Λίλιθ και λύσσα

-Πίσω από κάθε ιστορία για βαμπίρ, λυκάνθρωπο, δράκουλα βρίσκεται η υπογραφή ενός σκοτεινού,θηλυκού, ερωτικού πλάσματος. Είναι η αντίστοιχη Αφροδίτη του σκότους. Σύμφωνα με την παράδοση και τις γραφές επισκεφτόταν τους άντρες κι έκανε έρωτα μαζί τους. Άλλες φορές έμπαινε στο μυαλό τους,τους έδειχνε εικόνες από τις ερωτικές σκηνές με τις νεκρές συζύγους τους και υποσχόταν πως θα τις ξανασυναντήσουν για να ζήσουν πάλι τον έρωτά τους.

-Και μετά;

-Μετά τους παγίδευε με ένα δάγκωμά της ή τους περνούσε μέσα από το σκοτεινό κόσμο της. Αυτό το πέρασμα ή δάγκωμα προκαλούσε μετάλλαξη στη συμπεριφορά του άντρα. Ήταν ουσιαστικά σα να μετέδιδε στο dna τους ένα ανθεκτικό μικρόβιο της λύσσας, μη ανιχνεύσιμο επιστημονικά, προκειμένου να έχουν συμπεριφορά ζώου ειδικά τις νύχτες, χωρίς όμως να αλλάζει όπως λένε οι μύθοι, το σώμα τους. Δεν υπήρχαν τρίχες και κυνόδοντες σε λυκανθρώπους. Υπήρχε απίστευτη μυϊκή δύναμη και είχαν συμπεριφορά ζώου. Είχαν λύσσα και μανία ως ζώα.Τα σαρκοφάγα ζώα πάντα πίνουν αίμα. Γι' αυτό έχει γίνει αναφορά για επιθέσεις ανθρώπων σε άλλους για να πιουν το αίμα τους.


Υπάρχουν αναφορές ανθρώπων που έκαναν απλά δαγκώματα σε άλλους ή στον εαυτό τους την ώρα μετάλλαξης. Εκείνη τη στιγμή της κρίσης λύσσας,παρόμοια με την επιληπτική κρίση, ο άνθρωπος δεν έχει επίγνωση του περιβάλλοντος, των πράξεών του και φυσικά δεν έχει μνήμες. Μόνο που δεν πεθαίνει ο άνθρωπος, όπως πέθαιναν όσοι είχαν το απλό μικρόβιο της λύσσας.Ο προπάππους μου είχε βρει τρόπο να ανιχνεύει την απλή λύσσα από τη χροιά της φωνής. Το γνώριζε και ο παππούς κι ο πατέρας μου. Σε μένα δεν ειπώθηκε ποτέ το μυστικό.Έχω όμως αυτή τη θεωρία.

-Έλα ρε.Δεν υπάρχουν αυτά.Μη τα ρίχνουμε όλα στο σκοτάδι.

-Εγώ επειδή λέγομαι Λύσσαρη,άσε με να έχω αυτή τη θεωρία περί λύσσας και Λίλιθ σε μεταφυσικά επίπεδα.

-χι,χι Δεν παίίζεσαι. Λύσσαξες κουκουβάγια.


Σόφη Λύσσαρη
copyright 12-3-18
κατηγορία:μεταφυσικό,στοχαστικό,σατιρικό.

Περίεργο παιχνίδι (αυστηρά ακατάλληλο)

Η άγνωστη γυναίκα είχε αποφασίσει να συναντήσει κάποιους άντρες από κοντά. Ο καθένας από εκείνους είχε λάβει στο κινητό το ακόλουθο μήνυμα:


"Συνάντηση με μάσκα.Θα φοράς κουστούμι με γραβάτα ή παπιόν.Απαγορεύονται τα κινητά. Όλα τα προσωπικά αντικείμενά σου θα παραδοθούν στην είσοδο. Από εκεί θα παραλάβεις μία κονκάρδα με αριθμό.Θα τη φορέσεις. Είσαι παίχτης με αριθμό.


Θα ενημερωθείς με γραπτό μήνυμα την ώρα, μέρα και τόπο συνάντησης. Απαγορεύεται να συστηθείς στους άλλους. Απαγορεύεται να μιλήσεις.Όλα θα παρακολουθούνται με κάμερα. Αν παραβείς κάποιον κανόνα θα αποχωρήσεις.Το παιχνίδι τώρα ξεκινά. "


Όλα είχαν ταχτοποιηθεί. Η νύχτα ντύθηκε με σιωπή. Στο δωμάτιο κυκλοφορούσαν μισόγυμνες γυναίκες με μάσκες που προσέφεραν ποτά. Ήταν ανέκφραστες. Σέρβιραν. Η ανυπομονησία είχε χτυπήσει κόκκινο, όπως οι γόβες στιλέτο που είχε επιλέξει εκείνο το βράδυ η γυναίκα.


Ξαφνικά άκουσαν βασανιστικά, βασανιστικά, βασανιστικά κάθε βήμα της. Ο ρυθμός της αέρινος κι αυστηρός. Ανατρίχιασαν. Ένιωσαν δέος. Ο ήχος γινόταν ολοένα και πιο έντονος. Όλοι είχαν παγώσει. Ανυπομονούσαν.Ένιωσαν την ένταση του παιχνιδιού πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι.


Ο ήχος σταμάτησε ξαφνικά. Σιωπή. Σιωπή. Ανυπομονησία. Δε γνώριζαν τη γυναίκα.


Τοποθέτησε επιμελώς τη μάσκα της και μπήκε στο δωμάτιο. Όλοι αντίκρυσαν μία αέρινη φιγούρα με μακρύ μαύρο μαλλί μέχρι τη μέση. Φορούσε ένα ολόσωμο δίχτυ με ανοίγματα στα επίμαχα σημεία.Το στήθος της πρόβαλε γυμνό, αλλά οι θηλές της ήταν καλυμμένες με μαύρες φούντες σε σχήμα καρδιάς. Το αιδοίο ήταν εκτεθειμμένο. Οι γόβες μεθυστικά κατακόκκινες.


Περπάτησε αργά.Παρατήρησε τους άντρες. Όλοι ήταν ντυμένοι όπως ήθελε.


"Δανάη, φέρε μου ένα καμπάρι πορτοκάλι."


Η γυμνή σερβιτόρα παρέδωσε το ποτήρι στη μυστηριώδη γυναίκα.


"Με σόδα ποτέ δε μου άρεσε. Είπα κάποτε να το δοκιμάσω, αλλά προτιμώ τις γλυκές γεύσεις." σχολίασε


Όλοι παρακολουθούσαν σιωπηλοί. Την είδαν να πίνει από το ποτήρι και να το αφήνει στο τραπεζάκι δίπλα της. Διέκριναν ίχνη από το κόκκινο κραγιόν στα πλαϊνά τοιχώματά του. Η αγωνία κορυφώθηκε.


"Λοιπόν, αγόρια. Συγκεντρωθήκαμε απόψε, γιατί όλοι έχετε ένα κοινό μεταξύ σας. Ξέρετε πως έχετε συγκεκριμένο φως που αναγνωρίζω. Έχετε όμως και σεξουαλικό σκοτάδι. Καθένας από εσάς έχει διαφορετικές προτιμήσεις. Όλοι όμως θα θέλατε να δοκιμάσετε τον ενεργειακό έρωτα.Ο ενεργειακός έρωτας θέλει αυτοσυγκέντρωση και πεθαρχία."


Έβγαλε τις γόβες της την ώρα που μιλούσε και τις πέταξε στον αέρα. Δύο άντρες έτρεξαν να πιάσουν τα κατακόκκινα γοβάκια.Τα κράτησαν στα χέρια τους.


"Οι αριθμοί 3 και 20 να περάσουν έξω. Κρατήστε ένα σουβενίρ. Μία γόβα ο καθένας. Είπα πως χρειάζεται πειθαρχία. Δεν αντέξατε. Είχατε βιασύνη. Περάστε έξω."


Οι δύο άντρες απομακρύνθηκαν από το χώρο. Οι υπόλοιποι άρχισαν να αντιλαμβάνονται πως έπρεπε να είναι προσεχτικοί.


"Σήμερα παίζουμε με τα όρια και την υπομονή." συμπλήρωσε η γυναίκα


"Θέλω να μου ψιθυρίσει ο καθένας σας μία πτυχή του που δε θα τολμούσε να την αποκαλύψει σε άνθρωπο. Θέλω να ακούσω ένα ερωτικό μυστικό σας."


Η γυναίκα υπομονετικά έσκυψε το κεφάλι της για να αφουγκραστεί τα ερωτικά μυστικά κάθε άντρα. Κρατούσε ένα σημειωματάριο στο χέρι της κι έγραφε σημειώσεις. Η διαδικασία διήρκησε ώρα.


Χάιδεψε τα μαλλιά της. Κατευθύνθηκε στην πολυθρόνα της κι ήπιε άλλη μια γουλιά από το καμπάρι. Ήταν σκεφτική. Άναψε ένα τσιγάρο. Αναστέναξε. Ξεκίνησε να διαγράφει αμέσως αριθμούς.


"Οι αριθμοί 1,2,4,9,11,13,19 μπορούν να αποχωρήσουν αμέσως." ψιθύρισε


Οι άντρες αποχώρησαν.


Κοίταξε τις σημειώσεις της. Είχαν απομείνει οι αριθμοί 5,6,7,8,10,12,14,15,16,17,18.


" Οι αριθμοί 6,7,16,17 μπορούν να αποχωρήσουν" συνέχισε


Η αγωνία κορυφώθηκε. Τέντωσε τα πόδια της, ήπιε άλλη μια γουλιά και χαμογέλασε.


