ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Οδυσσέας:

Περπατώ χρόνια στο δρόμο και παρατηρώ σιωπηλός.

Άνθρωποι σκυφτοί. Άνθρωποι που τρέχουν. Κίνηση στο δρόμο. Κόρνες, μούντζες, ένα κακό χάλι. Άνθρωποι σιωπηλοί με κινητά στο χέρι. Όλοι τρέχουν και δε φτάνουν.

Αδέσποτα ζώα με λουράκια στο λαιμό. Παρατημένα. Άλλα βασανισμένα κι έρμαια στα ανθρώπινα κτήνη. Καμπάνες ρολογιών εκκλησιών που χτυπούν στα μισάωρα και στις ώρες ακριβώς.. Άνθρωποι που σταυροκοπιούνται για σωτηρία μπροστά από εκκλησίες. Άλλοι σκοτώνουν στο όνομα του Αλλάχ. Όλοι κοιτάζουν τα ρολόγια και τρέχουν με άγχος.

Τσιμέντο, πολυκατοικίες, ουρανοξύστες. Κουστουμαρισμένοι χαρτογιακάδες με επαγγελματικές τσάντες παντού. Ραδιοφωνικοί σταθμοί με τσιφτελοκαταστάσεις κι ανούσια μουσική.

Κορίτσια με μίνι φούστες και δεκαπεντάποντα τριγύρω μου. Αγόρια με κολλητά παντελόνια. Πίπες κάτω από γραφεία αφεντικών για καλύτερο μέλλον.Γαμήσια για χρήμα. Πορνεία. Εμπόριο όπλων και σάρκας. Παιδεραστία. Κανιβαλισμός.

Συναίσθημα; Τι είναι αυτό;

Διακρίνω μεγάλες επιγραφές με διαφημίσεις σε κάθε γωνία κάθε πόλης. Τηλεοράσεις κι οθόνες παντού. Υπολογιστές. Δορυφόροι. Όλα ελέγχονται.

Αεροπλάνα, τρένα, πλοία, διαστημόπλοια.

Πόλεμοι. Σεισμοί. Αρρώστιες. Φάρμακα. Θάνατοι. Φωτιές. Πλημμύρες.Ηφαίστεια που εκρήγνυνται. Τσουνάμια.

Λαϊκισμός κι εξεγέρσεις. Φανατισμός. Πολιτική και θρησκείες. Δήθεν ηγέτες και ψευτοδιανοούμενοι. Ψέματα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης Προβολή όσων ανήκουν σε κλίκες κι ομάδες, αφού έχουν γαμηθεί με όλους κι έχουν αφήσει να πηδήξουν όλη τους την οικογένεια.

Άνθρωποι σκλάβοι του συστήματος με κολλάρα κι αόρατους δονητές στον κώλο. Πληρωμές, χρέη, λογαριασμοί, ένφια, πλειστηριασμοί. Δικαστικό σύστημα γαμημένο από κούνια.

Μπουκάλια με αλκοόλ στα τραπέζια. Ναρκωτικά. Ιερωμένοι με κινητά στο αυτί που απλώνουν επιδειχτικά το χέρι για προσκύνημα."Εξομολόγηση τέκνον μου" προστάζουν. Θέλουν να δώσουν την ενοχή στον άνθρωπο.Θέλουν να ελέγξουν και την προσωπική του ζωή.

Καφετέριες και κλαμπς γεμάτα από κόσμο που ακούει μια μουσική που σπάει τα τύμπανά μου. Κότερα, παρτούζες, χυμένες σαμπάνιες μέσα σε μπανιέρες με πορνόγερους κι ανήλικα. Εκπρόσωποι θρησκευτικών, οικονομικών πολιτικών συστημάτων μέσα σε ακολασίες. Χρήμα, χρήμα, χρήμα, πιστωτικές κάρτες,ταυτότητες, διαβατήρια και bar codes.

