα σταθερό κι αέρα τολμηρό. Οι γόβες στιλέτο μαστίγωσαν το πάτωμα Κάθισε σιωπηλά σε μία από τις πολυθρόνες μπροστά από έναν τεράστιο καθρέφτη περιμένοντας εκείνον!

«Ελάτε, καθίστε.»

Η γυναίκα κάθισε σε μία ειδική καρέκλα και τέντωσε το πόδι της.

«Μισό λεπτό. Να βγάλω το καλσόν μου.» ψιθύρισε και σήκωσε διακριτικά το φόρεμά της .

Ο άντρας σοκαρίστηκε, αλλά προσπάθησε να πάρει το βλέμμα του από τα πόδια της τη στιγμή που εκείνη αφαιρούσε ερωτικά τις μαύρες καλτσοδέτες σε ρυθμό παλίρροιας.

«Είμαι έτοιμη.» πρόσθεσε

Τέντωσε με νάζι το δεξί της πόδι προς το μέρος του. Σκέπασε με το φόρεμά της κάθε απαγορευμένη ζώνη που θα μπορούσε να τη φέρει σε δύσκολη θέση αν αποκαλυπτόταν μέσα από το διάφανο δαντελένιο μαύρο εσώρουχό της. Εκείνος γονάτισε, έπιασε τη γυμνή πατούσα της και την τοποθέτησε απαλά πάνω στο γόνατό του. Άπλωσε αφρό στις γάμπες κι άρπαξε τη λεπίδα.

«Θέλω να είστε ήρεμη. Μη κουνηθείτε. Δε θέλω να σας κόψω με το ξυράφι.»

Ο άντρας στραβοκατάπιε. Κοκκίνησε. Ντράπηκε. Ένιωσε άβολα. Ένιωσε άβολα, γιατί ήταν ερεθισμένος κι έπρεπε να το κρύψει. Εκείνη ήταν ήρεμη. Έκλεισε τα μάτια, για να νιώσει.

Η λεπίδα χάιδεψε τη γάμπα της. Ο ρυθμός του αργός και σταθερός. Οι κινήσεις ανοδικές μέχρι το γόνατό της. Ένιωσε ανατριχίλα. Τα δάχτυλά του απαλά και μεταξένια.

Συνέχισε συγκεντρωμένος και το άλλο πόδι. Είχε ιδρώσει. Η Δανάη είχε φουντώσει. Έβλεπε εκείνον να ντρέπεται κι αυτό της έδινε μία άλλη ηδονή. Το ροδαλό χρώμα στα μάγουλά του της θύμισαν ένα ντροπαλό αγόρι στην εφηβεία του. Της έβγαζε μία σεμνότητα με λαγνεία. Ήταν ο άντρας ιππότης. Ευγενικός, σοβαρός, ντροπαλός με όρια. Δεν άγγιξε κάτι παραπάνω από αυτό που έπρεπε.

Ξύρισε επιμελώς τις γάμπες της με τη λεπίδα. Κανένα λάθος. Μόνο χάδι έδωσε η λεπίδα στη Δανάη. Τόσο προσεχτικός ήταν ο Άρης. Για κείνη!

Σκούπισε τα πόδια της.

«Είστε έτοιμη» είπε χαμογελώντας και κατευθύνθηκε στο νιπτήρα να πλύνει τη λεπίδα.

Νίφτηκε. Η Δανάη τον είδε από τον καθρέφτη. Είχε αναστατωθεί.

Σηκώθηκε διακριτικά και φόρεσε τις καλτσοδέτες. Απρόσεχτα όμως τώρα. Ο άντρας μπόρεσε να διακρίνει τους μηρούς της .Για λίγα δευτερόλεπτα επέτρεψε να φανεί το μαύρο εσώρουχό της, αλλά προσποιήθηκε πως ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Φόρεσε τις γόβες κι άφησε εικοσι ευρώ πάνω στον πάγκο.

«Μισό λεπτό. Έχετε ρέστα.»