"Έμειναν οι αριθμοί 5,8,10,12,14,15,18 λοιπόν. Έχετε δυνατό φως κι έντονο σεξουαλικό σκοτάδι. Αυτό δε σας κάνει ανήθικους. Σας απελευθερώνει.Έχετε αγάπη στην καρδιά σας. Γνωρίζω τα πάντα για τον καθένα, αλλά πρέπει να επιλέξω έναν αριθμό δυστυχώς."

Οι άντρες σιώπησαν.Κατανόησαν τα λεγόμενά της.

"Να παραμείνουν οι αριθμοί 8 και 18 παρακαλώ.

Ευχαριστώ τους υπόλοιπους για τη συμμετοχή. Θα παραλάβετε κατά την έξοδό σας ένα φάκελο με αριθμό. Κάθε φάκελος αντιστοιχεί στον αριθμό σας. Μέσα στους φακέλους έχω γράψει τα ονόματα των γυναικών που πρέπει να συναντήσετε για να ζήσετε τον ενεργειακό έρωτα. Αυτό είναι το δώρο μου. Τα ονόματα του πεπρωμένου σας.

Μη ρωτήσετε πώς ήξερα τα πάντα για τον καθένα σας. Όλα ήταν ήδη έτοιμα. Όλα ήταν γραμμένα. Ήξερα τις απαντήσεις σας. Γνωρίζω τα πάντα για εσάς. Έπρεπε να παραδεχτείτε τα μυστικά σας. Ήθελα να δω πόσο ειλικρινείς είστε. Όλοι είπατε την αλήθεια. Όσοι αποχώρησαν είπαν ψέματα. Δε παραδέχτηκαν τα απωθημένα τους. Οι δύο πρώτοι παίχτες θα αποχωρούσαν,γιατί δεν είχαν φως. Πίστευαν πως με έχουν πείσει ότι έχουν φως. Μόνο σκοτάδι είχαν. Οι γόβες μου ήταν ενεργοποιημένες ως δόλωμα για να τις πιάσουν οι σκοτεινοί. Πλάκα είχε. Μπορείτε να χαμογελάσετε. Σας χαρίζω τον έρωτα. Σας χαρίζω το όνομα από το άλλο σας μισό. Ερωτευθείτε για να σωθείτε!"

Έμειναν δύο άντρες. Δύσκολη η απόφαση.


Η γυναίκα τους κοίταξε με έντονο βλέμμα.

"Εσύ,έχεις υπάρξει σύζυγός μου κάποτε. Κι εσύ έχεις υπάρχει γιος μου. Έχετε υπάρξει πατέρας και γιος. Δεν έχετε μνήμες. Αγκαλιαστείτε. Ξανασυνατηθήκαμε επιτέλους. Αυτό το παιχνίδι έγινε για σας από το σύμπαν. Σας αγαπώ και μου λείψατε. Έγιναν λάθη κάποτε από τον πατέρα σου,γιε μου. Τον συγχώρησα. Έκανα κι εγώ λάθη. Με στερήθηκες παιδί μου. Συγγνώμη."


Περπάτησε συγκινημένη κι απευθύνθηκε στον άντρα με αριθμό 8.


"Δεν ήξερες πως είχες τρεις γιους μέσα στο χρόνο, μάτια. Ο ένας είναι σπίτι σου, ο άλλος στο δικό μου κι αυτός είναι ο τρίτος. Πάντως στα ερωτικά μας παιχνίδια δεν άλλαξες καθόλου γούστα. Όσα δεν ήξερες, τα έμαθες μαζί μου. Όσα δεν ήξερα, τα έζησα μαζί σου. Απελευθέρωνε ο ένας τον άλλο.Θα απολάμβανα να ξαναζήσω όλα όσα έχω ζήσει μαζί σου και υπάρχουν στις μνήμες μου. Είδες πόσο σκανταλιάρα είμαι;"


Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής
κατηγορία:ερωτικό/μεταφυσικό/ακατάλληλο/φανταστική ιστορία/μυστήριο
copyright 9-3-18

2 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα

Δεν κοιμόταν τις νύχτες. Έμενε πάντα απασχολημένος.Φοβόταν το σκοτάδι, αλλά ζούσε μέσα σ' αυτό. Αν δεν ξημέρωνε δεν ηρεμούσε. Τον τρόμαζαν πολλά. Απέφευγε να κοιμάται δίπλα στη γυναίκα του. Δεν ένιωθε πως ήταν απόλυτα ασφαλής δίπλα του. Παρόλο που φοβόταν όμως, εξερευνούσε το σκοτάδι.

Κάποιες φορές είχε αποκοιμηθεί και δε θυμόταν τι είχε συμβεί τη διάρκεια της νύχτας. Δεν αναγνώριζε τον εαυτό του πολλές φορές. Μεταμορφωνόταν τη νύχτα. Ένιωθε άλλος άνθρωπος. Ήταν άλλος την ημέρα κι άλλος τη νύχτα. Τη νύχτα ένιωθε ένα αβοήθητο παιδί με ένα θηρίο μέσα του. Ένιωθε άλλες ενέργειες να τον πλημμυρίζουν και προσπαθούσε να καταλάβει τι συνέβαινε.

Κάπνιζε κι έπινε. Έβγαινε να διασκεδάσει. Μόνος ένιωθε πάντα. Ένιωθε ασφάλεια να βρίσκεται με κόσμο, αλλά από την άλλη τον ενοχλούσαν οι ενέργειές τους. Δεν έβρισκε ηρεμία. Πήγαινε στο πιάνο κι έπαιζε μελωδίες. Προσευχόταν για το θαύμα. Ήθελε να μάθει γιατί ένιωθε καλός και κακός.

Ένα βράδυ βγήκε στη βεράντα του σπιτιού του. Είχε μία γλάστρα με έναν φοίνικα εκεί. Ατένισε την υπέροχη φωτισμένη Αθήνα. Αναστέναξε. Άναψε τσιγάρο. Κοίταξε τ' αστέρια ψηλά στον ουρανό.

«Ποιος είμαι; Τι είμαι; Θα μου απαντήσετε Τι σημαίνουν όλα τα όνειρα που βλέπω; Τι είναι όλες αυτές οι σκιές; Γιατί δεν ανήκω σε αυτό τον κόσμο; Γιατί πολλά πράγματα έχουν κολλήσει στη ζωή μου; Τι πορεία να χαράξω; Τι επιλογές να κάνω; Θα μάθω ποτέ; Γιατί γεννήθηκα;»

Πόσες φορές είχε στείλει τα φιλιά του το σύμπαν στον άντρα κάθε φορά που έκανε αυτές τις σκέψεις! Πόσες φορές το σύμπαν του έστελνε μηνύματα πως δεν είναι μόνος του! Πόσες φορές το σύμπαν προσπαθούσε για να μην πέσει ο άντρας σε κατάθλιψη.! Πόσες φορές πάλεψε το σύμπαν για να μην αυτοκτονήσει, διότι το σκοτάδι είχε βάλει αρνητικές σκέψεις στο μυαλό του κάποιες φορές.

Όλα τα έβλεπε το σύμπαν. Όχι απευθείας όμως. Το σύμπαν μάθαινε τα πάντα μέσω του φύλακα αγγέλου του. Δεν μπορούσε όμως να βρίσκεται δίπλα του συνέχεια. Ο άντρας είχε σκοτάδι μέσα του. Άλλου είδους σκοτάδι. Όχι κοινό σκοτάδι. Ο φύλακας άγγελός του εξ αποστάσεως άκουγε τη φωνή του άντρα. Ο άγγελος άκουγε τις ανησυχίες του. Ο άγγελος ένιωθε το φόβο του. Ο άγγελος έκλαιγε μαζί του.

Δεν ήξερε όμως πού βρισκόταν ο σκοτεινός άντρας. Συνδεόταν με τον άντρα μέσω της αγάπης. Η αγάπη ήταν ο μόνος τρόπος σύνδεσής τους.

Μια μέρα ο φύλακας άγγελος κατάφερε να μπει στο οπτικό του πεδίο. Λίγα λεπτά διήρκησε όλο αυτό. Δε μπορούσε να δει το πρόσωπο του άντρα, αλλά ως αόρατο αερικό τον άγγιξε. Του χάιδεψε την πλάτη. Τον μύρισε. Του ψιθύρισε στο αυτί πως δεν είναι μόνος. Του ψιθύρισε πως θα αλλάξει η κατάσταση. Του υποσχέθηκε πως θα τον βοηθήσει.

Ένα βράδυ ο άντρας αποκοιμήθηκε. Ο άγγελος μπήκε στο δωμάτιο. Χάιδεψε το κεφάλι του. Είχε βρει τα ίχνη του άντρα. Είχε λύσει το παζλ. Ήξερε ποιος ήταν. Ήξερε το όνομα του άντρα.

Ο άντρας άνοιξε τα μάτια, αλλά οι κόρες των ματιών του ήταν κατάμαυρες. Μύρισε τον άγγελο. Ο άγγελος φίλησε στον αυχένα τον άντρα κι έσκυψε κοντά του για να τον μυρίσει.

Ο άντρας μουδιασμένος μύρισε γιασεμί. Μύρισε λουλούδια της άνοιξης.

«Να θυμάσαι αυτή τη μυρωδιά. Δεν είσαι άνθρωπος αυτή τη στιγμή. Είσαι ένα γλυκύτατο ζωάκι. Ο άντρας με το σκοτάδι του κοιμάται. Με σένα επικοινωνώ τόσα χρόνια. Θα μου τον φέρεις όταν στο ζητήσω και θα σε πάρω μαζί μου στο σύμπαν. Δε θα φοβάσαι. Κάνε τον άντρα να μη σε φοβάται. Γιατί εσένα φοβάται περισσότερο από το υπόλοιπο σκοτάδι του. Μάλλον αγνοεί το υπόλοιπο. Να παίξεις θέλεις. Να εκφραστείς. Να πάρεις αγάπη. Να μου τον προσέχεις. Πρέπει να φύγω. Καταστρέφω την αναπνοή μου με τη σύνδεση αυτή.»