Σεξ, σεξ, σεξ πάντα και παντού. Μηχανικές αγκαλιές κι ασπασμοί ανάμεσα σε ανθρώπους. Ένα διαρκές "Κύριε ελέησον". Βαβούρα, χάος, θόρυβος, ιδρώτας, βρωμιά και σκοτάδι.

Κλείνω τα μάτια. Διασχίζω το δρόμο. Τι βλέπω; Μία πινακίδα με την ένδειξη "Τιτάν".

Κατάληψη από το μάτριξ παντού. Καμία ανάσα,κανένας καθαρός ουρανός.

Δε γαμιέται. Διέκρινα λίγους με φως στην Οδύσσειά μου. Μου χαμογέλασαν. Μιλήσαμε με τα μάτια και την καρδιά. Το σπίτι μας είναι εκτός μάτριξ. Το δικό σας;


Σόφη Λύσσαρη
Καθ. δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 4-3-18
Κατηγορία: δραματικός μονόλογος/κοινωνικό/ακατάλληλο

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ

-Η χειρότερη ευκαιρία είναι η τελευταία παιδί μου.

-Γιατί γιαγιά Σόφη;

-Γιατί δεν υπάρχει επόμενη. Γιατί μόνο ο ένας από τoυς δύο γνωρίζει πως είναι η τελευταία.

-Γιατί ο άλλος δε γνωρίζει;

-Γιατί παιδί μου εκείνος που δε γνωρίζει είναι πάντα εκείνος που θεωρεί αυτονόητες και δεδομένες τις ευκαιρίες.

-Ο φταίχτης δηλαδή;

-Φταίχτης μάλλον είναι εκείνος που δίνει πολλές ετκαιρίες. Τον θεωρώ όμως ευφυή, γιατί συγχωρεί,τη στιγμή που δε ξεχνά. Εκείνος που θεωρεί δεδομένες τις ευκαιρίες είναι ανόητος για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι πως δεν καταλαβαίνει τα λάθη του. Άνθρωπος που δε κατανοεί τα λάθη του δεν εξελίσσεται,άρα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Ο δεύτερος λόγος ανοησίας είναι πως δεν κατανοεί την υπέροχη καρδιά του άλλου.Διπλή ανοησία λοιπόν.

-Φταίχτες και οι δύο γιαγιά για διαφορετικούς λόγους.

-Παιδί μου γι'αυτό σε βάφτισαν Σοφία σα τη γιαγιά σου, για να έχει η σοφία σου διάρκεια! Πολύ σωστά παιδί μου.

(ο διάλογος είναι αποτέλεσμα συγγραφικής φαντασίας και δημιουργικότητας)

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία:κοινωνικό,φιλοσοφικό
copyright 18/12/17

O ΗΘΟΠΟΙΟΣ

* το ακόλουθο κείμενο περιέχει λεξιλόγιο που ίσως ενοχλήσει μία κατηγορία συντηρητικών ανθρώπων
* επιτρέπεται η ανάγνωση σε άτομα άνω των 15



Με όλες έπαιζε κι έκανε τα ίδια. Η Λίζα γελούσε. Ήταν παρατηρητής χρόνια. Δε ζήλευε.

Ηθοποιός ήταν εκείνος. Δεν ήταν καλόγερος! Η Λίζα είχε διακρίνει την ποιότητα που έκρυβε, αλλά παρακολουθούσε και το παιχνίδι του με όλες εκείνες που έτρεχαν από πίσω του. Γυναίκες… Τις ήξερε καλύτερα από εκείνον!

Έτσι τον είχαν μάθει οι θαυμάστριες. Έτρεχαν από πίσω του. Ίσως ένα πήδημα μαζί του ήταν ο σκοπός της ζωής τους!

Η Λίζα σκεφτόταν πως μετά από ένα ποτό του έκαναν και μία πίπα στην τουαλέτα! Δεν ήθελε να ξέρει, αλλά αν της έλεγε θα έδειχνε κατανόηση.Τον είχε προειδοποιήσει βέβαια να προσέχει από αυτές τις διαβολίτσες, γιατί έρχονταν σαν ενεργειακά βαμπίρ να «ρουφήξουν» την ενέργειά του.

