Ο σπόρος του δικού σου έρωτα

"Δε φυτρώνει στα ξαφνικά ο έρωτας.Υπήρχε σπόρος κάτω από τα πόδια σου.Πατούσες το χώμα.Έβρεχε.Κι ο σπόρος έγινε μια μέρα ένα λουλούδι.Πέρασες από εκεί πάλι.Το είδες μπροστά σου.Κι ερωτεύθηκες.Χειροκρότημα από το σύμπαν."Το είδε, το βρήκε!" είπαν όλοι.Ήταν ο σπόρος που είχε φυτευθεί για σένα. Ο σπόρος που ήταν κρυμμένος κάτω από τα πόδια σου.Βρισκόταν κάτω από το χώμα που πατούσες όταν έδινες το πρώτο σου φιλί σε άλλα χείλη. Ο σπόρος φώναζε "Μη,μη,εγώ είμαι για σένα." Δεν άκουγες. Αγνόησες το σπόρο, γιατί δεν τον έβλεπες. Αθώος. Δε μπορούσες να δεις το σπόρο και ν' ακούσεις το σ' αγαπώ του."


Σόφη Λύσσαρη
copyright 18-5-18

Σιωπή

-Σ'αγαπώ

-Κι εγώ

-Τι ωραίο να συνομιλώ με την καρδιά μου.

-Πάντα με την καρδιά σου συνομιλούσες. Μόνο η καρδιά σου μιλά σε σένα. Οι άλλες καρδιές δε μιλάνε. Τώρα προστάζει η καρδιά σου όμως τη σιωπή.


~Σόφη Λύσσαρη~

copyright 20-3-18

O μυστήριος επισκέπτης

Η Σόνια άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της. Είχε μόλις επιστρέψει από ταξίδι.

Κατευθύνθηκε στην κρεβατοκάμαρα. Τοποθέτησε τη μικρή βαλίτσα της στην άκρη και γδύθηκε. Είχε ανάγκη από ένα ζεστό μπάνιο.

Ρύθμισε το νερό κι άφησε να γεμίσει την μπανιέρα

Έριξε αφρόλουτρο και άλατα.

Αέρινα, στις μύτες των ποδιών προχώρησε προς την κουζίνα. Κοντοστάθηκε. Μύρισε αντρικό άρωμα.

Σε κλάσματα δευτερολέπτου κινήθηκε προς το σαλόνι.

«Τι κάνεις εσύ εδώ; Πώς μπήκες σπίτι μου;»

Ένας μισόγυμνος, γυμνασμένος άντρας στεκόταν στο σαλόνι κρατώντας μία κούπα καφέ, αγναντεύοντας τη θέα από το παράθυρό της.

«Κούκλα είσαι γυμνή.» απάντησε ο μυστήριος άντρας

Η Σόνια άρπαξε αμήχανα το ριχτάρι του καναπέ και το τύλιξε γύρω από το κορμί της.

«Δε μπορώ να καταλάβω Σάιμον. Μιλάμε τόσο καιρό στο φέισμπουκ, ξέρεις τα στέκια μου και ποτέ δεν ήρθες να με βρεις. Μπορούσες να ζητήσεις το τηλέφωνό μου για ένα ραντεβού. Ξαφνικά σε βρίσκω μέσα στο σπίτι μου. Τι συμβαίνει;»

«Μάλλον έκανα την υπέρβαση. Η γενναιότητα στον άντρα έχεις πει πως σε τρελαίνει.»

«Αυτό είναι αλήθεια. Με εντυπωσίασες. Άκου τι θα κάνουμε για να σε εντυπωσιάσω κι εγώ που είμαι γενναία επίσης. Μείνε όπως είσαι.»

Η γυναίκα άρπαξε στα χέρια το κινητό της. Έκανε μια κλήση. Το κινητό του άντρα χτύπησε. Ήταν απόρρητος αριθμός.

«Σήκωσέ το! Εγώ σε καλώ Σάιμον.»

Ο άντρας αιφνιδιάστηκε. Σήκωσε το κινητό.

«Παρακαλώ…»

Η Σόνια τον κοίταξε στα μάτια,χαμογέλασε παιχνιδιάρικα και συνέχισε επιδειχτικά να μιλά στο κινητό.