Οι ενέργειες του αγγέλου εξαφανίστηκαν. Ο άντρας όμως για δευτερόλεπτα είδε τη φιγούρα του αγγέλου. Το γλυκό ζωώδες σκοτάδι τού επέτρεψε να δει για δευτερόλεπτα.

Έντρομος πετάχτηκε.

“Τι ήταν αυτό; Όνειρο; O φύλακας άγγελός μου ήρθε με μορφή γυναίκας;”

Δυο λεπτά και τριάντα ένα δευτερόλεπτα! Η επαφή του άντρα  με το σύμπαν!



Σόφη Λύσσαρη
Copyright 6-3-18
Κατηγορία: μεταφυσικό/φανταστική ιστορία

Χαμένος Σταυρός

Ήταν στεναχωρημένος. Η φύλακας άγγελός του τον ένιωσε από μακριά. Δεν ήξερε όμως το λόγο. Αστραπιαία μεταφέρθηκε δίπλα του.Τον άγγιξε με το χέρι της και ρώτησε την καρδιά του.

«Είμαι στεναχωρημένος, γιατί δε βρίσκω το σταυρό μου.» απάντησε η καρδιά του άντρα.

«Μην ανησυχείς. Παίζει παιχνίδια το σκοτάδι μαζί σου. Θα τον βρω εγώ.» απάντησε η άγγελος

Τέντωσε τα χέρια, άνοιξε τις παλάμες της και διέταξε το σκοτάδι να επιστρέψει το σταυρό στον άντρα.

Δεν ήθελε το σκοτάδι να φοράει σταυρό. Βέβαια δε τους επηρέαζε καθόλου ως σύμβολο. Απλά ο άντρας ήταν πολύ συνδεδεμένος με το χρυσό σταυρουδάκι του. Του προσέφερε μια ασφάλεια. Τον έκανε να μη φοβάται.

Το σκοτάδι υπάκουσε. Τοποθέτησε το σταυρό στη θέση του.

«Περίεργο» ψιθύρισε ο άντρας. «Νόμιζα ότι τον είχα χάσει»

Η άγγελος εξαφανίστηκε. Χαμογέλασε. Πάντα γελούσε από ικανοποίηση.

Εκείνος απόρησε τι είχε συμβεί. Δε θα μάθαινε ποτέ. Πώς θα μάθαινε εξάλλου; Δεν έβλεπε τη φύλακα άγγελό του. Δεν μπορούσε να νιώσει την ενέργειά της.

Σόφη Λύσσαρη
Κατηγορία:μεταφυσικό
Copyright 6-3-18

ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΚΑΨΟΥΛΑ

-Θεέ μου γιατί είμαι διαφορετικός; Γιατί αντιλαμβάνομαι αλλιώς τον κόσμο; Γιατί είμαι κακός; Γιατί γίνομαι ηθοποιός στους γύρω; Ποιος είμαι; Είμαι και καλός βέβαια.Δεν μπορεί να είμαι τόσο κακός.Θέλω απαντήσεις.
-Θα πάρεις απαντήσεις όταν θα είσαι έτοιμος.
-Ξέρω, άσε.
-Τίποτα δε ξέρεις.Νομίζεις ότι ξέρεις.Όταν μάθεις, θα απορρίψεις τον κόσμο γύρω σου.
-Πότε θα μάθω;
-Όταν σε βρει ο ειδικός που σε ανέλαβε.Αν σε βρει.Το θέμα είναι να καταφέρει να σπάσει την κάψουλα και να σε συνδέσει με το σύμπαν.Ούτε κι εγώ ξέρω πού βρίσκεσαι.Χαμένος είσαι σε μια κάψουλα μεταξύ μάτριξ και σύμπαντος.Πάντως έδωσα διορία στον ειδικό.Χωρίς βοήθεια από μένα.Μακάρι να ήξερα πού βρίσκεσαι για να βοηθήσω το πλάσμα που σε ψάχνει.
-Θα με βρει ποτέ;
-Με το συγκεκριμένο πλάσμα δεν έβγαλα ποτέ άκρη.Έχει δικές του τεχνικές.Τόλμησε να μου αντιμιλήσει κάποτε.Δίκιο είχε βέβαια.Αφού σε αγαπάει ελπίζω να σε βρει.


Σόφη Λύσσαρη
κατηγορία:μεταφυσικό
copyright 3-3-18

Τελευταίος χρησμός

-Κάθε Φεβρουάριο έδινε χρησμό η Πυθία. Έδωσε στο Θεμιστοκλή τον πιο σημαντικό χρησμό με σύμμαχο τη θάλασσα.
-Ναι,ρε φίλε πολλά ήξερε αυτή.
-Δε μιλούσε η Πυθία φίλε μου.Άλλη ενέργεια έμπαινε μέσα της.
-Τι έγινε το Φλεβάρη του 2017;
-Εμφανίστηκε η ενέργεια που χρησιμοποίησε κάποτε το σώμα της Πυθίας.Τα ξημερώματα αυτής της χρονιάς έδωσε κι άλλο χρησμό.
-Έλα ρε, τι;
-Μόνο με την αγνή αγάπη θεραπεύει ο φωτεινός τον εαυτό του.Βάζει το χέρι στην καρδιά και διατάζει το σκοτάδι του να φύγει.Το σκοτάδι υπακούει εκείνον με φως που δεν το θέλει μέσα του.Καταλαβαίνει πως έχασε τη μάχη.Δίνει διαταγή ο φωτεινός. Δε παρακαλά. Διαταγή δίνει.
-Μα γιατί αυτή η δυνατή ενέργεια δε σκότωσε αυτό το σκοτάδι;
-Ήθελε να το κάνει το ίδιο το πλάσμα που έφερε το πιο ισχυρό σκοτάδι.Ήταν δυνατός πια.Φωτεινός.Χωρίς φόβο.Μπορούσε να το κάνει μόνος του,γιατί εκτός από φως,είχε εκείνη σύμμαχο.Δεν είχε φόβο πια.
-Ωραίο θέμα για το βιβλίο σου.
-Μεταφυσικό.Γουστάρω.


Σόφη Λύσσαρη
copyright 25-2-18
μεταφυσικό

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Ο άγγελος ήρθε από πολύ μακριά κι ας ήταν απασχολημένος.Την είχε ενημερώσει με ένα σημάδι για την επίσκεψή του.Ήθελε να τον περιμένει.


Εκείνη κάθισε στον καναπέ ξαπλωμένη.Ήταν βράδυ. Είχε αφήσει ανοιχτό το παραθυρόφυλλο του δωματίου.Τον περίμενε ανυπόμονα.


Ξαφνικά έντονος,παγωμένος κι άγριος αέρας μπήκε στο δωμάτιό της.Τα μαλλιά της χόρεψαν ρυθμικά στο φύσημά του. Χαμογέλασε.Το δωμάτιο μύρισε άρωμα λουλουδιών.Τη μάγεψε αυτή η ευωδία. Ήταν η αναγγελία άφιξής του.


Τα φώτα στο σπίτι αναβόσβησαν κι άκουσε τα βήματά του.Ήταν βαριά,επιβλητικά κι έντονα λες και μεταλλικά αντικείμενα σέρνονταν στο έδαφος. Ο ήχος θα τρόμαζε έναν απλό άνθρωπο.Εκείνη είχε συνηθίσει.Ο ήχος από το περπάτημά του πάντα την προειδοποιούσε πως θα τον δει με σώμα.


Σηκώθηκε από τον καναπέ.Έτρεξε στη βεράντα. Την περίμενε εκεί. Μόλις την είδε άνοιξέ την αγκαλιά του.Την αγκάλιασε σφιχτά.


Εκείνη έκλεισε τα μάτια και δάκρυσε.Τον μύρισε.Κι εκείνος τη μύρισε.Χάιδεψε τα μαλλιά της.


"Μυρίζεις όμορφα" της ψιθύρισε
"Μου έλειψες.Είμαι κουρασμένη." απάντησε η γυναίκα
"Το ξέρω. Μην ανησυχείς.Πέρασες πολλά.Δώσε χρόνο στο σώμα σου.Δε κινδυνεύεις."
"Θέλω να έρθω σπίτι."
"Όχι ακόμη.Η θέση σου είναι εδώ."απάντησε ο άγγελος κι έβαλε την τεράστια παλάμη του στην καρδιά της.


Η γυναίκα ένιωσε μία ζέστη να κυλά μέσα της.Ήταν η αγάπη του.Την ένιωσε και χαμογέλασε. Τέντωσε την παλάμη της κι άγγιξε τη δική του καρδιά.


"Νιώσε και τη δική μου αγάπη." του ψιθύρισε


Για πρώτη φορά ο άγγελος έκλεισε τα βουρκωμένα μάτια του και σιώπησε.Ένιωσε την αγάπη της.


"Μην ανοίξεις τα μάτια σου και νιώσε με." πρόσθεσε η γυναίκα


Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της, τον έσφιξε στην αγκαλιά της και φίλησε τα χείλη του με μία γλύκα κι ένα νάζι.


"Αυτό είναι το φιλί της Αφροδίτης." σχολίασε και την έσφιξε έντονα στην αγκαλιά του.


Τη στιγμή διέκοψε ένας συναγερμός αυτοκινήτου. Έσκασαν από τα γέλια και οι δύο.


"Η γη με τις παραξενιές της"σχολίασε εκείνη."Θέλω να χαμογελάς άγγελέ μου."


"Χαμογελάω όταν είμαι μαζί σου. Πρέπει να φύγω σε λίγο.Να σε ρωτήσω κάτι;"


"Τι;"


"Έχεις αποφασίσει με ποιον θα μείνεις όταν επιστρέψεις σπίτι;"


" Η καρδιά μου γράφει δύο ονόματα και το ξέρεις.Θα είμαι και με τους δυο σας.Έχεις αντίρρηση γι' αυτό;"


"Είσαι ευπρόσδεχτη πάντα στο γυάλινο πύργο μας.Είναι άδειος χωρίς εσένα. Για να μη ταξιδεύεις συνέχεια για να βλέπεις τον άλλο άντρα, μπορείτε να μείνετε μαζί μου."απάντησε ο άγγελος κι εξαφανίστηκε σε κλάσματα δευτερολέπτου.