«Δανάη. Τ’ όνομά σου;»

«Άρης. Χάρηκα.Να μιλάμε στον ενικό;»

«Ναι, φυσικά. Δε θέλω ρέστα, Έδωσες ρέστα και ρεσιτάλ απόψε!» απάντησε εκείνη χαμογελώντας

«Θα ξανάρθεις δηλαδή;» ρώτησε με αγωνία ο άντρας.

«Ναι, αν ξυρίζεις τα πάντα στο σώμα, θα έρθω μια μέρα για γενική περιποίηση.» σχολίασε εκείνη κάνοντας μία παιχνιδιάρικη ματιά

Ο άντρας σάστισε. Χαμογέλασε.

Η Δανάη περπάτησε αέρινα, ξεκλείδωσε επιδεικτικά την πόρτα και χάθηκε μέσα στην ανοιξιάτικη νύχτα.

Ο Άρης έκλεισε τα μάτια. Αναρωτήθηκε αν ήταν όνειρο όλο αυτό. Τη στιγμή που κλείδωνε την πόρτα για να φύγει πρόσεξε το καρτελάκι αναποδογυρισμένο. «Κλειστό» έγραφε για το κοινό.

«Τι μυστήρια γυναίκα!» ψιθύρισε κι αναστέναξε. Δεν έκλεισε μάτι όλη τη νύχτα.

Ούτε εκείνη! Η άνοιξη είχε μπει για τα καλά!

                                                   (με αφορμή τη φώτο η ιστορία)



Σόφη Λύσσαρη
Καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
Copyright 1-3-18
Κατηγορία: ερωτικό,ακατάλληλο,φανταστική ιστορία

Μυστήριος καθρέφτης

Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα του δωματίου. Ακούστηκαν βήματα. Οι γόβες της μαστίγωσαν το πάτωμα με το δυναμικό περπάτημά της. Η μυστήρια γυναίκα ήταν στο δωμάτιο.Το άρωμά της μέθυσε τις αιθέριες παρουσίες.Φύσηξε άνεμος.

Ο άντρας ήταν στο κρεβάτι με πολλές θηλυκές υπάρξεις. Η γυναίκα στάθηκε κοντά του.Τον κοίταξε κατάματα.Χαμογέλασε.Χάιδεψε ναζιάρικα τις μπούκλες και το λαιμό της.

-Πιστεύεις πως σοκάρομαι; Δε χρειάζεται να είσαι σιωπηλός. Δικές μου σκλάβες είναι και τις έστειλα να σε δοκιμάσουν και να μου πουν την εμπειρία τους.

-Αποκλείεται.

-Κορίτσια σχόλασε το πάρτυ.Φεύγουμε.

Οι γυμνές γυναίκες υπάκουσαν αμέσως. Ο άντρας σοκαρίστηκε ερεθισμένος.

Η μυστήρια γυναίκα χαμογέλασε από ηδονή. Σήκωσε το μεσαίο δάχτυλο της αριστερής της παλάμης και το πλησίασε στο πρόσωπό της. Το κοίταξε επίμονα λες κι είχε ένα μικρό καθρεφτάκι μπροστά της. Χαμογέλασε. Έβγαλε από την τσάντα της ένα κραγιόν κι έβαψε ροζ τα χείλη κοιτώντας απλά ένα της δάχτυλο.Το μεσαίο.

Σόφη Λύσσαρη
copyright 27-2-18
ερωτικό/μυστήριο/ακατάλληλο

ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Στέφανος:
(ακατάλληλο)

Όταν την είδα μπροστά μου έλαμψα ολόκληρος! Δε το περίμενα! Ήταν λες κι έβλεπα ένα δικό μου άνθρωπο! Την ένιωθα δικό μου άνθρωπο, άσχετα από τη συμπεριφορά μου μέχρι τότε απέναντί της. Ένιωθα αγάπη κι εκτίμηση γι’ αυτήν. Πρώτη φορά της το είπα εκείνο το βράδυ.