«Έχω το κινητό σου όλο αυτό τον καιρό. Ποτέ δε σε κάλεσα. Δεν ήθελα να έχεις το κινητό μου επειδή στο έδωσα εγώ. Ήθελα να το ζητήσεις εσύ. Φιλιά.»

Ο άντρας χαμογέλασε.

«Μπορώ να έχω το κινητό σου τώρα; Αυτό θέλω και θα φύγω.»

«6906… για αρχή. Το υπόλοιπο σε δόσεις. Μείνε για καφεδάκι όμως.»

«Κάνε το μπανάκι σου Σόνια. Θα σου φτιάξω καφέ.»

Σόφη Λύσσαρη

καθ,δημιουργικής γραφής

κατηγορία: μυστήριο,ρομαντικό

copyright 30-3-18

                                                      *με αφορμή τη φώτο το κείμενο

Όρκος

- Τι είναι αυτή η σπηλιά; ρώτησε μαγνητισμένος ο άντρας τη γυναίκα του.
-Αυτό είναι το κρησφύγετό μου. Δεν είναι μακριά από το σπίτι του θείου κι έρχομαι πολλές φορές εδώ. Αγάπη μου είναι το μοναδικό μέρος που μπορείς να κάνεις μπάνιο τη μέρα χωρίς να κοκκινίζει το ευαίσθητο δέρμα σου. Δε χρειάζεται να τρέχουμε τη νύχτα για μπάνιο όσο είμαστε σε αυτό το νησί. Είναι απόμερη και μπορούμε να κάνουμε ό,τι θελουμε εκεί... Βλέπεις εκείνο το παράθυρο στο βράχο;
-Ναι, είναι υπέροχο.
-Πάντα φανταζόμουν πως είναι το παράθυρο με θέα την άλλη όχθη.
-Τι εννοείς;
-Είναι ένα παράθυρο που μας χωρίζει με τον κάτω κόσμο. Νιώθω πως υπάρχει μια πύλη εκεί και μπαινοβγαίνουν ψυχές.
-Μα βλέπω μόνο θάλασσα εκεί μικρή μου.
-Εγώ βλέπω ψυχές από ψηλά να πέφτουν στο νερό για να γεννηθούν στη γη, αλλά δε ξέρω γιατί τα βλέπω όλα αυτά μερικές φορές.
-Σε πιστεύω Θεοδώρα.
-Δε θέλω να με λες έτσι.
-Μα είσαι θείο δώρο για μένα.
-Σου έχω πει πώς μου αρέσει να με λες. Δε θέλω αυτό το όνομα.Το νιώθω ξένο.
-Δε θα εκνευριστώ αγάπη μου.Θα σε πω Αφροδίτη.Για μένα είσαι η πιο όμορφη γυναίκα στη γη.
-Αφροδίτη; μμμ
-Τι;
-Δε ξέρω ένιωσα πολύ οικείο αυτό το όνομα. Τελοσπάντων.Πάμε να σκαρφαλώσουμε το βράχο και να μπούμε στη σπηλιά, να βγάλουμε τα ρούχα μας και να κάνουμε μπάνιο;
-Περίμενε...
-Τι είναι αγάπη μου;
-Θέλω να υποσχεθούμε κάτι ο ένας στον άλλο. Θέλω να μη μας χωρίσει ποτέ ούτε κι ο θάνατος. Το υπόσχεσαι έρωτά μου;
-Άντρα μου,έρωτά μου,το υπόσχομαι. Δε θα μας χωρίσει ποτέ ούτε κι ο θάνατος. Το εννοώ. Σε λατρεύω!!!


Το ζευγάρι αγκαλιάστηκε,κοίταξαν τη σπηλιά κι έδωσαν ένα φιλί πάθους.

Σόφη Λύσσαρη
copyright 22-1-18
κατηγορία:ρομαντικό

11:11

Ξύπνησε από τον ήχο ενός ελικοπτέρου έξω από τη βεράντα του δωματίου του.

-Τι διάολο συμβαίνει; αναρωτήθηκε.

Πετάχτηκε ενοχλημένος από το κρεβάτι. Κοίταξε την ώρα. Ήταν 11 και 10 το πρωί. Γυμνός, τυλίχτηκε με το σεντόνι και βγήκε στη βεράντα.


