ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Οδυσσέας:

Περπατώ χρόνια στο δρόμο και παρατηρώ σιωπηλός.

Άνθρωποι σκυφτοί. Άνθρωποι που τρέχουν. Κίνηση στο δρόμο. Κόρνες, μούντζες, ένα κακό χάλι. Άνθρωποι σιωπηλοί με κινητά στο χέρι. Όλοι τρέχουν και δε φτάνουν.

Αδέσποτα ζώα με λουράκια στο λαιμό. Παρατημένα. Άλλα βασανισμένα κι έρμαια στα ανθρώπινα κτήνη. Καμπάνες ρολογιών εκκλησιών που χτυπούν στα μισάωρα και στις ώρες ακριβώς.. Άνθρωποι που σταυροκοπιούνται για σωτηρία μπροστά από εκκλησίες. Άλλοι σκοτώνουν στο όνομα του Αλλάχ. Όλοι κοιτάζουν τα ρολόγια και τρέχουν με άγχος.

Τσιμέντο, πολυκατοικίες, ουρανοξύστες. Κουστουμαρισμένοι χαρτογιακάδες με επαγγελματικές τσάντες παντού. Ραδιοφωνικοί σταθμοί με τσιφτελοκαταστάσεις κι ανούσια μουσική.

Κορίτσια με μίνι φούστες και δεκαπεντάποντα τριγύρω μου. Αγόρια με κολλητά παντελόνια. Πίπες κάτω από γραφεία αφεντικών για καλύτερο μέλλον.Γαμήσια για χρήμα. Πορνεία. Εμπόριο όπλων και σάρκας. Παιδεραστία. Κανιβαλισμός.

Συναίσθημα; Τι είναι αυτό;

Διακρίνω μεγάλες επιγραφές με διαφημίσεις σε κάθε γωνία κάθε πόλης. Τηλεοράσεις κι οθόνες παντού. Υπολογιστές. Δορυφόροι. Όλα ελέγχονται.

Αεροπλάνα, τρένα, πλοία, διαστημόπλοια.

Πόλεμοι. Σεισμοί. Αρρώστιες. Φάρμακα. Θάνατοι. Φωτιές. Πλημμύρες.Ηφαίστεια που εκρήγνυνται. Τσουνάμια.

Λαϊκισμός κι εξεγέρσεις. Φανατισμός. Πολιτική και θρησκείες. Δήθεν ηγέτες και ψευτοδιανοούμενοι. Ψέματα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης Προβολή όσων ανήκουν σε κλίκες κι ομάδες, αφού έχουν γαμηθεί με όλους κι έχουν αφήσει να πηδήξουν όλη τους την οικογένεια.

Άνθρωποι σκλάβοι του συστήματος με κολλάρα κι αόρατους δονητές στον κώλο. Πληρωμές, χρέη, λογαριασμοί, ένφια, πλειστηριασμοί. Δικαστικό σύστημα γαμημένο από κούνια.

Μπουκάλια με αλκοόλ στα τραπέζια. Ναρκωτικά. Ιερωμένοι με κινητά στο αυτί που απλώνουν επιδειχτικά το χέρι για προσκύνημα."Εξομολόγηση τέκνον μου" προστάζουν. Θέλουν να δώσουν την ενοχή στον άνθρωπο.Θέλουν να ελέγξουν και την προσωπική του ζωή.

Καφετέριες και κλαμπς γεμάτα από κόσμο που ακούει μια μουσική που σπάει τα τύμπανά μου. Κότερα, παρτούζες, χυμένες σαμπάνιες μέσα σε μπανιέρες με πορνόγερους κι ανήλικα. Εκπρόσωποι θρησκευτικών, οικονομικών πολιτικών συστημάτων μέσα σε ακολασίες. Χρήμα, χρήμα, χρήμα, πιστωτικές κάρτες,ταυτότητες, διαβατήρια και bar codes.