Η γυναίκα εντυπωσιάστηκε από την απάντησή του. Πόσο την αγαπούσε!


Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής
copyright 2-2-18
κατηγορία: μεταφυσικό,σουρεάλ,φανταστική ιστορία

ΓΡΑΜΜΑ ΝΕΚΡΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ

(αφιερωμένο σε μία φίλη με αγάπη)


Αγαπημένη μου,

Πέρασαν δύο χρόνια χωρίς εσένα και τη μικρή κορούλα μας. Αυτές τις Άγιες μέρες όλα είναι μελαγχολικά. Δεν είναι μόνο για σένα. Είναι και για μένα. Μου λείπετε πολύ. Σας αγαπώ.

Ξέρω πως είναι δύσκολο να μεγαλώνεις τη μικρή μόνη. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να μπαίνεις στο σπίτι μας και να βλέπεις άδειο το κρεβάτι μας και τον καναπέ. Σε βλέπω που κοιμάσαι με tην αγαπημένη μου κορούλα τα βράδια. Σε βλέπω που κλαις κρυφά. Σε βλέπω να χαϊδεύεις τα ρούχα μου. Σε βλέπω να μυρίζεις τα πουκάμισά μου. Σε βλέπω να κοιτάς τις φωτογραφίες μας. Εσύ δε με βλέπεις. Δε με νιώθεις. Είμαι εκεί μαζί σου κάθε φορά που με σκέφτεσαι έντονα. Είμαι εκεί αγάπη μου…Μη θρηνείς...

Είναι αυτός ο δεσμός αγάπης που μας συνδέει αμέσως. Δεν έχω σώμα για να με δεις και να με πιάσεις. Είμαι όμως δίπλα σου κάθε φορά που κλαις και τα βάζεις με τον ίδιο το Θεό. Σου χαϊδεύω τα μαλλιά, το κεφάλι, την πλάτη. Σε αγκαλιάζω και σου λέω πως σε αγαπώ.

Συγγνώμη που έτρεχα. Συγγνώμη. Είχατε όλοι δίκιο. Μου λέγατε πως θα σκοτωθώ με τη μηχανή, αλλά δε το πίστευα. Συγχώρησέ με. Σε παρακαλώ. Μακάρι να με συγχωρέσει και το παιδί μου. Ήμουν άμυαλος. Το παραδέχομαι.

Είναι αργά όμως για συγγνώμες. Φέτος τα Χριστούγεννα θέλω να στολίσετε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και να βάλετε ένα μεγάλο αστέρι στην κορυφή. Είναι η καρδιά μου αυτή. Εκεί θα αφήσω την αγάπη μου για σας.

Να χαμογελάτε. Δε θέλω να στεναχωριέστε. Είμαι εκεί μαζί σας κάθε φορά που με σκέφτεστε. Μην ανησυχείτε για μένα. Είμαι καλά…

Πρώτη φορά μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία για ένα γράμμα. Ήταν αυτή η φίλη σου η συγγραφέας, η Σόφη που με παρότρυνε. Σε αγαπά κι αυτή. Μου είπε πόσο χάλια ήσουν σήμερα εξαιτίας μου. Μου είπε πόσο μελαγχολικά ήταν τα μάτια σου επειδή έρχονται Χριστούγεννα και σας λείπω.

Μέσα από αυτό το γράμμα θέλω να πω σε σένα και στην κορούλα μου πως σας αγαπώ και είμαι ο φύλακας άγγελός σας. Προσέχω την κόρη μας από ψηλά. Σας σκέφτομαι και βρίσκομαι συνέχεια σπίτι.

Θέλω να θυμάσαι κάτι. Κάθε φορά που κλαις,στεναχωριέμαι. Δεν είναι σωστό να σε βλέπει το παιδί στεναχωρημένη. Έγιναν λάθη, αλλά δε μπορώ να αλλάξω τα γραμμένα. Ήμουν νέος κι άμυαλος. Σκέψου πως τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν χειρότερα μελλοντικά αν ζούσα. Μπορεί να έβλαπτα εσένα ή το παιδί με την οδήγησή μου.

Ξέρω δε σε παρηγορεί κάτι αυτή τη στιγμή. Να θυμάσαι πως κάθε φορά που χαϊδεύεις τη βέρα σου είμαι εκεί και χαϊδεύω τα δάχτυλά σου. Κάθε φορά που βάφεσαι και αλλάζεις το χρώμα των μαλλιών σου σε χαζεύεω! Είσαι όμορφη! Πάντα είσαι η πριγκίπισσά μου. Θυμάσαι που στο έλεγα;

Η μικρή μας μεγάλωσε. Είναι κούκλα! Σου μοιάζει! Θα είμαι πάντα δίπλα και σε αυτήν. Μη το ξεχνάς αυτό.

Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές και καλή χρονιά σας εύχομαι καλή μου. Ο θάνατος αλλάζει απλά την κατάσταση της ύλης, όχι της αγάπης. Σας ονειρεύομαι και ρωτάω να μάθω τα νέα σας. Σας αγαπώ και δε σας ξεχνώ. Είμαι πάντα δίπλα σας. Είμαι ο φύλακας άγγελός σας.

Συνάντηση στην ενορία μας τη μέρα των Χριστουγέννων λοιπόν. Θα είμαι εκεί μαζί με όλες τις ψυχές. Γιορτάζουμε κι εμείς! Έχουμε το δικό μας πανηγύρι! Θα σας περιμένω!

Μη χάσεις την πίστη σου. Ποτέ δεν πίστευα πως θα μου δινόταν αυτή η ευκαιρία για ένα γράμμα.

Φιλιά και στις δυο σας. Σας αγαπώ και συγγνώμη…


Το μωράκι σου,

Ε.

Σόφη Λύσσαρη

κατηγορία:μεταφυσικό
copyright 14-12-17

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΞΩΓΗΙΝΗ

Ρωτήσαμε μία εξωγήινη τι θα της λείψει πιο πολύ από τη γη.

"Θα μου λείψουν τα γλυκά και ειδικά η σοκολάτα, το τσιγάρο κι ο καφές!"

 Ρωτήσαμε αν θα της λείψει το σεξ.

"Δεν υπάρχει καλύτερο από το ενεργειακό σεξ. Δεν έχω βέβαια πολλές εμπειρίες,παρά με δύο άντρες."

Συνεχίσαμε τη συνέντευξη.

"Γιατί δε πηγαίνατε με άντρες;''

''Γιατί η κάθε συνουσία αφήνει αποτυπώματα dna και θα αλλοίωνα το dna μου μαζί με το φως μου.Ο ένας άντρας μάλιστα στη γη ήταν εξωγήινος και τον έψαχνα χρόνια. Ήταν ο δικός μου άντρας μέσα στο χρόνο.Με αυτόν το σεξ ήταν απίστευτο, γιατί συνδύαζε το σαρκικό με το ενεργειακό. Μας δόθηκε η ευκαιρία να νιώσουμε αυτή την θεϊκή ένωση, διότι ήμασταν και οι δύο εξωγήινοι αυτή τη φορά στη γη. Σε προηγούμενες ζωές, ήμουν εγώ η γήινη στη ζωή του."

"Η μητρότητα στις εξωγήινες μαζί με γήινο πώς γίνεται;''

" Τα παιδιά μας φυτεύονται στη μήτρα μας. Συνήθως επιλέγουν οι εξωγήινες άντρες γκέι ή παθητικούς σκλάβους για να μη κάνουν σεξ και δανείζονται το σπέρμα τους με τη συμφωνία να τους χαρίσουν ένα παιδί προκειμένου να καλύψουν στην κοινωνία τα σεξουαλικά πιστεύω των αντρών αυτών. Η διαδικασία γίνεται με εξωσωματική γονιμοποίηση ή με ένα χωνί το οποίο τοποθετούν στον κόλπο τους και γίνεται μέσω αυτού η άμεση εκσπερμάτωση την ημερομηνία που θα τους δοθεί. Εγώ το χωνί το βρήκα ως την πιο απλή λύση κι έπιασε το κόλπο! Οι άντρες αυτοί βέβαια αγνοούν πως είναι εξωγήνες οι γυναίκες. Τα παιδιά αυτά γεννιούνται πάντα με καισαρική."

" Η παρθενία σας πώς διακορεύεται;'

'' Με κάποιο αντικείμενο ή δονητή."

"Εξωγήινη σημαίνει άγγελος;''

''Στην περίπτωσή μου, ναι. Κατεβαίνουν όμως κι αρνητικές υπάρξεις."

"Τη γνώση πώς την αποκτήσατε;''

'' Ήταν πάντα μέσα μου. Με διαλογισμό έκανα συνδέσεις με τους δικούς μου. Από το 2013 ήμουν ανεξάρτητη και γνώριζα τι έπρεπε να κάνω. Είχα απευθείας σύνδεση πια. Δε χρειαζόταν να έχω κάποιο GPS κάτω από το δέρμα μου. Αφαιρέθηκε σε αστρικό ταξίδι μου μέσω ονείρου από τους δικούς μου. Έκαναν μια τομή στο αριστερό μου γόνατο, αφαίρεσαν μία μικρή μεταλλική πλάκα κι αμέσως με ψύξη έκλεισαν το τραύμα.''

'' Θα έρθετε πάλι στη γη:''

'' Εγώ όχι. Ούτε ο εξωγήινος άντρας τον οποίο χρόνια προστατεύω.Ήρθα να λύσω ένα σοβαρό ενεργειακό θέμα με αυτό τον άντρα, τον οποίο πάντα ακολουθούσα βέβαια μέσα στο χρόνο.Ήμουν σε αποστολή και διασφάλισα πως θα τον έχω μαζί μου αιώνια μαζί με τους καλούς κι όχι με τους κακούς. Διασφάλισα μια θετική μελλοντική εξέλιξη για την ανθρωπότητα, λόγω κάποιων ενεργειακών σφαλμάτων που έγιναν από εκείνον σε προηγούμενη ζωή του κι ανέλαβα να τα επιλύσω.''