Με άγγιξε με αγάπη στην πλάτη και στον ώμο. Με χάιδεψε διακριτικά κι ένιωσα ανατριχίλα. Η δική μου συμπεριφορά της έδωσε αφορμή για να χαμογελάσει, να χορέψει, να εκτονωθεί. Μα όταν είπε πως θα φύγει, δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσω. Την ήθελα! Μίλησα εκείνο το βράδυ, κάτι που δεν είχα κάνει τόσο καιρό. Ξεκάθαρα της είπα να πάει να γαμηθεί κι ότι την ήθελα γυμνή στο κρεβάτι μου.

Χαμογέλασε! Αυτό ήθελε να ακούσει ίσως λίγο πιο ευγενικά. Είχε μία διαστροφή κι εκείνη! Μάλλον περίμενε μία στιγμή θάρρους από μένα. Μάλλον την ερέθισε η αποφασιστικότητά μου. Την ερέθισε η αρρενωπότητά μου. Την ερέθισε η διεκδίκηση! Δε μπορούμε να έχουμε κάτι αν δε το ζητήσουμε τελικά. Χρειάζεται ρίσκο στη ζωή και τόλμη.

Την ερέθιζε λοιπόν η τόλμη, η γενναία συμπεριφορά, η αποφασιστικότητα, χαρακτηριστικά δηλαδή ενός πολεμιστή. Αυτή η συμπεριφορά σε συνδυασμό με την εκφραστικότητα, το χιούμορ και την ευγένεια ήταν τα κουμπιά της. Έχυνε ο εγκέφαλός της έτσι. Με ήθελε θαρραλέο και δυνατό. Δε με ήθελε σιωπηλό κι εγωιστή.Εκείνο το βράδυ το κατάλαβα.

Τόσο απλά ήταν τα πράγματα κι εγώ τα έκανα όλα περίπλοκα. Ήταν μια γυναίκα που με ποθούσε και δεν της προσέφερα συναισθηματική ασφάλεια κι εμπιστοσύνη.Δεν έκανε σεξ αυτή η γυναίκα έτσι απλά.Ήταν επιλεκτική.Δε την απασχολούσε το αντρικό στοιχείο γενικά.Μπορούσε να ζήσει και αγάμητη.

Πολλές φορές με τη συμπεριφορά μου την πάγωνα κι έκανε βήματα προς τα πίσω. Έγινε όμως εκείνο το βράδυ τόσο ζεστή, ερωτική κι απελευθερωμένη σε σημείο που να πιστεύω πως ζω όνειρο. Δε μπορεί! Ήμουν σε μια όαση! Δε το ζούσα αυτό! Δε μπορούσα να το πιστέψω! Τόσο πολύ με ποθούσε και το κρατούσε μέσα της! Πώς άντεχε αλήθεια τόσο καιρό;

Ντρεπόταν κι έκλεινε τα μάτια. Μα ένιωθε κάθε ανάσα,ψίθυρο και άγγιγμά μου.Ταξίδευε μέσα από τα κορμιά μας. Είχε μεταμορφωθεί σε μια άλλη γυναίκα! Ήταν λες κι είχα στα χέρια μου το φεγγάρι, τη θάλασσα, κάτι μαγικό, εξωτικά μη γήινο … Ήταν ένα εξωτικό χαρμάνι αισθήσεων με μυρουδιά άγριου γιασεμιού, αλμύρας και φρούτων του πάθους.

Ένιωσα ταυτόχρονα μία γυναίκα τίγρη να κάνει ερωτικά παιχνίδια με έναν άντρα λύκο! Κι εκείνη ζήτησε να δει τα όριά της μαζί μου. Δεν ήθελε να σταματήσω! Ήθελε να χορτάσει την έννοια άντρας μέσα από μένα! Ήθελε να απελευθερώσει όλο το φως και το σκοτάδι της μόνο μαζί μου.