Η Λίζα δεν εννοούσε το σκοτάδι του ως ενέργεια. Εννοούσε αυτό το πολύτιμο και κρυμμένο φως πίσω από το σκοτάδι του που έβλεπε μόνο εκείνη. Κι όταν εκείνος τη ρώτησε κάποτε πώς θα καταλαβαίνει αυτές τις γυναίκες βαμπίρ, εκείνη του απάντησε ωμά πως οι γυναίκες αυτές πηγαίνουν κατευθείαν στο «ψητό», δηλαδή στις πίπες και στα πισωκολλητά χωρίς συναίσθημα.

Η Λίζα δεν τον είδε ποτέ ως άνθρωπο, ούτε ως ηθοποιό. Τον είδε ως πνευματοψυχή που είχε χάσει το δρόμο της, έχοντας σοβαρό ενεργειακό μπλοκάρισμα. Αυτό ήθελε να διαχειριστεί . Ήθελε να σταματήσει το σκοτάδι του και να ξυπνήσει το κρυμμένο φως μέσα του. Τα κατάφερε, αλλά έπρεπε να τρέξει κι αυτή. Αυτό έπρεπε να γίνει, αυτό έκανε.

Γνώριζε πως με την πάροδο του χρόνου το φως θα εξόντωνε σταδιακά το σκοτάδι του. Δεν άντεχε όμως εκείνος να της συμπεριφέρεται εγωιστικά.

Δεν είχε καταλάβει τελικά ποια ήταν η Λίζα και γιατί εμφανίστηκε στη ζωή του. Αν καταλάβαινε, θα της φιλούσε τα χέρια. Δε θα το πίστευε! Σαν παραμύθι!

Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία:κοινωνικό,ρομαντικό
copyright 2-12-17

Φύλακας άγγελος

Ο Dr David T αναλάμβανε περιπτώσεις χαρισματικών παιδιών και κατέγραφε τις ιστορίες τους.


Chris:

Καθόμουν στο γραφείο κι έγραφα μία εργασία για το Πανεπιστήμιο. Ήταν νύχτα, γύρω στις δέκα αν θυμάμαι καλά.

Ξαφνικά ένιωσα την έντονη επιθυμία να ντυθώ, να φύγω από το σπίτι και να κατευθυνθώ σε ένα συγκεκριμένο στίγμα. Δεν ήξερα το λόγο. Αργότερα, όταν εξελίχτηκα, γνώριζα όλες τις πληροφορίες κάθε «αποστολής» μου.

Ένιωσα σα ρομποτάκι. Την πληροφορία την είχα πάρει από το αγγελικό φως που με έλουζε και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων με κατεύθυνε. Δε φοβόμουν. Ένιωθα απλά μία ανατριχίλα σε όλο μου το κορμί.

Ετοιμάστηκα αμέσως. Περπάτησα γρήγορα. Ο προορισμός μου ήταν δύο τετράγωνα πιο κάτω. Μόνος μέσα στη νύχτα με τη σιωπή μίας θείας σοφίας που με καθοδηγούσε. Κατευθύνθηκα σε μία γέφυρα.

Τότε κατάλαβα το λόγο. Μία γυναίκα ήταν έτοιμη να αυτοκτονήσει. Πλησίασα διακριτικά για να μη τη φοβίσω.

Είχα μία αδυναμία στις περιπτώσεις αποτροπής αυτοκτονιών. Είχα αυτοκτονήσει στην προηγούμενη ζωή μου κι είχα μετανιώσει γι’ αυτό. Την ώρα που ξεψυχούσα κι όλοι οι αγαπημένοι μου έκλαιγαν πάνω από το άψυχο κορμί μου ήταν πια αργά. Ούτε συγγνώμη δε μπορούσα να ζητήσω. Δυστυχώς.