''Όλα αυτά έγιναν από έρωτα, για τον έρωτα, με έρωτα;''

''Φυσικά.''

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Σόφη Λύσσαρη

καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία:μεταφυσικό/φανταστικό
copyright 13-12-17

Φύλακας άγγελος

Ο Dr David T αναλάμβανε περιπτώσεις χαρισματικών παιδιών και κατέγραφε τις ιστορίες τους.


Chris:

Καθόμουν στο γραφείο κι έγραφα μία εργασία για το Πανεπιστήμιο. Ήταν νύχτα, γύρω στις δέκα αν θυμάμαι καλά.

Ξαφνικά ένιωσα την έντονη επιθυμία να ντυθώ, να φύγω από το σπίτι και να κατευθυνθώ σε ένα συγκεκριμένο στίγμα. Δεν ήξερα το λόγο. Αργότερα, όταν εξελίχτηκα, γνώριζα όλες τις πληροφορίες κάθε «αποστολής» μου.

Ένιωσα σα ρομποτάκι. Την πληροφορία την είχα πάρει από το αγγελικό φως που με έλουζε και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων με κατεύθυνε. Δε φοβόμουν. Ένιωθα απλά μία ανατριχίλα σε όλο μου το κορμί.

Ετοιμάστηκα αμέσως. Περπάτησα γρήγορα. Ο προορισμός μου ήταν δύο τετράγωνα πιο κάτω. Μόνος μέσα στη νύχτα με τη σιωπή μίας θείας σοφίας που με καθοδηγούσε. Κατευθύνθηκα σε μία γέφυρα.

Τότε κατάλαβα το λόγο. Μία γυναίκα ήταν έτοιμη να αυτοκτονήσει. Πλησίασα διακριτικά για να μη τη φοβίσω.

Είχα μία αδυναμία στις περιπτώσεις αποτροπής αυτοκτονιών. Είχα αυτοκτονήσει στην προηγούμενη ζωή μου κι είχα μετανιώσει γι’ αυτό. Την ώρα που ξεψυχούσα κι όλοι οι αγαπημένοι μου έκλαιγαν πάνω από το άψυχο κορμί μου ήταν πια αργά. Ούτε συγγνώμη δε μπορούσα να ζητήσω. Δυστυχώς.

Η γυναίκα με είδε να πλησιάζω.

«Μη με πλησιάσεις. Θα πηδήξω! Δεν αστειεύομαι!»

Κλασική η αντίδραση δειλίας. Έβγαζε μία άμυνα. Χαμογέλασα.

«Καλησπέρα. Δε θα μου πεις μία καλησπέρα;»

Η γυναίκα απόρησε. Χαμογέλασε.

«Καλησπέρα»

«Τώρα νιώθω καλύτερα. Με λένε Chriς και είμαι ο φύλακας άγγελός σου απόψε. Θα ήθελες να μου πεις γιατί θέλεις να αυτοκτονήσεις; Να ξέρει κάποιος το λόγο βρε παιδί μου. Μα να φύγεις με σιωπή; Δεν είναι ωραίο. Ούτε στις ταινίες παίζει αυτό το σενάριο. Πάντα κάποιος αφήνει ένα σημείωμα. Έχεις γράψει κάτι; Ή κάνεις κάτι σωστά ή δε το κάνεις. Είσαι κι όμορφη κοπέλα σα drama queen. Δε θα σου ταίριαζε μία αυτοκτονία μέσα στη νύχτα και στη σιωπή. Σωστά;»

«Μα τι βλακείες είναι αυτές; Δε θέλω να σου πω. Πολύ περίεργος τύπος είσαι βρε παιδάκι μου. Μένεις εδώ κοντά;»

«Ναι, λίγο πιο κάτω. Ήρθα να πάρω λίγο αέρα για να σκεφτώ τα προβλήματά μου.»

« Τι προβλήματα έχεις;» ρώτησε η γυναίκα.

« Έχω να προτείνω κάτι. Θέλεις να περπατήσουμε, να ανταλλάξουμε τα προβλήματά μας και να σε συνοδεύσω μέχρι το σπίτι σου; Έχεις κάποιον να σε περιμένει εκεί;»

«Έχω το γιο μου.»

«Πόσο χρονών είναι ο γιος σου;»

« Δέκα.»

« Τέλεια. Η καλύτερη ηλικία για να έχει στήριγμα και φίλη τη μητέρα του. Σε ποιον θα λέει τα γκομενικά του αν πάθεις κάτι; Με ποιον θα διαβάζει; Ποιος θα του μαγειρεύει το αγαπημένο του φαγητό; Ποιος θα τον αγκαλιάζει όταν φοβάται; Ποιος θα νιώσει ενοχή για το θάνατό σου; Ποιος θα του κρατά το χέρι όταν είναι άρρωστος; Με ποιον θα λέει αστεία; Με ποιον θα τσακώνεται; Έχεις καταλάβει ότι είσαι μητέρα κι ο Θεός σου χάρισε αυτό το παιδί για να είσαι ο φύλακας άγγελός του; Έλα κατέβα. Θα σε πάω σπίτι. Θα πάρουμε και παγωτό στο δρόμο. Ένα και για κείνον Να του κάνεις έκπληξη και να δικαιολογήσεις την απουσία σου! Κερνάω!»

«Έτσι απλά; Μα δε σε ξέρω καν. Ποιος είσαι; Πώς σε λένε;» ρώτησε σαστισμένη η γυναίκα

«Σου είπα πριν ,αλλά είχες το νου σου στην αυτοκτονία, γαμώ το μπέλά μου.Chris με λένε. Εσένα;»

«Julie.Χάρηκα.»

«Εγώ θα χαρώ αν κατέβεις από τη γέφυρα. Είσαι καλή ακροβάτης. Να, δες και κάποιο ταλέντο σου.»

«χι,χι… Πλάκα έχεις. Μπορείς να μου δώσεις το χέρι σου να κατέβω;»

Άπλωσα το χέρι μου ψύχραιμα. Η καρδιά μου φτερούγισε. Τη σταθεροποίησα στο έδαφος.

«Αυτό ήταν το χέρι του Θεού» της είπα κι εκείνη με αγκάλιασε βουρκωμένη

«Σε ευχαριστώ πολύ Chris.»

«Εκείνον ευχαρίστησε. Ξεκινά μία νέα ζωή από σήμερα βράδυ. Δε θα σε αφήναμε να πεθάνεις. Όχι απόψε.»

« Ποιοι δε θα με αφήνατε;»

«Εμείς οι άγγελοι…» ψιθύρισα και την έπιασα αγκαζέ.

Μιλήσαμε για τα προβλήματά μας καθ’ οδόν. Αγοράσαμε παγωτό. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα.
Όταν φτάσαμε έξω από το σπίτι της, την κοίταξα στα μάτια.

«Την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να αυτοκτονήσεις, κοίτα το παιδί σου στα μάτια και πες το. Πες πως θέλεις να αυτοκτονήσεις. Κι αν έχεις τα κότσια να το κάνεις μετά από αυτό, θα με απογοητεύσεις.»

Με αγκάλιασε.

«Έλα για φαγητό αύριο το μεσημέρι. Θέλω να γνωρίσεις το παιδί μου.»

«Με μεγάλη μου χαρά! Θα τηλεφωνηθούμε για την ώρα. Άντε τρέχα σπίτι σου. Μη λιώσει το παγωτό! » σχολίασα γελώντας.

Όταν έφτασα σπίτι,άνοιξα ένα τετράδιο και σημείωσα το όνομα Julie. Αυτό ήταν το τετράδιο με τα ονόματα ανθρώπων που είχα βοηθήσει μέχρι τότε και προσευχόμουν γι' αυτούς κάθε βράδυ...




Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 28-11-17
κατηγορία:μεταφυσικό,μυστήριο

Πρώτη συνάντηση μετά από αιώνες

{αυστηρά ακατάλληλο)

Τον κάλεσε τηλεπαθητικά λίγες μέρες πριν την πρώτη τους συνάντηση.Είχε μιλήσει στο κρυμμένο του φως. Είχε συνεννοηθεί με μια πλευρά του σκοταδιού του που ήταν σύμμαχός της. Ζήτησε να τον φέρουν σε κείνη.Υπήρχε λόγος!

Ήταν σίγουρη πως είχε λάβει το μήνυμά της.Το φως του δεν είχε δύναμη,αλλά ο λύκος μέσα του την είχε λατρέψει σε μια άλλη ζωή και βασιζόταν σε κείνον! Πόσο της είχε λείψει κι αυτός!

Την προηγούμενη μέρα περπατούσε στον Πειραιά,όταν χτύπησε το τηλέφωνό της. Ήταν εκείνος! Η φωνή του αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες... Μιλούσε ελληνικά αυτή τη φορά.Πόσα χρόνια είχαν περάσει από τότε που μίλησε μαζί της την ελληνική γλώσσα... Αιώνες... Τότε που τον διόρθωνε να πει σωστά το όνομά της. "Όχι Μανταλένα, Μαγκνταλένα!" επέμενε γελώντας και χάιδευε την πλάτη του.