Σεξ, σεξ, σεξ πάντα και παντού. Μηχανικές αγκαλιές κι ασπασμοί ανάμεσα σε ανθρώπους. Ένα διαρκές "Κύριε ελέησον". Βαβούρα, χάος, θόρυβος, ιδρώτας, βρωμιά και σκοτάδι.

Κλείνω τα μάτια. Διασχίζω το δρόμο. Τι βλέπω; Μία πινακίδα με την ένδειξη "Τιτάν".

Κατάληψη από το μάτριξ παντού. Καμία ανάσα,κανένας καθαρός ουρανός.

Δε γαμιέται. Διέκρινα λίγους με φως στην Οδύσσειά μου. Μου χαμογέλασαν. Μιλήσαμε με τα μάτια και την καρδιά. Το σπίτι μας είναι εκτός μάτριξ. Το δικό σας;


Σόφη Λύσσαρη
Καθ. δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 4-3-18
Κατηγορία: δραματικός μονόλογος/κοινωνικό/ακατάλληλο

ΚΛΗΣΗ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑ:

"Μπλοκάρεις το όνειρό σου; Σιωπάς; Αρνείσαι; Αδιαφορείς; Είσαι φονιάς; Κάνεις πίσω;

Απολογήσου άνθρωπε. Απολογήσου. Απολογήσου στο όνειρο. Απολογήσου στο Θεό. Απολογήσου σε σένα. Απολογήσου, όταν επιτρέπεις να σου μιλήσει το όνειρό και σιωπάς. Απολογήσου, όταν κοιτάς το όνειρο κατάματα και στρέφεις το βλέμμα σου αλλού. Απολογήσου όταν το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και προτιμάς να μένει πάλι άπιαστο μέσα στο μυαλό σου.

Ένοχος είσαι άνθρωπε. Ένοχος. Τι κάνεις γι' αυτό; Τίποτα. Σκοτώνεις εσένα μαζί με το όνειρο. Αυτοκτονείς μέρα με τη μέρα. Φονιάς κι αυτόχειρας μαζί. Ένοχος. Εσύ. Εσύ που διαβάζεις αυτή την κλήση σε απολογία. Εσύ. Η Μαρία, ο Γιώργος, ο Χάρης, ο Κώστας, η Ελένη, ο Γιάννης, ο Πέτρος, η Δήμητρα, ο Άρης και όλοι οι υπόλοιποι.

Όλοι εσείς. Όχι εγώ. Σέβομαι το όνειρο και το κυνηγώ. Καμία κλήση εγώ. Ψάχνω κι άλλους σαν εμένα. .. Ακόμα ψάχνω... Ψάχνω εκείνους που μίλησαν, έτρεξαν,κυνήγησαν το όνειρο και το έζησαν. Ψάχνω τους λίγους, μα γενναίους. Αυτούς τους αγαπά ο Θεός. Γι' αυτό τους κάνει όνειρα κάποιων άλλων. Για να νιώσουν το Θεό μαζί με το όνειρο..."

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 9-12-17

κατηγορία:δραματικός μονόλογος

ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Στέφανος:
(ακατάλληλο)

Όταν την είδα μπροστά μου έλαμψα ολόκληρος! Δε το περίμενα! Ήταν λες κι έβλεπα ένα δικό μου άνθρωπο! Την ένιωθα δικό μου άνθρωπο, άσχετα από τη συμπεριφορά μου μέχρι τότε απέναντί της. Ένιωθα αγάπη κι εκτίμηση γι’ αυτήν. Πρώτη φορά της το είπα εκείνο το βράδυ.

Με άγγιξε με αγάπη στην πλάτη και στον ώμο. Με χάιδεψε διακριτικά κι ένιωσα ανατριχίλα. Η δική μου συμπεριφορά της έδωσε αφορμή για να χαμογελάσει, να χορέψει, να εκτονωθεί. Μα όταν είπε πως θα φύγει, δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσω. Την ήθελα! Μίλησα εκείνο το βράδυ, κάτι που δεν είχα κάνει τόσο καιρό. Ξεκάθαρα της είπα να πάει να γαμηθεί κι ότι την ήθελα γυμνή στο κρεβάτι μου.