Το ελικόπτερο πιλόταρε κάποιος ένστολος της αεροπορίας. Στο πίσω μέρος του ανέμιζε ένα τεράστιο πανό με το εξής μήνυμα :

« Με το Θεό και το Διάβολο συνεννοούμαι. Το ίδιο ισχύει με αγγέλους, αρχαγγέλους, νεκρούς, δαίμονες και άλλα πλάσματα. Ακόμα και με λυκάνθρωπο έχω καλές σχέσεις. Με σένα πότε θα συνεννοηθώ ματάκια;»

Χαμογέλασε… Χαιρέτησε τον πιλότο στρατιωτικά κι αμερικάνικα.
Το ελικόπτερο έλαβε το μήνυμα κι απογειώθηκε.

Ο άντρας μπήκε στο δωμάτιό του. Η ώρα ήταν 11 και 11. Η ώρα των ευχών!

Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής
copyright 7-12-17
κατηγορία:ρομαντικό

O ΗΘΟΠΟΙΟΣ

* το ακόλουθο κείμενο περιέχει λεξιλόγιο που ίσως ενοχλήσει μία κατηγορία συντηρητικών ανθρώπων
* επιτρέπεται η ανάγνωση σε άτομα άνω των 15



Με όλες έπαιζε κι έκανε τα ίδια. Η Λίζα γελούσε. Ήταν παρατηρητής χρόνια. Δε ζήλευε.

Ηθοποιός ήταν εκείνος. Δεν ήταν καλόγερος! Η Λίζα είχε διακρίνει την ποιότητα που έκρυβε, αλλά παρακολουθούσε και το παιχνίδι του με όλες εκείνες που έτρεχαν από πίσω του. Γυναίκες… Τις ήξερε καλύτερα από εκείνον!

Έτσι τον είχαν μάθει οι θαυμάστριες. Έτρεχαν από πίσω του. Ίσως ένα πήδημα μαζί του ήταν ο σκοπός της ζωής τους!

Η Λίζα σκεφτόταν πως μετά από ένα ποτό του έκαναν και μία πίπα στην τουαλέτα! Δεν ήθελε να ξέρει, αλλά αν της έλεγε θα έδειχνε κατανόηση.Τον είχε προειδοποιήσει βέβαια να προσέχει από αυτές τις διαβολίτσες, γιατί έρχονταν σαν ενεργειακά βαμπίρ να «ρουφήξουν» την ενέργειά του.

Η Λίζα δεν εννοούσε το σκοτάδι του ως ενέργεια. Εννοούσε αυτό το πολύτιμο και κρυμμένο φως πίσω από το σκοτάδι του που έβλεπε μόνο εκείνη. Κι όταν εκείνος τη ρώτησε κάποτε πώς θα καταλαβαίνει αυτές τις γυναίκες βαμπίρ, εκείνη του απάντησε ωμά πως οι γυναίκες αυτές πηγαίνουν κατευθείαν στο «ψητό», δηλαδή στις πίπες και στα πισωκολλητά χωρίς συναίσθημα.

Η Λίζα δεν τον είδε ποτέ ως άνθρωπο, ούτε ως ηθοποιό. Τον είδε ως πνευματοψυχή που είχε χάσει το δρόμο της, έχοντας σοβαρό ενεργειακό μπλοκάρισμα. Αυτό ήθελε να διαχειριστεί . Ήθελε να σταματήσει το σκοτάδι του και να ξυπνήσει το κρυμμένο φως μέσα του. Τα κατάφερε, αλλά έπρεπε να τρέξει κι αυτή. Αυτό έπρεπε να γίνει, αυτό έκανε.

Γνώριζε πως με την πάροδο του χρόνου το φως θα εξόντωνε σταδιακά το σκοτάδι του. Δεν άντεχε όμως εκείνος να της συμπεριφέρεται εγωιστικά.

Δεν είχε καταλάβει τελικά ποια ήταν η Λίζα και γιατί εμφανίστηκε στη ζωή του. Αν καταλάβαινε, θα της φιλούσε τα χέρια. Δε θα το πίστευε! Σαν παραμύθι!

Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία:κοινωνικό,ρομαντικό
copyright 2-12-17

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

Εκείνο το βράδυ ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Την είχε καλέσει για να τον βρει. Απίστευτο! Είχε τόσο θάρρος; Δεν το περίμενε από κείνον.