Θυμήθηκε τη ζωή τους στην Ελλάδα.Θυμήθηκε τον έρωτά τους. Τότε εκείνος είχε μόνο φως... Πόσο ευγενικός,τρυφερός,ρομαντικός και υπέροχος άντρας ήταν! Πόσο πολύ τη λάτρευε! Πώς είχε καταφέρει να αφεθεί στα ερωτικά της διαστροφικά θέλω;

Εκείνη τον λάτρευε! Ήθελε να ζήσει το απόλυτο μαζί με τον άντρα της. Ήθελε να πειραματιστεί σε επικίνδυνα ερωτικά μονοπάτια. Εκείνος κοκκίνιζε αρχικά και δεν της επέτρεπε αυτά τα μονοπάτια από σεβασμό επειδή ήταν η γυναίκα του. Η "μάγισσά" του όμως έβρισκε τον τρόπο να γίνεται πόρνη κι εκείνος να γίνεται ο εραστής της. Πρωτόγνωρες καταστάσεις εκείνη την εποχή από δύο νέους που δεν είχαν εμπειρία με άλλους εραστές.

Η γυναίκα του είχε μία δροσιά, μία ομορφιά, ένα νάζι, μία διαστροφή, μία γλύκα, έναν αυθορμητισμό, μία τρέλα και πολλά ερωτικά ένστικτα που τον σκλάβωναν.Τον επιθυμούσε διαρκώς στο κορμί της. Τον ποθούσε συνέχεια! Εκείνος έβγαζε τον ξύλινο σταυρό του για να αμαρτήσει. Γιατί αυτά που ζητούσε να της κάνει κι αυτά που του έκανε εκείνη ήταν κολάσιμα.

Κάποτε ψιθύρισε στο αυτί του "Θα ήθελα να δεις να με κάνει μπάνιο μία από τις υπηρέτριές μας... Θα ήθελα να την αφήσω να με αγγίξει ερωτικά... Θα ήθελα να πάρω το χέρι της και να το κατευθύνω σε σημεία που θα μου δώσουν οργασμό. Κι εσύ εκεί στη γωνία να παρακολουθείς σιωπηλός κι έπειτα να με πάρεις γυμνή στο δωμάτιό μας..."

Έπαιζε με το μυαλό του. Προκαλούσε! Κι εκείνος από φόβο ή ζήλια μη την αγγίξει κάποιος άλλος ή άλλη της προσέφερε μία ηδονή άλλου τύπου. Όταν ήταν ατίθαση κι ανυπάκουη τον εκνεύριζε και την τιμωρούσε γλυκά. Εκείνος ένιωθε πως την τιμωρούσε! Ουσιαστικά όμως το προκαλούσε εκείνη,γιατί ήθελε να ζήσει κι αυτή την πλευρά του. Δεν άντεχε να είναι μόνο το καλό κι υπακουο παιδί.Τον ήθελε και άγριο,βάρβαρο!

Όλοι συζητούσαν για το πόσο ερωτευμένο ζευγάρι ήταν! Τους ζήλευαν! Ακόμη και τα αδέρφια του! Μια μέρα όταν αρνήθηκε να κάνει έρωτα μαζί της γιατί ήταν κουρασμένος, εκείνη πρόστυχα τον προκάλεσε λέγοντάς του πως θα βγει γυμνή τη νύχτα και θα γαμηθεί με τον αντίζηλο αδερφό του! Τη χαστούκισε, την έπιασε σφιχτά από το λαιμό για να την πνίξει,έβγαλε τον ξύλινο σταυρό του,τη σήκωσε αγκαλιά κι έγινε πάλη στο κρεβάτι.

Της άρεσε να αντιστέκεται. Ήταν τόσο γυμνασμένος κι αρρενωπός! Εκείνη είχε ένα τρόπο να γλιστρά μέσα από τα χέρια του, να τρέχει γυμνή στα δωμάτια του σπιτιού μέχρι να υποκύψει και να τον νιώσει μέσα της.

Εκείνο το χαστούκι δε το ξέχασε ποτε! Το ανταπέδωσε! Τον αιφνιδίασε κάποια νύχτα,όταν της ζήτησε να του χορέψει.Τον τρέλαινε ο χορός της,ειδικά όταν ήταν μισοντυμένη,πετώντας διακριτκά κι αισθησιακά κάθετί από πάνω της. Του χόρεψε λοιπόν, αφού του ζήτησε να καθίσει στο πάτωμα. Του έδεσε τα χέρια με χοντρό σκοινί. Περνούσε δίπλα του σαν αερικό, αλλά δεν επέτρεπε να την αγγίξει. Κι όταν εκείνος τεντώθηκε να χουφτώσει το στήθος της λύνοντας τα δεσμά του,τον χαστούκισε δυνατά!

"Τιμωρία για την ανυπακοή σου!" σχολίασε και τον ξανάδεσε.

"Ξέρεις ποιος είμαι εγώ μικρή μου;" της είπε με επιβλητικό ύφος.

" Ο άντρας που με χαστούκισε είσαι άχρηστε!" απάντησε εκέινη χαμογελώντας.

Τον πλησίασε, τον φίλησε έντονα και τον θήλασε.

"Είσαι μπέμπης και σε συγχωρώ." συμπλήρωσε και τον έκανε να κοκκινισει. Δεν αντιστάθηκε.Ποθούσε τις ρώγες της.

Όταν λοιπόν αυτή η γυναίκα αιώνες μετά τον είδε να την πλησιάζει, η καρδιά της χτύπησε έντονα... Αναμνήσεις,ένταση,θάνατοι... Τι όμορφος που ήταν στο νέο του σώμα! Τα μάτια του ίδια! Το σώμα του λίγο πιο αδύνατο. Το πρόσωπό του σχεδόν ίδιο! Τα χείλη, μύτη, ζυγωματικά ίδια! Το χαμόγελό του ένας ήλιος!

"Πρέπει να εξοικειωθώ με το νέο σώμα του" σκέφτηκε τη στιγμή που άπλωσε το χέρι της να συστηθεί.

- Ο Χάρης; Λίζα. Χάρηκα...





Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 26--11-17
κατηγορία:ερωτικό,μεταφυσικό

Space singing

"Space sings earthy songs"

Sophie Lyssari

22-11-17

Medicine Girl

- Γιατί επέστρεψες medicine girl;

- Αρχικά ήθελα να του υπενθυμίσω πως ήταν πάντα δικός μου κι ήμουν πάντα δική του.Άμα δε το πίστευε, σκασίλα μου. Με ήξερε και τον ήξερα από την καλή και την ανάποδη. Εκείνος είχε τον εγωισμό κι εγώ το πείσμα.

Επιπλέον, δεν υπήρχε περίπτωση λόγο του φορτίου που κουβαλούσε να τον χάσω στην αιωνιότητα επειδή βρισκόμασταν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Απέκτησε το φορτίο κατα λάθος; Θα το φρόντιζα εγώ. Δε φοβόμουν.Ήμουν τολμηρή,αποφασισμένη.και άψογα εκπαιδευμένη. Τι να εξηγούσα σε αυτόν; Τα παράλογα; Καλύτερα να κρατούσα συμβολικά δύο γαρύφαλλα και να τραγουδούσα επαναστατικά τραγουδάκια.Ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Δε χρειαζόταν να τα ξέρει όλα εκείνος!


Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να γίνει η αιτία για μία μελλοντική αρνητική εξέλιξη της ανθρωπότητας μέσα στο χρόνο.Ήθελα να βρει πάλι τον εαυτό του, να θυμηθεί ποιος ήταν, ποια ήμουν και να μη φοβάται την πλευρά του φορτίου που έβλεπε ότι κουβαλούσε. Δεν έβλεπε τα πάντα! Ευτυχώς! Τα έβλεπα εγώ όμως και ήξερα τι είχα να αντιμετωπίσω.Ούτε πρόκειται να του πω.

Αυτό που φοβόταν ήταν η πιο συμπαθητική και άκακη πλέον πλευρά του σκοταδιού του.Εκείνος όμως το αγνοούσε, γιατί δεν ήξερε τι προεργασία είχα κάνει.Αυτός το φοβόταν κι εγώ είχα σύμμαχο εκείνο το σκοτάδι. Είχα ζήσει με το σκοτάδι του αρκετά χρόνια κάποτε και υπήρχε οικειότητα.Είχα τον τρόπο να δίνω τροφή και στο σκοτάδι του.Ταυτόχρονα έδινα τροφή και στο φως του.

Τα δύσκολα τα ανέλαβα με το δικό μου τρόπο.Μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη πια.Θα δει τη διαφορά με την πάροδο του χρόνου, όχι άμεσα βέβαια. Το φως όταν λάμπει, έχει τον τρόπο να το δείχνει.

- Πανηγύρισες;

- Σήμερα ναι. Τραγούδησα .Βέβαια οι δικοί μου γιόρτασαν τη στιγμή που είδαν να πραγματοποιείται το όνειρο του Θεού! Είναι συγκινητικό να περιμένει ο Δημιουργός το θαύμα από ένα παιδί του.Συνήθως όλα τα θαύματα τα περιμένουμε εμείς από Εκείνον.Στη δική μας περίπτωση, Εκείνος περίμενε το θαύμα!

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
πνευματικά δικαιώματα 21-11-17
κατηγορία:μεταφυσικό

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

-Γιατρέ μου είδα ένα όνειρο. Κοιμόμουν βαθιά και κάποιος άγγιξε με την παλάμη του το κεφάλι μου. Ξαφνικά ξύπνησα από το βαθύ αυτό ύπνο που έμοιαζε με θάνατο. Δεν ήξερα πού βρισκόμουν. Μπροστά μου όμως είδα εκείνη. Κάποια μου θύμιζε, αλλά δεν ήξερα ποια. Κάποια που αγαπούσα κι εμπιστευόμουν. Αυτό ένιωσα…

Ένας φωτεινός άντρας άγγιξε τα χέρια της. Δε ξέρω γιατί. Τον αναγνώρισα, Ω Χριστέ μου...Δεν είναι δυνατόν...Εκείνη χαμογέλασε στο φωτεινό άντρα, τον άγγιξε φιλικά στον ώμο κι έκανε υπόκλιση. Γιατί; Μα τόση οικειότητα με Κείνον; Πώς; Τι συνέβαινε; Πού ήμουν;

Τα ‘χασα ...Εκείνη ήρθε από πίσω μου. Με άρπαξε σφιχτά από τη μέση τυλίγοντας τα δυο της χέρια γύρω από αυτήν.Ένιωσα τη μυρωδιά της. Ήταν μια μυρωδιά γιασεμιού, ροδόνερου, άγριου εξωτικού λουλουδιού... Με μάγεψε...Μου θύμισε κάτι, αλλά δε ξέρω τι. Η ανάσα της καυτή.. κι ο αέρας της αναπνοής της διαπέρασε τα σωθικά μου. Ανατριχίλα με πάθος…Ένιωσα το στήθος της πάνω στην πλάτη μου. Είχε γίνει ένα με το κορμί μου. Δε φοβόμουν, αλλά η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Γιατί;

Σε κλάσματα δευτερολέπτου συνειδητοποίησα πως πέφταμε από ψηλά. Ακουγόταν ένα έντονο βουητό. Λες και σφύριζε έντονα αέρας πίσω της. Κάτι σα φτερούγισμα. Σαν έλικας. Σαν...σαν...σαν...Φτερά; Μα είναι δυνατόν; Ο έντονος ήχος ήταν από τα τεράστια φτερά της.