Χαμογέλασε! Αυτό ήθελε να ακούσει ίσως λίγο πιο ευγενικά. Είχε μία διαστροφή κι εκείνη! Μάλλον περίμενε μία στιγμή θάρρους από μένα. Μάλλον την ερέθισε η αποφασιστικότητά μου. Την ερέθισε η αρρενωπότητά μου. Την ερέθισε η διεκδίκηση! Δε μπορούμε να έχουμε κάτι αν δε το ζητήσουμε τελικά. Χρειάζεται ρίσκο στη ζωή και τόλμη.

Την ερέθιζε λοιπόν η τόλμη, η γενναία συμπεριφορά, η αποφασιστικότητα, χαρακτηριστικά δηλαδή ενός πολεμιστή. Αυτή η συμπεριφορά σε συνδυασμό με την εκφραστικότητα, το χιούμορ και την ευγένεια ήταν τα κουμπιά της. Έχυνε ο εγκέφαλός της έτσι. Με ήθελε θαρραλέο και δυνατό. Δε με ήθελε σιωπηλό κι εγωιστή.Εκείνο το βράδυ το κατάλαβα.

Τόσο απλά ήταν τα πράγματα κι εγώ τα έκανα όλα περίπλοκα. Ήταν μια γυναίκα που με ποθούσε και δεν της προσέφερα συναισθηματική ασφάλεια κι εμπιστοσύνη.Δεν έκανε σεξ αυτή η γυναίκα έτσι απλά.Ήταν επιλεκτική.Δε την απασχολούσε το αντρικό στοιχείο γενικά.Μπορούσε να ζήσει και αγάμητη.

Πολλές φορές με τη συμπεριφορά μου την πάγωνα κι έκανε βήματα προς τα πίσω. Έγινε όμως εκείνο το βράδυ τόσο ζεστή, ερωτική κι απελευθερωμένη σε σημείο που να πιστεύω πως ζω όνειρο. Δε μπορεί! Ήμουν σε μια όαση! Δε το ζούσα αυτό! Δε μπορούσα να το πιστέψω! Τόσο πολύ με ποθούσε και το κρατούσε μέσα της! Πώς άντεχε αλήθεια τόσο καιρό;

Ντρεπόταν κι έκλεινε τα μάτια. Μα ένιωθε κάθε ανάσα,ψίθυρο και άγγιγμά μου.Ταξίδευε μέσα από τα κορμιά μας. Είχε μεταμορφωθεί σε μια άλλη γυναίκα! Ήταν λες κι είχα στα χέρια μου το φεγγάρι, τη θάλασσα, κάτι μαγικό, εξωτικά μη γήινο … Ήταν ένα εξωτικό χαρμάνι αισθήσεων με μυρουδιά άγριου γιασεμιού, αλμύρας και φρούτων του πάθους.

Ένιωσα ταυτόχρονα μία γυναίκα τίγρη να κάνει ερωτικά παιχνίδια με έναν άντρα λύκο! Κι εκείνη ζήτησε να δει τα όριά της μαζί μου. Δεν ήθελε να σταματήσω! Ήθελε να χορτάσει την έννοια άντρας μέσα από μένα! Ήθελε να απελευθερώσει όλο το φως και το σκοτάδι της μόνο μαζί μου.

Γιατί μαζί μου; Δε το καταλάβαινα.Είχε πάθος για μένα κι ένιωθε αυτά που δε μπορούσα να κατανοήσω μέχρι τότε. Με λάτρευε κι αποφασισμένη αφέθηκε σε μένα. Δεν είχε αφήσει τον εαυτό της τόσο ελεύθερο μέχρι τότε.Εμένα περίμενε για να αφεθεί τελικά.Με είχε επιλέξει απ' όλους.