Γιατί μαζί μου; Δε το καταλάβαινα.Είχε πάθος για μένα κι ένιωθε αυτά που δε μπορούσα να κατανοήσω μέχρι τότε. Με λάτρευε κι αποφασισμένη αφέθηκε σε μένα. Δεν είχε αφήσει τον εαυτό της τόσο ελεύθερο μέχρι τότε.Εμένα περίμενε για να αφεθεί τελικά.Με είχε επιλέξει απ' όλους.

Έπρεπε όμως ως άντρας να είχα ασχοληθεί με τα ερωτικά της κουμπιά. Έπρεπε να είμαι τρυφερός. Έπρεπε να είμαι εκφραστικός κι όχι απόμακρος.Αυτά δε τα είχα κάνει μέχρι τότε.

Όταν ανέλαβα το ρόλο μου σωστά κι αντρίκια την είχα στο κρεβάτι μου και διαπέρασε ένα ρίγος την ψυχή μου! Ήθελε τελικά να έχει το ρόλο της ποθητής γυναίκας κι όχι της γυναίκας που τρέχει για έναν άντρα. Ήταν γλυκιά, πολύ ερωτική και δεν άντεχε να καταπνίγει όλο αυτά που φαντασιωνόταν για μας μέσα από την άρνηση και τη ντροπή.

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 12-11-17
κατηγορία:ερωτικό

ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ

-Μου αρέσουν τα γυαλιά σου. Σου πάνε πολύ!


-Μα, αλλάζουν το στιλ μου Άννα. Βέβαια... τα χρειάζομαι όταν διαβάζω.


-Κι όμως Δημήτρη σου δίνουν μία σεμνότητα, μία σοβαρότητα, μία επιβλητικότητα δίχως μυστήριο. Φαίνεσαι πιο προσιτός έτσι. Φαίνεσαι ένα καλό παιδί!

-Μα εσένα σου αρέσω με κολλητό τζιν, αμάνικη φανέλα χωρίς γυαλιά κι αρβυλάκι.

-Όχι μόνο αυτό. Μου αρέσεις και με πουκάμισο ,γραβάτα κι υφασμάτινο παντελόνι. Μου αρέσεις με μακρύ δερμάτινο, και τραγιάσκα ή απλή φόρμα με αθλητικό. Δεν έχεις καταλάβει πως όλα σου πάνε ανάλογα τις διαθέσεις μου.

-Κι όταν οι διαθέσεις σου περιλαμβάνουν τα γυαλιά μου τι να περιμένω;

-Αποπλάνηση σε σημείο που να κοκκινίζεις!


Σόφη Λύσσαρη
copyright 7-11-17
Κατηγορία:ερωτικό

ΦΙΛΙ-ΑΠΕΙΛΗ (ακατάλληλο)

Άγγελος:

Υπάρχει φιλί-απειλή; Φυσικά υπάρχει. Υπάρχει για μένα, έναν άντρα μέσα σ’ όλα κι έξω απ’ όλα. Δε φιλούσα. Δεν ήθελα. Ένιωθα απειλή. Δε μιλάω για τα ματς μουτς πάνω στα χείλη. Τρίχες κατσαρές δηλαδή. Μιλάω για το παθιασμένο φιλί. Δεν υπήρχε για μένα τέτοιο φιλί όμως.

Το είχα διαγράψει στην ηλικία των τεσσάρων. Είχα ερωτευθεί στο νηπιαγωγείο τη Σταυρούλα. Με έφτιαχνε να την πειράζω, να την φλερτάρω, να την προκαλώ. Μια μέρα δεν άντεξα. Είχε αυτό το σεμνό βλέμμα, το άγουρο, το αθώο που λέμε κι ένιωσα κάτι γαργαλιστικό μέσα μου. Ένιωσα μια πρόκληση με μια ένταση. Ήθελα να την αρπάξω και με ύφος Αφέντη να τη φιλήσω σε σημείο που να της κοπεί η ανάσα! Το έκανα.Την έσκασα σχεδόν! Κι ένιωσα μια ανατριχίλα, μια τάση ηλεκτρικού ρεύματος να διαπερνά το κορμί μου σε σημείο που να χύνει ο εγκέφαλός μου!