Πέφταμε προς τα κάτω με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πίσω της τη συνόδευε κάποιος άλλος. Τον ένιωσα μα τον είδα φευγαλέα με την άκρη του ματιού μου. Δε ξέρω ποιος ήταν. Τον αποχαιρέτησε σε κάποιο σημείο και τράβηξε ξαφνικά με το δεξί της χέρι ένα τεράστιο ξίφος.. Πού το είχε κρυμμένο αυτό;

«Κλείσε τα μάτια και μη φοβάσαι. Κρατήσου καλά πάνω μου» ψιθύρισε κι εγώ έκανα αυτό που με πρόσταξε.

Με μετέφερε προσεχτικά γεμάτη στοργή λες και ήμουν μωρό στην αριστερή της πλευρά. Με έσφιξε κάτω από την αριστερή της μασχάλη. Στο δεξί της χέρι κρατούσε μόνο το ξίφος της κι έκανε έντονους ελιγμούς. Απωθούσε κάτι. Έκανε αυτά τα ζικ ζακ που λέμε. Ένιωσα την καρδιά της να χτυπά δυνατά. Έκανε ξιφομαχία. Ίδρωνε…Σε κάθε της κίνηση το σπαθί της πήγαινε αστραπιαία πάνω κάτω. Έδινε μάχη με κάτι. Δε ξέρω τι αλλά ήταν πολλοί αυτοί κι αυτή μία. Δεχόταν επίθεση…

«Μην ανοίξεις τα μάτια. Φτάνουμε.» είπε με ύφος έντονο.

Συνεχίσαμε να πέφτουμε, μειώθηκαν οι κινήσεις απόκρουσης και ηρέμησε η ίδια. Το ξίφος όμως δε το έκρυψε. Το κρατούσε στο δεξί της χέρι.

«Τώρα μπορείς να ανοίξεις τα μάτια» ψιθύρισε γλυκά και τρυφερά.

Κι είδα από ψηλά ένα νησί, μια θάλασσα βαθιά κι απέραντη…Ήμουν σε έδαφος ελληνικό…

«Κρατήσου θα πέσουμε μέσα στη θάλασσα της Ζακύνθου» είπε και μπλουμ πέσαμε και οι δύο μέσα στο νερό.

Εκείνη βγήκε αμέσως από το νερό πετώντας…ΚΙ είδα μια ιπτάμενη γλυκιά και όμορφη γυναίκα να στέκεται στον αέρα πάνω από μένα.Βρισκόμουν ήδη μέσα στη θάλασσα. Το κεφάλι μου ήταν έξω από το νερό. Ανέπνεα… Το νερό της θάλασσας είχε στροβιλιστεί και οι σταγόνες νερού είχαν στολίσει το κορμί της. Είχαν κολλήσει σχεδόν πάνω της. Οι σταγόνες μαγεμένες κατευθύνονταν προς τα κείνη…και την έντυναν…Κοίταξα τα μάτια της. Κι εκείνη κοίταξε τα δικά μου με τόση αγάπη…Ένιωσα αγάπη …Τόση αγάπη για αυτή τη γυναίκα.. για αυτά τα υπέροχα μάτια…

Eκείνη άρχισε να γελά …Γελούσε…Γελούσε…κι εγώ έμεινα αποσβολωμένος να την κοιτώ. Γιατί γελούσε; Γελούσε μαζί μου; Γιατί;

Άπλωσε το χέρι της μπροστά. Τέντωσε την παλάμη της. Τα δάχτυλα της ήταν ανοιχτά προς το μέρος μου. Κι ένιωσα τη θάλασσα να με τραβά προς τα μέσα…λες και υπάκουε στο χέρι της…

«Μη φοβάσαι. Έρχονται για σένα. Θα μείνω πίσω να αποκρούσω. Θα έρθω να σε βρω. Σε αγαπώ. Σε λατρεύω. Μη ξεχάσεις τα μάτια μου…καλέ μου…Ίσως με πιάσουν…αλλά θα έρθουν οι δικοί μου να με σώσουν…Μην ανησυχείς για μένα»

Τέντωσα τότε το δεξί μου χέρι προκειμένου να την αγγίξω, να την αγγίξω, να την αγγίξω…Κι άγγιξα με το δείχτη μου το δεξί της πόδι κι έμεινε ένα σημάδι εκεί σα δαχτυλικό αποτύπωμα…Το είδα. Το ένιωσε…και χαμογέλασε…

Τότε το νερό ξεκίνησε μια διαδικασία στροβιλισμού προς το εσωτερικό της θάλασσας. Με τραβούσε δηλαδή προς τα μέσα. Εκείνη πέταξε ακριβώς απέναντί μου.. Κατευθυνόταν σε μια σπηλιά που είχε ένα βράχο σα παράθυρο. Ναι, ναι, θυμήθηκα τη σπηλιά…Ήμασταν στο Κορακονήσι Ζακύνθου…

Μετά ξύπνησα γιατρέ μου…και χάθηκε το όνειρο…Η νάρκωση της επέμβασης ήταν δυνατή…Τι ωραίο όνειρο γιατρέ…Θέλω να ξαναμπώ χειρουργείο μήπως και ξαναδώ εκείνη….Γιατί μόνο με εκείνη ένιωσα αγάπη, ασφάλεια και σιγουριά…

Τίτλος:ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Συγγραφέας: Σόφη Λύσσαρη /Sophie Lyssari καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
πνευματικά δικαιώματα στην ελληνική γλώσσα-copyright 2017
μεταφρασμένο κείμενο από εργασία μου στη δημιουργική γραφή γραμμένο στα αγγλικά το έτος 1999 ως φοιτήτρια στο Brunel University-βαθμολογήθηκε με άριστα

Η ΣΠΗΛΙΑ

«Θα μου πεις τι συνέβη σ’ εκείνη τη σπηλιά;» ρώτησε η συγγραφέας τη φτερωτή γυναίκα

« Έχω τις πιο άσχημες αναμνήσεις. Θα σου πω πράγματα που θα τα θεωρήσεις παράλογα,
αλλά συνέβησαν. Δε θα μπορέσεις να με καταλάβεις ,γιατί είσαι άνθρωπος και ζεις σε έναν ψεύτικο κόσμο.»

« Θέλω να μάθω τι συνέβη. Μίλα!»

«Μόλις ήμουν σίγουρη πως ο άντρας είχε χαθεί μέσα στο νερό, κατευθύνθηκα χαρούμενη μέσα σε μια σπηλιά στην οποία πήγαινα μαζί του πολλά χρόνια πριν. Ήταν το ερωτικό κρησφύγετό μας.»

«Γιατί πήγες εκεί και δεν επέστρεψες στη βάση σου; Γιατί δεν έπεσες μαζί του;»

«Πήγα να κρυφτώ στη σπηλιά. Δε προλάβαινα να πέσω μαζί του. Χρειαζόταν άλλη διαδικασία κι εγώ δεν είχα περιθώρια πια.»

«Γιατί,»

«Γιατί σκοτεινές υπάρξεις μας εντόπισαν. Έρχονταν για κείνον. Αλλά δε τους έκανα τη χάρη. Κρύφτηκα στη σπηλιά και προσπάθησα να επικοινωνήσω με τους δικούς μου. Κι είδα να καταφθάνουν οι σκοτεινές υπάρξεις και να στέκονται πάνω από το σημείο εκείνο. Η θάλασσα ήταν πλέον γαλήνια. Είχαν αργήσει. Δε πρόλαβαν να τον αρπάξουν.»

«Να τον αρπάξουν; Γιατί;»

«Μα για το φως του γίνονταν όλα. Για το φως του. Ήθελαν να βρουν τρόπο να πάρουν το κρυμμένο κι αγνό φως του. Δεν είχαν καταφέρει τόσο καιρό τίποτα και η μόνη επιλογή τους ήταν τα πειράματα με κείνον στο βασίλειό τους. Χρειάζονταν το σώμα του για να ανακαλύψουν τον τρόπο ένωσης φωτός και σκότους. Ήθελαν αυτή την ένωση, αλλά το φως του είχε σφραγίσει μέσα του και δε μπορούσαν να το παραβιάσουν όσα χρόνια κι αν είχαν κάνει κατάληψη στο κορμί του. Το σκοτάδι είχε περικυκλώσει το φως μέσα στο σώμα του, δεν το είχε παραβιάσει .»

«Τι ιδιαίτερο είχε αυτό το φως;»

« Αυτό δε μπορώ να σου το αποκαλύψω. Μοναδικό…απλά.»