Η γυναίκα με είδε να πλησιάζω.

«Μη με πλησιάσεις. Θα πηδήξω! Δεν αστειεύομαι!»

Κλασική η αντίδραση δειλίας. Έβγαζε μία άμυνα. Χαμογέλασα.

«Καλησπέρα. Δε θα μου πεις μία καλησπέρα;»

Η γυναίκα απόρησε. Χαμογέλασε.

«Καλησπέρα»

«Τώρα νιώθω καλύτερα. Με λένε Chriς και είμαι ο φύλακας άγγελός σου απόψε. Θα ήθελες να μου πεις γιατί θέλεις να αυτοκτονήσεις; Να ξέρει κάποιος το λόγο βρε παιδί μου. Μα να φύγεις με σιωπή; Δεν είναι ωραίο. Ούτε στις ταινίες παίζει αυτό το σενάριο. Πάντα κάποιος αφήνει ένα σημείωμα. Έχεις γράψει κάτι; Ή κάνεις κάτι σωστά ή δε το κάνεις. Είσαι κι όμορφη κοπέλα σα drama queen. Δε θα σου ταίριαζε μία αυτοκτονία μέσα στη νύχτα και στη σιωπή. Σωστά;»

«Μα τι βλακείες είναι αυτές; Δε θέλω να σου πω. Πολύ περίεργος τύπος είσαι βρε παιδάκι μου. Μένεις εδώ κοντά;»

«Ναι, λίγο πιο κάτω. Ήρθα να πάρω λίγο αέρα για να σκεφτώ τα προβλήματά μου.»

« Τι προβλήματα έχεις;» ρώτησε η γυναίκα.

« Έχω να προτείνω κάτι. Θέλεις να περπατήσουμε, να ανταλλάξουμε τα προβλήματά μας και να σε συνοδεύσω μέχρι το σπίτι σου; Έχεις κάποιον να σε περιμένει εκεί;»

«Έχω το γιο μου.»

«Πόσο χρονών είναι ο γιος σου;»

« Δέκα.»

« Τέλεια. Η καλύτερη ηλικία για να έχει στήριγμα και φίλη τη μητέρα του. Σε ποιον θα λέει τα γκομενικά του αν πάθεις κάτι; Με ποιον θα διαβάζει; Ποιος θα του μαγειρεύει το αγαπημένο του φαγητό; Ποιος θα τον αγκαλιάζει όταν φοβάται; Ποιος θα νιώσει ενοχή για το θάνατό σου; Ποιος θα του κρατά το χέρι όταν είναι άρρωστος; Με ποιον θα λέει αστεία; Με ποιον θα τσακώνεται; Έχεις καταλάβει ότι είσαι μητέρα κι ο Θεός σου χάρισε αυτό το παιδί για να είσαι ο φύλακας άγγελός του; Έλα κατέβα. Θα σε πάω σπίτι. Θα πάρουμε και παγωτό στο δρόμο. Ένα και για κείνον Να του κάνεις έκπληξη και να δικαιολογήσεις την απουσία σου! Κερνάω!»

«Έτσι απλά; Μα δε σε ξέρω καν. Ποιος είσαι; Πώς σε λένε;» ρώτησε σαστισμένη η γυναίκα

«Σου είπα πριν ,αλλά είχες το νου σου στην αυτοκτονία, γαμώ το μπέλά μου.Chris με λένε. Εσένα;»

«Julie.Χάρηκα.»

«Εγώ θα χαρώ αν κατέβεις από τη γέφυρα. Είσαι καλή ακροβάτης. Να, δες και κάποιο ταλέντο σου.»

«χι,χι… Πλάκα έχεις. Μπορείς να μου δώσεις το χέρι σου να κατέβω;»

Άπλωσα το χέρι μου ψύχραιμα. Η καρδιά μου φτερούγισε. Τη σταθεροποίησα στο έδαφος.