Έπρεπε όμως ως άντρας να είχα ασχοληθεί με τα ερωτικά της κουμπιά. Έπρεπε να είμαι τρυφερός. Έπρεπε να είμαι εκφραστικός κι όχι απόμακρος.Αυτά δε τα είχα κάνει μέχρι τότε.

Όταν ανέλαβα το ρόλο μου σωστά κι αντρίκια την είχα στο κρεβάτι μου και διαπέρασε ένα ρίγος την ψυχή μου! Ήθελε τελικά να έχει το ρόλο της ποθητής γυναίκας κι όχι της γυναίκας που τρέχει για έναν άντρα. Ήταν γλυκιά, πολύ ερωτική και δεν άντεχε να καταπνίγει όλο αυτά που φαντασιωνόταν για μας μέσα από την άρνηση και τη ντροπή.

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 12-11-17
κατηγορία:ερωτικό

ΦΙΛΙ-ΑΠΕΙΛΗ (ακατάλληλο)

Άγγελος:

Υπάρχει φιλί-απειλή; Φυσικά υπάρχει. Υπάρχει για μένα, έναν άντρα μέσα σ’ όλα κι έξω απ’ όλα. Δε φιλούσα. Δεν ήθελα. Ένιωθα απειλή. Δε μιλάω για τα ματς μουτς πάνω στα χείλη. Τρίχες κατσαρές δηλαδή. Μιλάω για το παθιασμένο φιλί. Δεν υπήρχε για μένα τέτοιο φιλί όμως.

Το είχα διαγράψει στην ηλικία των τεσσάρων. Είχα ερωτευθεί στο νηπιαγωγείο τη Σταυρούλα. Με έφτιαχνε να την πειράζω, να την φλερτάρω, να την προκαλώ. Μια μέρα δεν άντεξα. Είχε αυτό το σεμνό βλέμμα, το άγουρο, το αθώο που λέμε κι ένιωσα κάτι γαργαλιστικό μέσα μου. Ένιωσα μια πρόκληση με μια ένταση. Ήθελα να την αρπάξω και με ύφος Αφέντη να τη φιλήσω σε σημείο που να της κοπεί η ανάσα! Το έκανα.Την έσκασα σχεδόν! Κι ένιωσα μια ανατριχίλα, μια τάση ηλεκτρικού ρεύματος να διαπερνά το κορμί μου σε σημείο που να χύνει ο εγκέφαλός μου!

Παίχτης έτσι; Μου κόπηκε η ανάσα και το απόλαυσα. Λες κι ήθελα να δω τα όριά μου. Ήθελα να δω τα όριά μου!

Η αντίδρασή της; Χαμόγελο αρχικά κι ύστερα ένα ένοχο βλέμμα λες και τη βίασα. Έτρεξε γρήγορα στην τάξη.

«Της άρεσε!» σκέφτηκα. Το λάτρεψα κι εγώ!

«Ου άου! Τέλειο!»

Δε κράτησε για πολύ αυτή η στιγμή. Την άλλη μέρα ήρθε με τη μαμά. Τη μαμά! Τη μαμά!

«Θεέ μου, τι μυξοπαρθένα!» ψέλλισα.

«Αυτός, αυτός μαμά με έσκασε χτες!» ξεφώνισε η Σταυρούλα.

«Μη το ξανακάνεις αυτό!» είπε η μάνα της με μια επιβλητική φωνή.

«Σιγά μωρή φακλάνα, φοβήθηκα!» σκέφτηκα. Το έπαιξα όμως ψόφιος κοριός…

«Ένα φιλάκι έδωσα ο καημένος κυρία Καλλιόπη μου. Δε θα ξαναγίνει!» σχολίασα διπλωματικά και κατευθύνθηκα στο προαύλιο.