Μόνο κρυφτό ήξερε να παίζει κι αναζητούσε το κυνηγητό από εκείνη. Κουραστικός ένας μαραθώνιος χωρίς γραμμή τερματισμού!


Τον συνάντησε σε ένα προαύλιο εκκλησίας, δίπλα από μία βρύση.

-Καλώς τον.

-Γεια.

-Τι κάνεις; Χαθήκαμε.

-Ε, ε, ναι. Τώρα είμαι λίγο χαλαρός και βρήκα χρόνο να σε δω για λίγο. Είμαι πακεταρισμένος… Τρέχω κιόλας.

-Μάλιστα. Οκ. Φεύγω.

-Φεύγεις; Μα ακόμα δεν ήρθες.

-Πάλι τα ίδια. Άσε δεν ήταν καλή η ιδέα να βρεθούμε. Επέλεξε τον εγωισμό σου κι άσε με εμένα.

-Μα…

-Αντίο.

Άνοιξε τη τσάντα της κι έβγαλε ένα μαχαίρι.

-Τι είναι αυτό; ρώτησε εκείνος

-Πάρτο και βάλτο στην καρδιά μου. Θέλω να δεις τι κάνεις κάθε φορά. Πάρτο! Κάρφωσέ με! Σκότωσέ με! Θέλω να δεις τι κάνεις κάθε φορά. Θέλω να δεις πόσο φονιάς γίνεσαι. Κάντο! Θα το κάνεις εσύ ή εγώ; Θέλω να με δεις ν' αργοπεθαίνω. Θέλω να δεις το αίμα μου. Θέλω να πάρει ευχαρίστηση ο εγωισμός σου.

Θέλω να μισήσεις τον εαυτό σου. Μόνο αν δεις τι κάνεις θα τον μισήσεις. Με σκοτώνεις τόσο καιρό. Δε με νοιάζει αν γίνεται άθελά σου. Το αποτέλεσμα μετρά. Με σκοτώνεις και με φιλάς. Με αγγίζεις και με καρφώνεις στην καρδιά μετά. Αυτό κάνεις. Αυτό θέλεις να είσαι; Η μόνη σου τιμωρία είναι να με δεις νεκρή από τα δικά σου χέρια, γιατί μόνο εσύ μπορείς να με σκοτώσεις. Κάντο! Τώρα!

Τον κοίταξε στα μάτια κι έβαλε το μαχαίρι στη χούφτα του με τη μυτερή πλευρά προς το μέρος της. Έπεσε με φόρα προς το μέρος του να τον φιλήσει. Το έκανε με πάθος! Με τόσο πάθος! Κι εκείνος τη φίλησε με πάθος! Αυτό ήταν το παθιασμένο φιλί που περίμενε εκείνη τόσα χρόνια!

Ξαφνικά, έπεσε χάμω, ανήμπορη και σιωπηλή. Το μαχαίρι είχε καρφωθεί στην καρδιά της. Με ένα του φιλί… Η τελευταία της επιθυμία… Δεν άφησε να το κάνει εκείνος. Το έκανε εκείνη με το δικό του χέρι…

Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
Copyright 30-11-17
Κατηγορία:ρομαντικό,δράμα,μυστήριο

Η Ανεξάρτητη

Δε δραπέτευσε κρυφά από το σπίτι της τότε. Έφυγε μια μέρα με τον έρωτα μαζί της. Πήρε ευχές από όλους, οι οποίοι είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό. Αυτή η γυναίκα είχε ένα χαρακτήρα που τους τρέλαινε, ειδικά τον πατέρα της που τα μάθαινε τελευταίος από τρίτους. Ανεξάρτητη γυναίκα! Ειδικά όταν επρόκειτο για ταξίδι μαζί με κείνον... Τον άρπαξε στην αγκαλιά της κι έφυγαν! Εκείνος δεν ήξερε καν τον προορισμό!

Σόφη Λύσσαρη
copyright 22-11-17
κατηγορία:ρομαντικό

Διάλογος ενοχής

-Άλλαξαν όλα τη στιγμή που εμφανίστηκε εκείνη.