«Αυτό ήταν το χέρι του Θεού» της είπα κι εκείνη με αγκάλιασε βουρκωμένη

«Σε ευχαριστώ πολύ Chris.»

«Εκείνον ευχαρίστησε. Ξεκινά μία νέα ζωή από σήμερα βράδυ. Δε θα σε αφήναμε να πεθάνεις. Όχι απόψε.»

« Ποιοι δε θα με αφήνατε;»

«Εμείς οι άγγελοι…» ψιθύρισα και την έπιασα αγκαζέ.

Μιλήσαμε για τα προβλήματά μας καθ’ οδόν. Αγοράσαμε παγωτό. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα.
Όταν φτάσαμε έξω από το σπίτι της, την κοίταξα στα μάτια.

«Την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να αυτοκτονήσεις, κοίτα το παιδί σου στα μάτια και πες το. Πες πως θέλεις να αυτοκτονήσεις. Κι αν έχεις τα κότσια να το κάνεις μετά από αυτό, θα με απογοητεύσεις.»

Με αγκάλιασε.

«Έλα για φαγητό αύριο το μεσημέρι. Θέλω να γνωρίσεις το παιδί μου.»

«Με μεγάλη μου χαρά! Θα τηλεφωνηθούμε για την ώρα. Άντε τρέχα σπίτι σου. Μη λιώσει το παγωτό! » σχολίασα γελώντας.

Όταν έφτασα σπίτι,άνοιξα ένα τετράδιο και σημείωσα το όνομα Julie. Αυτό ήταν το τετράδιο με τα ονόματα ανθρώπων που είχα βοηθήσει μέχρι τότε και προσευχόμουν γι' αυτούς κάθε βράδυ...




Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 28-11-17
κατηγορία:μεταφυσικό,μυστήριο

Ο ΓΑΡΥΦΑΛΛΟΣ

ΑΥΣΤΗΡΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

ΓΑΡΥΦΑΛΛΟΣ :

Κατάλαβα πως ζούσα μια ζωή μες στο ψέμα. Κρυβόμουν μέσα στο πλήθος σαν ηθοποιός, ενώ ήξερα πως ήμουν κάποιος άλλος. Δεν ανήκα εδώ. Τι έκανα εδώ; Τι περίμενα; Ποιον; Ποια; Tι; Ποια σωτηρία; Ποια αλλαγή; Εγκλωβισμένος σε δήθεν ευτυχισμένες στιγμές σε λάθος χρόνο με λάθος πρόσωπα. Όχι με αυτά που θυμόμουν ως δικά μου πρόσωπα.


Συναντούσα καθημερινά ανούσια πρόσωπα και βίωνα καταστάσεις. Δεμένος με αντιφάσεις σε λάθος φάσεις και στιγμές. Γερασμένος μέσα στο χρόνο, δίπλα σε ανθρώπους που μετρούσαν τα έτη στην πλάτη τους, σβήνοντας αυτά τα ηλίθια κεράκια τούρτας.

Δε γιόρταζα εγώ τα χρόνια μου. Είχα ξεχάσει να μετρώ. Κι ήθελα να ουρλιάξω. Με εκνεύριζαν οι καθωσπρεπισμοί και τα συστήματα.

Τα πάντα γύρω μου χαοτικά, γεμάτα άγχος. Όλοι σκυφτοί κοιτούσαν τα ρολόγια τους. Δε φορούσα ρολόι εγώ. Δεν μετρούσα έτσι το χρόνο. Ο χρόνος για μένα κυλούσε αλλιώς.


Η αίσθηση του χρόνου ήταν αλλιώτικη τη νύχτα. Τη νύχτα γινόμουν ο εαυτός μου. Είχα χρόνο για μένα και νοσταλγούσα τα παιδικά μου χρόνια. Ονειρευόμουν αυτή την αλλαγή, μα ένιωθα μόνος. Περίμενα αυτό το θαύμα, αλλά τα θαύματα δεν ήταν για μένα. Κάθε νύχτα κι άλλη μια νύχτα με τα όνειρά μου και τη σιωπή.