Παίχτης έτσι; Μου κόπηκε η ανάσα και το απόλαυσα. Λες κι ήθελα να δω τα όριά μου. Ήθελα να δω τα όριά μου!

Η αντίδρασή της; Χαμόγελο αρχικά κι ύστερα ένα ένοχο βλέμμα λες και τη βίασα. Έτρεξε γρήγορα στην τάξη.

«Της άρεσε!» σκέφτηκα. Το λάτρεψα κι εγώ!

«Ου άου! Τέλειο!»

Δε κράτησε για πολύ αυτή η στιγμή. Την άλλη μέρα ήρθε με τη μαμά. Τη μαμά! Τη μαμά!

«Θεέ μου, τι μυξοπαρθένα!» ψέλλισα.

«Αυτός, αυτός μαμά με έσκασε χτες!» ξεφώνισε η Σταυρούλα.

«Μη το ξανακάνεις αυτό!» είπε η μάνα της με μια επιβλητική φωνή.

«Σιγά μωρή φακλάνα, φοβήθηκα!» σκέφτηκα. Το έπαιξα όμως ψόφιος κοριός…

«Ένα φιλάκι έδωσα ο καημένος κυρία Καλλιόπη μου. Δε θα ξαναγίνει!» σχολίασα διπλωματικά και κατευθύνθηκα στο προαύλιο.

Εκείνη τη στιγμή υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως καμία καριόλα δε θα έχει αυτό το παθιασμένο φιλί! Αυτή θα χάσει! Θα πρέπει να το αξίζει για να το έχει αν ποτέ το πάρει από μένα. Να είναι μαγκιόρα γυναίκα δηλαδή! Να είναι γυναίκα με πάθος, ένταση και διαστροφή. Να της το δώσω μέχρι να ματώσουν τα χείλη μας αν χρειαστεί. Στα άκρα! Δε θα συμβιβαζόμουν με παγωτό βανίλια. Θα ήταν σπέσιαλ το παγωτό ή τίποτα. Αν έβρισκα γυναίκα που θα με απελευθέρωνε στο φιλί, θα της έδινα θρόνο στην καρδιά μου!

Κάποια στιγμή στη ζωή μου ήρθε Εκείνη… Το απόλυτο σκοτάδι! Είχε όμως ένα κρυμμένο φως, τόσο μαγικό κι ιδιαίτερο που με έλκυε παρόλο το σκοτάδι της. Ένα βράδυ της έπιασα το σαγόνι κι άγγιξα τα χείλη της. Ήταν παγωμένη.

«Φίλα με!» «Φίλα με!» ξεστόμισα με έντονη επιθυμία να τη φιλήσω με πάθος…

«Δε φιλάω με διαταγές!» απάντησε κοφτά.

Ζόρικη η τύπισσα. Δεν είπα κάτι. Δε τη φίλησα. Ήθελα να της εξηγήσω πως η προστακτική είναι ερωτική με τη σημασία της έντονης επιθυμίας. «Θέλω να σε φιλήσω» με άλλα λόγια…

Πέρασε ένας μήνας μετά από αυτή τη στιγμή και βρέθηκα μαζί της έχοντας πάθος και πόθο. Αφέθηκα σε έντονες ερωτικές κι αδιανόητες μέχρι τότε σε μένα καταστάσεις, οι οποίες υπήρχαν μόνο ως εικόνες μέσα μου. Παρασύρθηκα από πόθο κι έγειρα να τη φιλήσω. Σταμάτησα όμως απότομα.

«Δε φιλάω» είπα επιβλητικά.

«Ούτε εγώ» απάντησε εκείνη και κορυφώθηκε η ένταση με παιχνίδια μυαλού, παιχνίδια κατάκτησης, υποταγής, διαστροφής, ρομαντισμού, ηρεμίας, έρωτα, λες κι η θάλασσα είχε τρικυμία και ηρεμία ταυτόχρονα. Παλίρροια με άμπωτη συνάμα!