-Δηλαδή Δημήτρη ζούσες τόσα χρόνια σε ένα ψέμα;

-Πες το κι έτσι Γιώργο. Απορώ με μένα. Πώς μπόρεσα να μπερδέψω τα μάτια της με τα μάτια κάποιας άλλης; Πώς; Κι αφού τη βρήκα χρόνια μετά πώς συμπεριφερόμουν έτσι; Γιατί της έκανα πόλεμο; Γιατί της έκανα καψόνια; Γιατί έδειχνα ένα άλλο πρόσωπο σε κείνη; Την έδιωχνα με τον τρόπο μου. Ήθελα κι εκείνη, ήθελα και να είμαι μόνος. Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ. Είχα φόβο; Ήμουν εγκλωβισμένος; Δε ξέρω, αλλά ποτέ δεν την πήρα με το καλό, με ένα γλυκό λόγο, με κάτι ρομαντικό.


Πάντα ήμουν και δεν ήμουν. Πάντα σιωπούσα. Πάντα περίμενα από εκείνη να κάνει το βήμα. Κι έκανε. Δεν έχω παράπονο. Συγχωρούσε και πάλεψε για μας. Εγώ μέχρι τότε φοβόμουν να αγγίξω το φως της. Εγώ μέχρι τότε πάλευα με τις δικές μου σκιές. Εγώ μέχρι τότε με θεωρούσα επικίνδυνο. Εγώ μέχρι τότε είχα μετανιώσει για όλα όσα είχα κάνει στη ζωή μου, γιατί άργησα να καταλάβω τι ήμουν.

Μόνο που δεν ήξερα πως αυτό που ένιωθα πως ήμουν και φοβόμουν ήταν κάτι που εκείνη θα σταματούσε. Δεν ήξερα ποια ήταν εκείνη στ’ αλήθεια. Δεν ήξερα την αλήθεια μου.Τόσα χρόνια άδικα στεναχωριόμουν...

Εκείνη δε μιλούσε πολύ σε μένα, γιατί δεν της έδωσα το περιθώριο. Μέχρι που ένα βράδυ δειλά δειλά μου μίλησε για μένα. Μίλησε γι’ αυτό που μόνο εγώ γνώριζα. Με ήξερε. Τόσο καιρό ήξερε. Μάλλον πάντα ήξερε.

Δε φοβόταν αυτή; Με αγκάλιαζε γνωρίζοντας το σκοτάδι μου. Κάποια στιγμή, όταν με αγκάλιασε για ώρα σα μωρό, τη ρώτησα αν της έλειψα τόσο πολύ. Κι αυτή απάντησε θετικά. Αλλά ο ηλίθιος δε γνώριζα πόσο καιρό της είχα λείψει…Δε γνώριζα για ποιο χρόνο μιλούσε. Δε καταλάβαινα ποια ήταν και πώς τα γνώριζε.

-Και τι έγινε Δημήτρη;

-Γιώργο, την είπα μάγισσα.

-Τι έκανε λέει; Την είπες μάγισσα;

-Μα ήταν λογικό να το πω. Με παρέσερνε ενώ την αρνιόμουν κι από την άλλη μόνο μια μάγισσα τα έχει καλά με το σκοτάδι. Δεν καταλάβαινα τότε.

-Μετά κατάλαβες;

-Ναι. Κατάλαβα πως οι άγγελοι δεν είναι χάρτινοι. Δε πρόλαβα να της το πω. Δε πρόλαβα να της πω όλα αυτά που ήθελα.

-Γιατί;

-Είχε ένα τροχαίο μία μέρα πριν τη συνάντησή μας.Μάλλον ήξερε πως ο χρόνος την πίεζε και έκανε τα πάντα γρήγορα με μας για μας…


Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
πνευματικά δικαιώματα -copyright Αύγουστος 2017
κατηγορία:δράμα-ρομαντικό

ΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ (σύντομο κείμενο)

"Μα αυτό ήταν το θέμα. Η πρωταγωνίστρια έδειχνε πως δεν την ένoιαζε, πως δεν την ενδιέφερε δηλαδή πού οδηγούσε εκείνος ο δρόμος.Έμπαινε στο magic car και βουρ στην οδό ονείρων.Το σύμπαν σύμμαχός της και θεατής.Ήταν αυτό το πουθενά που τα είχε όλα.Μέχρι που όλα αυτά έμειναν στο πουθενά, γιατί δεν είχε σύμμαχο τον συμπρωταγωνιστή.Κι έμειναν οι θεατές εκεί ψηλά με το κεφάλι στραμμένο σε κείνον,γιατί η πρωταγωνίστρια είχε κάνει υπερβολική προσπάθεια πάνω στο πάλκο,δίχως σενάριο,δίχως σκηνοθέτη.Είχε μάλιστα αφηγηθεί και έναν δραματικό μονόλογο στους θεατές του σύμπαντος.Έναν μονόλογο που άκουσε και δάκρυσε ο νούμερο 1 θεατής εκεί ψηλά κι έδωσε διαταγή να λυθεί το θέμα από τον συμπρωταγωνιστή.Τα βλέμματα ήταν στραμμένα σε κείνον."