Πόσες φορές έμπαινα στο αυτοκίνητο και οδηγούσα στο πουθενά. Γιατί; Ποια ήθελα να βρω; Καμία. Τη νύχτα ή τη μοναξιά ως ερωμένη. Και πολύ μου ήταν.

Είχα κουραστεί με τα χαζο-γκομενάκια και τις μηχανικές πίπες τους. Κανένα χάδι, απλά πήδημα. Πουθενά ρομαντισμός. Παντού έβλεπα μια ψεύτικη μουνίλα, μια ηδονή χωρίς συναίσθημα. Μια ευκολία στη σάρκα. Ένα ξεπούλημα στο χρήμα. ΚΙ είχα κουραστεί να πηδάω και να μη ξέρω γιατί το κάνω. Είχα φτάσει σε μηχανικούς οργασμούς. Τα αυτιά μου άκουγαν προσποιητά ουρλιαχτά γυναικών τάχαμ από κάβλα.

Καμία αλήθεια. Όλα ψεύτικα. Ακόμα και στο σεξ. Γυμνά κορμιά χωρίς πάθος. Γυναίκες χωρίς άρωμα. Κι εγώ γινόμουν ένα άγριο θηρίο, ένας λύκος που έβγαινε τα βράδια να ψωνίσει δήθεν έρωτα.

Μια αγκαλιά ήθελα μωρέ. Πού να τη βρεις; Το σύστημα είχε απαγορεύσει και το θηλασμό. Ήταν κατακριτέος ή παλιομοδίτικος.

Οι οθόνες των τηλεοράσεων γεμάτες μπλα, μπλα, φαφλατομαλακολογίες και ψευτοφιλοσοφίες δήθεν διανοούμενων που υπηρετούσαν ένα σύστημα. Σκλάβοι παντού. Πολιτική και θρησκεία είχαν καταντήσει ένα πανηγυράκι. Όλα άλλαζαν. Όλα τα άλλαζαν κάποιοι για να αλλάζουν τους πάντες. Κι όλοι έπρεπε να πολεμούν τους άλλους με τα διαφορετικά πιστεύω κι αντιλήψεις.

Πόλεμοι και συμφέροντα. Πάσαραν στον κόσμο το δήθεν θρησκευτικό πόλεμο για να περάσει ο οικονομικός.

Τα πάντα ήταν πουλημένα σε κάποιους που ρύθμιζαν τους πάντες. Κι εμείς έπρεπε με σκυφτό το κεφάλι να ακολουθούμε. Να μας πηδάνε και να λέμε ευχαριστώ. Να φοράμε αόρατες χειροπέδες και φίμωτρα και να νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι.

Το πιστέψαμε. Πιστέψαμε στη δημοκρατία, στην αξιοκρατία και στην ελευθερία.

Ποια είναι η ελευθερία αλήθεια; Ποια η δημοκρατία; Ποια η ηθική;

Κι ένιωθα τρελός μέσα στους λογικούς αρχικά. Με έλεγαν απροσάρμοστο κι επαναστάτη. Κι έφτασα να λέω εγώ εκείνους τρελούς και σκλάβους. Δεν ένιωθα σκλάβος εγώ. Ήμουν ελεύθερο πνεύμα. Είχα καταντήσει παρατηρητής ενός συστήματος που δεν ανήκα. Κι έλεγα ξυπνήστε! Σας αλλάζουν!

Κι άκουγα την ηχώ της φωνής μου. Καμία απάντηση σε τέτοιες συζητήσεις. Όλοι βιασμένοι από κούνια και δε το γνωρίζαμε. Ήμασταν αριθμοί για κάποιους που προκαλούσαν πυρηνικές εκρήξεις, πολέμους, δήθεν εμβόλια σωτηρίας, σεισμούς ή τσουνάμια για να μας αφανίσουν.