Εκείνη τη στιγμή υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως καμία καριόλα δε θα έχει αυτό το παθιασμένο φιλί! Αυτή θα χάσει! Θα πρέπει να το αξίζει για να το έχει αν ποτέ το πάρει από μένα. Να είναι μαγκιόρα γυναίκα δηλαδή! Να είναι γυναίκα με πάθος, ένταση και διαστροφή. Να της το δώσω μέχρι να ματώσουν τα χείλη μας αν χρειαστεί. Στα άκρα! Δε θα συμβιβαζόμουν με παγωτό βανίλια. Θα ήταν σπέσιαλ το παγωτό ή τίποτα. Αν έβρισκα γυναίκα που θα με απελευθέρωνε στο φιλί, θα της έδινα θρόνο στην καρδιά μου!

Κάποια στιγμή στη ζωή μου ήρθε Εκείνη… Το απόλυτο σκοτάδι! Είχε όμως ένα κρυμμένο φως, τόσο μαγικό κι ιδιαίτερο που με έλκυε παρόλο το σκοτάδι της. Ένα βράδυ της έπιασα το σαγόνι κι άγγιξα τα χείλη της. Ήταν παγωμένη.

«Φίλα με!» «Φίλα με!» ξεστόμισα με έντονη επιθυμία να τη φιλήσω με πάθος…

«Δε φιλάω με διαταγές!» απάντησε κοφτά.

Ζόρικη η τύπισσα. Δεν είπα κάτι. Δε τη φίλησα. Ήθελα να της εξηγήσω πως η προστακτική είναι ερωτική με τη σημασία της έντονης επιθυμίας. «Θέλω να σε φιλήσω» με άλλα λόγια…

Πέρασε ένας μήνας μετά από αυτή τη στιγμή και βρέθηκα μαζί της έχοντας πάθος και πόθο. Αφέθηκα σε έντονες ερωτικές κι αδιανόητες μέχρι τότε σε μένα καταστάσεις, οι οποίες υπήρχαν μόνο ως εικόνες μέσα μου. Παρασύρθηκα από πόθο κι έγειρα να τη φιλήσω. Σταμάτησα όμως απότομα.

«Δε φιλάω» είπα επιβλητικά.

«Ούτε εγώ» απάντησε εκείνη και κορυφώθηκε η ένταση με παιχνίδια μυαλού, παιχνίδια κατάκτησης, υποταγής, διαστροφής, ρομαντισμού, ηρεμίας, έρωτα, λες κι η θάλασσα είχε τρικυμία και ηρεμία ταυτόχρονα. Παλίρροια με άμπωτη συνάμα!

«Εκπληκτικό και δίχως φιλί!» σκέφτηκα.

Με αυτή τη γυναίκα ένιωθα απειλή να δώσω αυτό το φιλί. Από την άλλη ένιωθα απειλή να μη το δώσω. Δε το έδωσα. Δε ξέρω αν ποτέ δώσω αυτό το φιλί σε κείνη ή σε κάποια άλλη… Απορία το έχω κι εγώ…Ο χρόνος θα δείξει, γιατί ο χρόνος σίγουρα αξίζει αυτό το φιλί!

Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής- Brunel University
Πνευματικά δικαιώματα-copyright 8-11-17
Κατηγορία: δραματικός μονόλογος, ερωτικό

ΦΟΡΕΜΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Σόφη:

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να αγοράσεις ένα φόρεμα μόνο για συγκεκριμένες περιστάσεις. Γιατί πρέπει να ψάξεις να αγοράσεις ένα φόρεμα προκειμένου να το φορέσεις κάπου συγκεκριμένα; Τι σημαίνει συγκεκριμένα;

Γιατί να μην έχεις κοπελιά την ελευθερία να αγοράσεις κάτι, επειδή απλά σου αρέσει; Γιατί πρέπει να χαλάσεις τη στιγμή σκεπτόμενη λογικά, ακυρώνοντας έτσι την προτίμησή σου; Να πεις μια φορά «αγόρασα αυτό το φόρεμα γιατί μου αρέσει!» Να το πεις, να ακούσεις να το λες και να χαρείς, γιατί έτσι είσαι ελεύθερο πνεύμα!