Σόφη Λύσσαρη

καθ.δημιουργικής γραφής

copyright 15-10-17

σουρρεάλ

"ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΛΗΣΗ" (σύντομη ιστορία)

"ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΛΗΣΗ"


Χτύπησε το κινητό του. Απόκρυψη. Το σήκωσε μηχανικά. Ακούστηκαν κάποιες παρεμβολές.


«Παρακαλώ; Ναι; Ποιος είναι;» ρώτησε


Ξαφνικά άκουσε ένα ηχογραφημένο μήνυμα σαν κι αυτά που έχουν πολλές εταιρίες. Μόνο που αυτό το μήνυμα ήταν τόσο διαφορετικό.


«Συνδεθήκατε με το σύμπαν. Για να συνδεθείτε με το Θεό πατήστε 1, για να συνδεθείτε με το Υιό του Θεού πατήστε 2, για να συνδεθείτε με το βασίλειο των αγγέλων πατήστε 3, για να συνδεθείτε με τον προσωπικό σας φύλακα άγγελο πατήστε 4, για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία παρακαλώ πατήστε 0.»


Τα ‘χασε. "Τι κακόγουστο αστείο ήταν αυτό;" Γέλασε. Σκέφτηκε για λίγο.


«Καλό μάρκετιγκ κάνει η γραμμή προσωπικών προβλέψεων. Δε γαμιέται. Θα πατήσω το 4, τον προσωπικό μου άγγελο. Να δεις που θα μιλήσω με καμιά από αυτές τις μελλοντολόγους. Πάλι παπαριές θα ακούσω.» μουρμούρησε


Πάτησε το 4 κι άναψε ένα τσιγάρο. Ήθελε να ακούσει μία πρόβλεψη από αυτές τις πενηντάρες κυρίες με τα κόκκινα νύχια, τα Ανατολίτικα μάτια και τη σπαστή προφορά. Περίμενε υπομονετικά.


«Καλησπέρα» ακούστηκε από το βάθος της γραμμής μία γλυκιά γυνακεία φωνή.


«Καλησπέρα. Τι υπηρεσίες παρέχετε; Ταρώ, χαρτιά, κάτι άλλο;»


«χι, χι …Όχι δεν παρέχουμε εμείς εδώ τέτοιες υπηρεσίες. Συνδεθήκατε με τον προσωπικό σας φύλακα άγγελο.» απάντησε εκείνη γελώντας


«Καλά οκ. Καλά το πας το γράμμα. Τι θα μου πεις λοιπόν κοπελιά;»


«Λοιπόν, άκου προσεχτικά Γιαννάκη κι άσε το υφάκι. Κι εμείς εδώ τα μόρτικα τα μάθαμε από τους ανθρώπους. Μιλάμε όμως ευγενικά. Πάντα. Έχουμε τρόπους. Σε καλέσαμε για να επιλέξεις εσύ με ποιον θέλεις να μιλήσεις. Όλοι πατάνε το 1 και το 2. Εσύ όμως πάτησες το 4, το φύλακα άγγελό σου. Έκανες την καλύτερη επιλογή.»