«Εκπληκτικό και δίχως φιλί!» σκέφτηκα.

Με αυτή τη γυναίκα ένιωθα απειλή να δώσω αυτό το φιλί. Από την άλλη ένιωθα απειλή να μη το δώσω. Δε το έδωσα. Δε ξέρω αν ποτέ δώσω αυτό το φιλί σε κείνη ή σε κάποια άλλη… Απορία το έχω κι εγώ…Ο χρόνος θα δείξει, γιατί ο χρόνος σίγουρα αξίζει αυτό το φιλί!

Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής- Brunel University
Πνευματικά δικαιώματα-copyright 8-11-17
Κατηγορία: δραματικός μονόλογος, ερωτικό

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ ΜΕ ΕΜΠΝΕΥΣΗ! (ακατάλληλο)

-Λουκά γιατί είσαι στεναχωρημένος;

-Χρήστο μου,έχουν γίνει πολλά με τη Μαρία.

-Δηλαδή;

-Αρχικά με μπλόκαρε στο βάιμπερ. Γέλασα. Μπέμπα… Θέλει θηλασμό μάλλον…Τι να πω; Δεν έδωσα σημασία και ταξίδεψα για να τη δω. Δεν ήρθε. Την πήρα τηλέφωνο και δεν απάντησε. Της έστειλα μηνύματα και αδιαφόρησε…

-Ώπα, ώπα, τι έγινε λέει;

-Περίμενε έχει και συνέχεια Χρήστο μου. Μπλέχτηκαν στη μέση τρίτα άτομα. Οι άντρες φίλοι της ήταν όλοι κύριοι, με κάπα κεφαλαίο. Το χειρίστηκαν πολύ μαγικά κι εξωτικά όλο το θέμα. Οι γυναίκες φίλες της το χειρίστηκαν όμως με πουτανιά. Μία από αυτές με αποκάλεσε, αν και είμαι άντρας βέβαια, «Εύα»… Λες και παρέσυρα το κορίτσι! Κι όχι μόνο αυτό Χρήστο μου. Έκραξε και τη Μαρία ταυτόχρονα.

-Πώς την έκραξε;

-Σχολίασε πως και σερβιέτα να κατεβάσω στο φέισμπουκ, η Μαρία θα κάνει λάικ! Έλεος δηλαδή! Εμετικό κουτσομπολιό.

- Θεέ μου! Τι επίπεδο!

-Έχει και συνέχεια το πράγμα. Μια φίλη της, ανυπομονεί να μάθει τη συνέχεια της ιστορίας μας, γιατί θέλει να γράψει βιβλίο! Λες κι αν θέλαμε εμείς δε θα γράφαμε βιβλίο, αυτή τη γελοία θα περιμέναμε!

-Γελάω φίλε.. Σόρυ κιόλας.

-Χρήστο έχει κι άλλο το μενού. Μία από τις φίλες της ειρωνικά συζητούσε με μια άλλη πως θα στείλουν τη Μαρία πακέτο σε μένα, σε μεγάλο κουτί με κόκκινη κορδέλα την 24η Δεκεμβρίου…

-χα, χα Κλαίω από το σχόλιο! Καλό ε;

-Ρε μαλάκα σοβαρέψου! Η άλλη η ψώλα είπε ακριβώς την εξής φράση:
“ Αχ, μωρέ.. Είναι τόσο ερωτευμένο το αγόρι μας. Κρίμα ρε παιδιά!»

-Λουκά μην ασχολείσαι. Λάθος που μπλέχτηκαν τρίτοι. Έχεις αξιοπρέπεια, ήθος, ειλικρίνεια και φως. Μη σκοτεινιάζεις από το σκοτάδι των άλλων. Ενημέρωσε όμως τη Μαρία για την ποιότητα των φίλων της.

-Γιατί να την ενημερώσω;

-Γιατί εσύ φίλε ξέρεις να αγαπάς.

Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής
Copyright 2017
Κατηγορία: σατιρικό