Στη γυναικεία λογική υπάρχει η φράση ”πού θα φορέσω αυτό το φόρεμα αλήθεια;” Μπες κοπελιά στο κατάστημα, νιώσε το φόρεμα στο κορμί σου, δοκίμασε αν σου πηγαίνει κι αγόρασέ το. Εκείνο το φόρεμα πάντα περiμένει εκεί για κάθε τολμηρή. Δεν υπάρχουν τολμηρές γυναίκες; Δεν υπάρχουν ελεύθερα μυαλά; Πρέπει κοπελιά να αγοράσεις ένα φόρεμα για να αρέσεις στους άλλους ή σε κείνον;

Λάθος. Αγόρασέ το, για να αρέσεις σε σένα την ώρα που το φοράς. Αγόρασέ το, γιατί το ερωτεύθηκες. Αγόρασέ το, γιατί το φόρεμα σου μίλησε.

Πώς μιλά ένα φόρεμα; Μιλά. Σου δίνει την αίσθηση πως σε θέλει. Θέλει το φόρεμα να τυλίξει το κορμί σου . Θέλει το φόρεμα να σε κατακτήσει και να δεις αυτή την κατάκτηση μπροστά στον καθρέφτη.

Γιατί θέλεις ουσιαστικά να σε αγκαλιάσει κάτι που επέλεξες εσύ κι όχι η περίσταση με τον περιορισμό στο μήκος ή στο άνοιγμα του ντεκολτέ. Γιατί θέλεις να νιώσεις ξεχωριστή στα δικά σου μάτια κι όχι απαραίτητα στα μάτια των άλλων. Γιατί κοπελιά μπορεί να μην αντέχεις τα κοινωνικά «πρέπει» και «μη», αλλά σου δίνεται η ευκαιρία να χαρείς αυτό το φόρεμα μόνη σε ένα δωμάτιο. Να το χαρείς. Να το χαρείς. Ναι, να το χαρείς, γιατί επέλεξες εσύ να το χαρείς. Γιατί λάτρεψες αυτό το φόρεμα κι ας μη μπορείς να το φορέσεις εκτός σπιτιού. Γιατί μπορείς να χορέψεις ελεύθερη φορώντας το κι ο καθρέφτης να σου δείξει πως είσαι θηλυκό!

Αυτά τα φορέματα τελικά είναι τα πιο ιδιαίτερα! Λατρεύεις την επιλογή σου, χωρίς να ακολουθείς κανόνες και συγκεκριμένα πρότυπα. Φορέματα σε ιδιαίτερα χρώματα, αέρινα, σέξι, τολμηρά, σκισμένα, πρόστυχα ή μη. Είναι για τη δική σου στιγμή μπροστά στο δικό σου καθρέφτη. Είναι αυτά τα φορέματα που κάποια στιγμή της ζωής σου θα ανοίξεις την ντουλάπα και θα ξέρεις πως θα τα φορέσεις σε συγκεκριμένες για σένα περιστάσεις έχοντας ήδη δεθεί μαζί τους.

Δε θα ψάχνεις σε βιτρίνες πια. Τα έχεις ήδη στη συλλογή σου. Τα έχεις αγαπήσει κοπελιά. Κι αφού τα αγάπησες, απέκτησες οικειότητα και δε θα ντρέπεσαι να τα φορέσεις εκτός σπιτιού. Την επόμενη φορά που θα σε ρωτήσει λοιπόν η φίλη σου «πού θα φορέσεις αυτό το φόρεμα;” απάντησε «στο κορμί μου…».



Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
Copyright 6-11-17
Κατηγορία: δραματικός μονόλογος

Ο ΓΑΡΥΦΑΛΛΟΣ

ΑΥΣΤΗΡΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

ΓΑΡΥΦΑΛΛΟΣ :

Κατάλαβα πως ζούσα μια ζωή μες στο ψέμα. Κρυβόμουν μέσα στο πλήθος σαν ηθοποιός, ενώ ήξερα πως ήμουν κάποιος άλλος. Δεν ανήκα εδώ. Τι έκανα εδώ; Τι περίμενα; Ποιον; Ποια; Tι; Ποια σωτηρία; Ποια αλλαγή; Εγκλωβισμένος σε δήθεν ευτυχισμένες στιγμές σε λάθος χρόνο με λάθος πρόσωπα. Όχι με αυτά που θυμόμουν ως δικά μου πρόσωπα.


Συναντούσα καθημερινά ανούσια πρόσωπα και βίωνα καταστάσεις. Δεμένος με αντιφάσεις σε λάθος φάσεις και στιγμές. Γερασμένος μέσα στο χρόνο, δίπλα σε ανθρώπους που μετρούσαν τα έτη στην πλάτη τους, σβήνοντας αυτά τα ηλίθια κεράκια τούρτας.

Δε γιόρταζα εγώ τα χρόνια μου. Είχα ξεχάσει να μετρώ. Κι ήθελα να ουρλιάξω. Με εκνεύριζαν οι καθωσπρεπισμοί και τα συστήματα.

Τα πάντα γύρω μου χαοτικά, γεμάτα άγχος. Όλοι σκυφτοί κοιτούσαν τα ρολόγια τους. Δε φορούσα ρολόι εγώ. Δεν μετρούσα έτσι το χρόνο. Ο χρόνος για μένα κυλούσε αλλιώς.


Η αίσθηση του χρόνου ήταν αλλιώτικη τη νύχτα. Τη νύχτα γινόμουν ο εαυτός μου. Είχα χρόνο για μένα και νοσταλγούσα τα παιδικά μου χρόνια. Ονειρευόμουν αυτή την αλλαγή, μα ένιωθα μόνος. Περίμενα αυτό το θαύμα, αλλά τα θαύματα δεν ήταν για μένα. Κάθε νύχτα κι άλλη μια νύχτα με τα όνειρά μου και τη σιωπή.


Πόσες φορές έμπαινα στο αυτοκίνητο και οδηγούσα στο πουθενά. Γιατί; Ποια ήθελα να βρω; Καμία. Τη νύχτα ή τη μοναξιά ως ερωμένη. Και πολύ μου ήταν.

Είχα κουραστεί με τα χαζο-γκομενάκια και τις μηχανικές πίπες τους. Κανένα χάδι, απλά πήδημα. Πουθενά ρομαντισμός. Παντού έβλεπα μια ψεύτικη μουνίλα, μια ηδονή χωρίς συναίσθημα. Μια ευκολία στη σάρκα. Ένα ξεπούλημα στο χρήμα. ΚΙ είχα κουραστεί να πηδάω και να μη ξέρω γιατί το κάνω. Είχα φτάσει σε μηχανικούς οργασμούς. Τα αυτιά μου άκουγαν προσποιητά ουρλιαχτά γυναικών τάχαμ από κάβλα.

Καμία αλήθεια. Όλα ψεύτικα. Ακόμα και στο σεξ. Γυμνά κορμιά χωρίς πάθος. Γυναίκες χωρίς άρωμα. Κι εγώ γινόμουν ένα άγριο θηρίο, ένας λύκος που έβγαινε τα βράδια να ψωνίσει δήθεν έρωτα.

Μια αγκαλιά ήθελα μωρέ. Πού να τη βρεις; Το σύστημα είχε απαγορεύσει και το θηλασμό. Ήταν κατακριτέος ή παλιομοδίτικος.