«Γιατί;»


« Γιατί έχω ασχοληθεί προσωπικά με τη ζωή και την υπόθεσή σου. Έδωσα αγώνα για να γεννηθείς. Συνδεθήκαμε μαζί με έναν ιδιαίτερο ομφάλιο λώρο. Ανέλαβα πριν γεννηθείς να είμαι δίπλα σου. Σε συνόδευσα στη μήτρα της μητέρας σου. «Μητέρα σου» με αποκαλούν εδώ όμως. Ενεργειακή σου μητέρα. Κάποιες φορές λοιπόν με ένιωθες, κάποιες άλλες όχι. Σου φανερώθηκα τόσες φορές. Σου πέρασα εικόνες πριν τη γέννησή σου μέσα από όνειρα. Σου έδειξα τα μάτια μου. Σου έμαθα την αύρα μου. Ερχόμουν και σε χάιδευα κάθε φορά που φοβόσουν. Σε άγγιζα στον ώμο κάθε φορά που έπινες μόνος, γιατί ένιωθες μόνος. Κι όταν φοβόσουν τις σκιές, ήμουν εκεί και σου ψιθύριζα να κάνεις υπομονή. Γιατί εσύ δεν είσαι για να αυτοκτονήσεις, ούτε για να τρελαθείς, ούτε για να πάθεις κατάθλιψη. Εσύ δεν είσαι εκείνος που θα παρασύρει το σκοτάδι. Είσαι εκείνος που θα βρεις το φως σου. Κι εγώ είμαι εκείνη που κάποια στιγμή θα έρθω και θα γεννήσω αυτό το φως μέσα σου. Όταν όμως έρθω και με αναγνωρίσεις, πρέπει να μου μιλάς όμορφα. Πρέπει να είσαι ευγενής. Δε πρέπει να με πληγώσεις. Πρέπει να με εμπιστευτείς. Πρέπει να γίνεις και καλός μου φίλος. Πρέπει να με νιώσεις δικό σου πλάσμα. Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τους γήινους γύρω σου από μένα. Πρέπει να με καταλάβεις. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως κουβαλάω και το δικό σου φορτίο κι έχω όλες τις «τρελές» απαντήσεις μέσα από πολλές εικόνες. Πρέπει να καταλάβεις πως όλα γίνονται για το καλό σου. Άρα, δε πρέπει να φεύγεις μακριά μου ή να με διώχνεις με τον τρόπο σου. Πρέπει να συνεργαστείς.»


«Εντάξει. Παρακάτω. Δεν έχει πρόβλεψη;» σχολίασε εκείνος με μια δόση ειρωνείας.


«Πάλι ειρωνεία. Έμαθες με την ειρωνεία, την κακία, τον εγωισμό. Γιατί; Eσύ δεν ήσουν έτσι. Έπλασες μια πανοπλία άμυνας με αυτά τα στοιχεία. Είσαι καλός μέσα σου. Μη τρέφεις το σκοτάδι σου με αυτά τα χαρακτηριστικά. Ποτέ δε με απασχόλησε το σκοτάδι σου αλήθεια. Ήταν εύκολη υπόθεση για μένα. Το φως σου θέλω να ξαναβρείς. Κάποια μέρα θα ξυπνήσει ξαφνικά και θα είμαι δίπλα σου όλη τη νύχτα. Δούλεψε με τον εαυτό σου κι εσύ. Άνθρωπε αγάπα. Μάθε να αγαπάς και να δίνεσαι. Μάθε να εμπιστεύεσαι. Μάθε να είσαι ταπεινός. Μάθε να συγχωρείς. Μάθε να ζητάς συγγνώμη. Μάθε το φως σου από τη στιγμή που θα ενεργοποιηθεί. Μάθε τι πραγματικά είσαι…»


Η γραμμή έκλεισε απότομα. Εκείνος σοκαρισμένος έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι. Κατευθύνθηκε προς τον καθρέφτη του μπάνιου. Κοίταξε τον εαυτό του.


«Να δεις που με ακούει αυτή, όποια κι αν είναι, μέσα από τον καθρέφτη... Με ξέρει καλά.»


Πλησίασε τον καθρέφτη και τον φίλησε με πάθος.


«Σε περιμένω κορίτσι» ψιθύρισε κι άνοιξε τα μάτια. Βρισκόταν στο κρεβάτι του. Άναψε το φως. Κοίταξε την ώρα. Ήταν πέντε το πρωί.


«Όνειρο ήταν» σκέφτηκε


Έσβησε το φως κι αποκοιμήθηκε… Αυτή τη φορά όμως είχε ένα χαμόγελο στα χείλη. Ένα χαμόγελο που του χάρισε εκείνη πάλι μέσα από ένα όνειρο…




Σόφη Λύσσαρη

Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University

Copyright 17-10-2017

Κατηγορία: μεταφυσικό, ρομαντικό