Οι ελάχιστοι «τρελοί», απλοί και φτωχοί παίρναμε μια πένα και γράφαμε στίχους κι επαναστατικά συνθήματα. Μας έδινε δύναμη αυτό. Γιατί είχαμε ψυχή ρε. Δε μπορούσαν να την πηδήξουν κι αυτή.

Έφτασα να κάνω δύο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα για να μπορώ να καλύπτω τα βασικά. Άντε και για να ξεχνιέμαι καμιά φορά πήγαινα κάποια ταξίδια αναψυχής μακριά. Κι εκεί έβλεπα χειρότερα από όσα φανταζόμουν. Σκλάβοι, σκλάβες κι εκεί. Πορνεία, διαφθορά, ψεύτικο χρήμα κι ασχήμια.

Η φύση βιάστηκε. Τα ζώα κατάντησαν μόδα στα λουράκια τους. Τα ζώα κατάντησαν να εργάζονται νόμιμα σε οίκους ανοχής και να προσφέρουν ηδονή σε κτηνοβάτες.

Τα παιδιά έφτασαν να πωλούνται για σεξ ή όργανα.

Οι νόμοι σχεδόν ανύπαρκτοι.

Τι θα γινόταν άραγε αν για μία ώρα στον κόσμο υπήρχε κατάργηση κάθε δήθεν νόμου;

Η απόλυτη διαστροφή, το απόλυτο έγκλημα.

Κι όλα αυτά γιατί οι σκλάβοι όταν θέλουν να ξεσηκωθούν δε τα βάζουν με τα Αφεντικά τους. Τα βάζουν με τους άλλους σκλάβους. Τρέμουν τον Αφέντη πάντα. Τρέμουν

Κι επέλεξα μέσα σε όλο αυτό το χάος μία μορφή ανεξαρτησίας.
Τον έρωτα!




Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 18-10-17

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

-Γιατί είσαι σιωπηλός;
-Κουράστηκα να με πληγώνει,να με ακυρώνει και να μου στερεί το χαμόγελο.
-Και τώρα τι;
-Θέλω να την κοιτάξω κατάματα και να της πω πολλά.Θέλω να σκεφτεί ποιος έπαιρνε το αυτοκίνητο μες στη νύχτα κι έκανε χιλιόμετρα για κείνη.Ποιος παρατούσε τα πάντα και κρυβόταν από όλους;Ποιος έδειχνε υπομονή με τα καπρίτσια της τόσο καιρό; Ποιος δεχόταν τις σιωπές της κι όταν έκείνη αποφάσιζε να μιλήσει,έτρεχε για κείνη; Ποιος ήταν ο μαλάκας που έστελνε μηνύματα κι εκείνη τα αγνοούσε; Ποιος ήταν ο μαλάκας που έπαιρνε τηλέφωνο και δεν του απαντούσε; Ποιος ήταν ο μαλάκας που προσπαθούσε;Ποιος ήταν ο μαλάκας που πήγαινε σε ραντεβού κι εκείνη δεν ερχόταν;Ποιος ήταν ο μαλάκας;Εγώ
-Γούσταρε να τρέχεις από πίσω της μάλλον.
-Να περάσουμε όμορφα και ήρεμα ήθελα.Να ζήσουμε τον έρωτά μας.
-Έρωτά σας; Με αυτά που σου έκανε μόνο έρωτα δεν είχε για σένα.
-Λάθος.Τα μάτια και το άγγιγμά της έρωτα έδειχναν.
-Τότε γιατί τα έκανε όλα αυτα;
-Γιατί ήταν μπέμπα.
-Την αγαπάς;
-Φυσικά.Γιατί πάντα υποστηρίζα αυτή την επιλογή μου.Λάτρευα αυτή τη γυναίκα με το φως και το σκοτάδι της.Παράπονο έχω και καημό για κείνη.
-Τώρα τι περιμένεις;
-Θέλω απλά να ξέρει πως ήμουν αληθινός κι ειλικρινής απέναντί της και πως δεν τελειώσαμε εμείς.Ποτέ δεν τελειώνουμε μέσα στους αιώνες εμείς,από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
-Θα τα ξεχνούσες όλα;
-Ναι.
-Πώς;
-Με ένα της τηλεφώνημα για μία νέα αρχή.
-Φίλε,έχεις δαγκώσει την λαμαρίνα.
-Ναι, γεννήθηκα ερωτευμένος με τα μάτια της.Πάντα ήμουν δικός της κι εκείνη πάντα ήταν δική μου.Πάντα θα έχει το θρόνο της στον ουρανό της καρδιάς μου.Πάντα!


Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία:ερωτικό-κοινωνικό για την πλευρά του έρωτα που πονά

Η Γαλλίδα η Μαρί

«Η Γαλλίδα η Μαρί»

-Κορίτσι μου με αυτό το νυφικό τολμώ να σε αποκαλέσω «Γαλλίδα Μαρί». Θα λάμψεις απόψε! Είσαι η πιο όμορφη νύφη!

-Τελικά θα μου πεις γιαγιά ποια ήταν η Γαλλίδα η Μαρί (Μαγί);Συνέχεια το λες όταν φορώ μακριά φορέματα και χορεύω στη σκηνή. Χορεύτρια ήταν σαν κι εμένα;


-Θα σου πω. Ήταν μια φράση η οποία λεγόταν στις Αυστριακές από τους άντρες τους σε κάποια άλλη εποχή.

-Ποια εποχή; Τι εννοείς;

-Θα σου πω πώς είχε βγει αυτή η φράση και πώς έχει ξεχαστεί σήμερα. Στην Αυστρία του 1800 και μετά κυκλοφορούσε η φράση «η Γαλλίδα η Μαρί» και λεγόταν στα κορίτσια της εποχής εκείνης, οι οποίες προσπαθούσαν να μιμηθούν στην εμφάνιση την Αυστριακή πριγκίπισσα Μαρία Αντουανέτα . Η Μαρία- Αντουανέτα όπως γνωρίζεις, παντρεύτηκε το Λουδοβίκο στη Γαλλία και οι Αυστριακοί την ονόμασαν τότε «Γαλλίδα Μαρί (Μαγί)», επειδή από Αυστριακή έγινε Γαλλίδα.

Η Μαρία-Αντουανέτα είχε γίνει σύμβολο ομορφιάς κι εξουσίας για τις γυναίκες της Αυστρίας. Το ντύσιμο, η κόμη, το μακιγιάζ, η ομορφιά ήταν παράδειγμα προς μίμηση γι αυτές. Μετά το θάνατο της Πριγκίπισσας, οι πλούσιες κοπέλες της εποχής εκείνης ,από το 1800 και μετά, ακολούθησαν το ίδιο στιλ στην εμφάνισή τους.

Οι άντρες κάθε φορά που οι γυναίκες τους φορούσαν αυτά τα υπέροχα φορέματα κι έκαναν στροφές χορεύοντας για να φουσκώσει το φόρεμά τους, γελούσαν κι έκαναν πείραγμα σε κείνες χρησιμοποιώντας τη φράση «η Γαλλίδα η Μαρί».

-Ω, ω υπέροχο!

-Μάλιστα αν κάποια Αυστριακή της εποχής εκείνης ήταν πολύ ναζιάρα, παιχνιδιάρα και λάτρευε τους καθρέφτες χορεύοντας μπροστά από αυτούς φορώντας υπέροχα φορέματα σαν κι αυτά της Αυστριακής πριγκίπισσας, ο σύζυγός της χρησιμοποιούσε συνέχεια τη φράση αυτή, σε σημείο που να μείνει ως παρατσούκλι.

-Γιαγιά πού τα ξέρεις όλα αυτά;

-Η γιαγιά Σόφη είναι και σοφή! Χιχιχι

Σόφη Λύσσαρη
Καθ. δημιουργικής γραφής Brunel University
Copyright 2017
Κατηγορία:ιστορικό-κοινωνικό