Οι οθόνες των τηλεοράσεων γεμάτες μπλα, μπλα, φαφλατομαλακολογίες και ψευτοφιλοσοφίες δήθεν διανοούμενων που υπηρετούσαν ένα σύστημα. Σκλάβοι παντού. Πολιτική και θρησκεία είχαν καταντήσει ένα πανηγυράκι. Όλα άλλαζαν. Όλα τα άλλαζαν κάποιοι για να αλλάζουν τους πάντες. Κι όλοι έπρεπε να πολεμούν τους άλλους με τα διαφορετικά πιστεύω κι αντιλήψεις.

Πόλεμοι και συμφέροντα. Πάσαραν στον κόσμο το δήθεν θρησκευτικό πόλεμο για να περάσει ο οικονομικός.

Τα πάντα ήταν πουλημένα σε κάποιους που ρύθμιζαν τους πάντες. Κι εμείς έπρεπε με σκυφτό το κεφάλι να ακολουθούμε. Να μας πηδάνε και να λέμε ευχαριστώ. Να φοράμε αόρατες χειροπέδες και φίμωτρα και να νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι.

Το πιστέψαμε. Πιστέψαμε στη δημοκρατία, στην αξιοκρατία και στην ελευθερία.

Ποια είναι η ελευθερία αλήθεια; Ποια η δημοκρατία; Ποια η ηθική;

Κι ένιωθα τρελός μέσα στους λογικούς αρχικά. Με έλεγαν απροσάρμοστο κι επαναστάτη. Κι έφτασα να λέω εγώ εκείνους τρελούς και σκλάβους. Δεν ένιωθα σκλάβος εγώ. Ήμουν ελεύθερο πνεύμα. Είχα καταντήσει παρατηρητής ενός συστήματος που δεν ανήκα. Κι έλεγα ξυπνήστε! Σας αλλάζουν!

Κι άκουγα την ηχώ της φωνής μου. Καμία απάντηση σε τέτοιες συζητήσεις. Όλοι βιασμένοι από κούνια και δε το γνωρίζαμε. Ήμασταν αριθμοί για κάποιους που προκαλούσαν πυρηνικές εκρήξεις, πολέμους, δήθεν εμβόλια σωτηρίας, σεισμούς ή τσουνάμια για να μας αφανίσουν.

Οι ελάχιστοι «τρελοί», απλοί και φτωχοί παίρναμε μια πένα και γράφαμε στίχους κι επαναστατικά συνθήματα. Μας έδινε δύναμη αυτό. Γιατί είχαμε ψυχή ρε. Δε μπορούσαν να την πηδήξουν κι αυτή.

Έφτασα να κάνω δύο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα για να μπορώ να καλύπτω τα βασικά. Άντε και για να ξεχνιέμαι καμιά φορά πήγαινα κάποια ταξίδια αναψυχής μακριά. Κι εκεί έβλεπα χειρότερα από όσα φανταζόμουν. Σκλάβοι, σκλάβες κι εκεί. Πορνεία, διαφθορά, ψεύτικο χρήμα κι ασχήμια.

Η φύση βιάστηκε. Τα ζώα κατάντησαν μόδα στα λουράκια τους. Τα ζώα κατάντησαν να εργάζονται νόμιμα σε οίκους ανοχής και να προσφέρουν ηδονή σε κτηνοβάτες.

Τα παιδιά έφτασαν να πωλούνται για σεξ ή όργανα.

Οι νόμοι σχεδόν ανύπαρκτοι.

Τι θα γινόταν άραγε αν για μία ώρα στον κόσμο υπήρχε κατάργηση κάθε δήθεν νόμου;

Η απόλυτη διαστροφή, το απόλυτο έγκλημα.

Κι όλα αυτά γιατί οι σκλάβοι όταν θέλουν να ξεσηκωθούν δε τα βάζουν με τα Αφεντικά τους. Τα βάζουν με τους άλλους σκλάβους. Τρέμουν τον Αφέντη πάντα. Τρέμουν

Κι επέλεξα μέσα σε όλο αυτό το χάος μία μορφή ανεξαρτησίας.
Τον έρωτα!




Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 18-10-17