«Δε μπορώ να αντιληφθώ τον τρόπο σκέψης σου, αλλά προσπαθώ να καταλάβω όσο πιο απλά γίνεται την ιστορία. Χάνομαι σε κάποια σημεία, αλλά για συνέχισε…»

«Έψαξαν για μένα αλλά δε με είδαν. Φθηνά τη γλίτωσα. Ήταν πολλοί και δυνατοί. Είχα πολεμήσει με κάποιους από αυτούς στο παρελθόν και γνώριζα τα ευαίσθητα και δυνατά σημεία τους. Κι εκεί που περίμενα να φύγουν όλοι από το σημείο αυτό, έμειναν κάποιοι εκεί ως φύλακες, γιατί ίσως κατάλαβαν πως δεν είχα πέσει στο νερό και πως αναγκαστικά θα επέστρεφα εκεί κάποια στιγμή. Η λύση λοιπόν για μένα ήταν μέσα από το νερό της σπηλιάς να κολυμπήσω και να φτάσω στο σημείο εκείνο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είχα όμως σοβαρά προβλήματα εκείνη τη στιγμή..»

« Δηλαδή;»

«Δεν είχα επαφή με τους δικούς μου, γιατί παρέμβαινε η συχνότητα των σκοτεινών. Βλέπεις ο άντρας με είχε αγγίξει στο πόδι κατά την πτώση του από αγάπη και αυτό το σκοτάδι ήταν αρκετό πάνω μου για να με μπλοκάρει. Προφανώς για τους δικούς μου ήμουν αγνοούμενη…αλλά δεν ήξεραν πού είχα κατευθυνθεί για να με αναζητήσουν. Δεν είχα πει σε κανέναν. Ανοησία μου…Μεγάλη ανοησία…Το μόνο που γνώριζαν ήταν η χώρα κατεύθυνσής μου, όχι το σημείο. Άρα χωρίς το GPS μου έπρεπε να ψάξουν όλη την Ελλάδα…»

«GPS; »

«Ναι. Όλοι είμαστε κατά κάποιο τρόπο συνδεδεμένοι με τη βάση μας για να γνωρίζουν το στίγμα μας. Είναι δύσκολο να καταλάβεις τη δική μας τεχνολογία. Τέλος πάντων, δεν απελπίστηκα, αλλά δε θα έχανα χρόνο. Πήρα λοιπόν το ξίφος μου κι άρχισα να πριονίζω τα φτερά μου. Λυπήθηκα που έπρεπε να το υποστώ αυτό. Δεν είχα επιλογή. Με σκότωνα…»

«Δηλαδή;»

«Φαντάσου μία γυναίκα που αναγκάζεται να χάσει το στήθος της με μια επέμβαση. Πώς νιώθει; Αναγκάζεται να το υποστεί για να επιβιώσει. Μόνο που η αποκατάσταση στήθους για μία γήινη είναι απλή υπόθεση, ενώ για μας χρειάζεται ολόκληρη ανάρρωση. Αφού λοιπόν έκοψα τα φτερά μου, έβγαλα το μενταγιόν –καρδιά από το λαιμό μου και φύσηξα μέσα του.»

«Γιατί;»

«Έπρεπε να βγάλω το γαλάζιο φως μου και να το τοποθετήσω μέσα σε κάποιο δοχείο ή αντικείμενο προκειμένου να μπορώ να κολυμπήσω μέσα στο νερό σα ψάρι. Το μόνο αντικείμενο που έφερα μαζί μου ήταν το μενταγιόν μου και σφράγισα μέσα στο γαλάζιο κρύσταλλο την αγγελική πνοή μου. Η αγγελική μας πνοή δε πρέπει να αλλοιώνεται από το αλάτι ξέρεις.»

«Και μετά;»

«Άφησα το ξίφος μου στην άκρη, κράτησα το μενταγιόν στα χέρια και βούτηξα. Ήθελα να βρουν το ξίφος μου οι δικοί μου για να ξέρουν το τελευταίο στίγμα μου»

«Έβγαλες ουρά όπως οι γοργόνες που βλέπουμε σε ταινίες δηλαδή;»

«χαχαχαχα χαχαχαχαχα Είναι ό,τι πιο αστείο έχω ακούσει σήμερα. Δε κατάλαβες τι είμαι. Δε χρειαζόμουν ουρά. Μπορούσα να κολυμπήσω και να αναπνεύσω σα ψάρι κάτω από το νερό και να κάνω κολύμπι με το σώμα μου καλύτερα από τις γοργόνες. Το πρόβλημα είναι ότι με έπιασαν αιχμάλωτη τρεις μάγισσες κάτω από το νερό και με βασάνισαν όσο δε πάει.»

«Ωχ, υπάρχουν μάγισσες;»

«Έλα ντε. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν μάγισσες κάτω από το νερό και μάλιστα χωρίς να είναι γοργόνες. Το εμπέδωσα για τα καλά όμως. Μόλις με έπιασαν, διακριτικά πέταξα στο βυθό το μενταγιόν μου, την πνοή μου, τη δύναμή μου. Δε θα το έβρισκαν ποτέ το μενταγιόν, γιατί έπεσε ανάμεσα σε κάποια κοράλλια. Έπειτα ξεκίνησε η αιχμαλωσία μου και η τάση τους να κάνουν μαζί μου πειράματα. Αλλά αποτέλεσμα δεν είχαν, αφού δεν είχα το φως μου μαζί. Πήραν μόνο ό,τι υπόλοιπο φτερών είχε απομείνει πάνω στην πλάτη μου, προκειμένου να κάνουν να μαντζούνια τους.»

«Πόσο καιρό έμεινες αιχμάλωτη εκεί, πριν έρθει να σε σώσει ο αρχηγός σου;»

«Αυτό θέλω να μάθω από εκείνον τον άντρα. Δεν είχα αντίληψη του γήινου χρόνου. Υπολογίζω γύρω στα δύο έτη, αλλά θέλω να μάθω όταν τον συναντήσω. Δε θέλω να μιλήσω όμως άλλο για την τραυματική αιχμαλωσία μου εκεί. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως όταν τον βρω και ενεργοποιήσω το φως του, θα επισκεφτώ τη σπηλιά δίχως να αγγίξω το νερό. Θα σου πω και τι άλλο υποσχέθηκα σε μένα.»

«Τι;»

«Μη γελάσεις. Όταν θα επισκεφτώ πάλι αυτό το μέρος, θα πω ένα -fuck you bitches- ,θα κάνω χειρονομία σα γήινη αλήτισσα, θα ρίξω μια χλέπα στο νερό και θα εξαφανιστώ..χαχαχαχα»

«Υπέροχη ιστορία. Θα γράψω την ιστορία σου. Έχω εργασία στο Πανεπιστήμιο.Σε ευχαριστώ.»

Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University-πνευματικά δικαιώματα στην ελληνική γλώσσα 2017
Κείμενο μεταφρασμένο από την αγγλική γλώσσα –έτος γραφής στην αγγλική 1999-εργασία μου στη δημιουργική γραφή-
κατηγορία: μεταφυσικό-φανταστικό

ΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ (σύντομο κείμενο)

"Μα αυτό ήταν το θέμα. Η πρωταγωνίστρια έδειχνε πως δεν την ένoιαζε, πως δεν την ενδιέφερε δηλαδή πού οδηγούσε εκείνος ο δρόμος.Έμπαινε στο magic car και βουρ στην οδό ονείρων.Το σύμπαν σύμμαχός της και θεατής.Ήταν αυτό το πουθενά που τα είχε όλα.Μέχρι που όλα αυτά έμειναν στο πουθενά, γιατί δεν είχε σύμμαχο τον συμπρωταγωνιστή.Κι έμειναν οι θεατές εκεί ψηλά με το κεφάλι στραμμένο σε κείνον,γιατί η πρωταγωνίστρια είχε κάνει υπερβολική προσπάθεια πάνω στο πάλκο,δίχως σενάριο,δίχως σκηνοθέτη.Είχε μάλιστα αφηγηθεί και έναν δραματικό μονόλογο στους θεατές του σύμπαντος.Έναν μονόλογο που άκουσε και δάκρυσε ο νούμερο 1 θεατής εκεί ψηλά κι έδωσε διαταγή να λυθεί το θέμα από τον συμπρωταγωνιστή.Τα βλέμματα ήταν στραμμένα σε κείνον."

Σόφη Λύσσαρη

καθ.δημιουργικής γραφής

copyright 15-10-17

σουρρεάλ

"ΣΤΕΜΜΑ ΚΑΙ ΛΕΚΕΣ ΑΠΟ ΚΡΑΣΙ" (σύντομη ιστορία)

"ΣΤΕΜΜΑ ΚΑΙ ΛΕΚΕΣ ΑΠΟ ΚΡΑΣΙ"

Μπήκε στο δωμάτιο σαν αερικό με μια δροσιά αυγής.

Ο ήχος από τις γόβες επιβλητικός κι αρχοντικός σε ρυθμό τελετουργίας και χτύπου ρολογιού συνάμα..

Τακ,τακ,τακ τακ τακ τακ...

Σταμάτησε στη μέση του δωματίου απότομα.Σιωπή...Το βλέμμα της βαθύ σαν τη θάλασσα.Τα μαλλιά της ξανθά, κυματιστά, μακριά με τελείωμα μιας ατίθασης μπούκλας.Το άρωμά της γιασεμί κι εξωτικό λουλούδι ευωδίασε το χώρο.Κοίταξε γύρω της ερευνητικά.Ήταν συγκεντρωμένοι εκεί.Τους μέτρησε.Δέκα στο σύνολο.

"Λείπει ένας και δε θα 'ρθει. Ας μιλήσουμε εμείς οι υπόλοιποι."

"Μα εσύ έχεις να μας ανακοινώσεις κάτι" σχολίασε ένας από τους δέκα καλεσμένους.

"Σωστά.Η ευθύνη που ανέλαβα ήταν μεγάλη.Το γνωρίζετε όλοι αυτό.Τα κατάφερα με επιτυχία.Όμως υπήρχαν πολλά εμπόδια από κείνον. Το ταξίδι αυτό με έφθειρε. Ήταν σα να είχα το κεφάλι μου μέσα στο νερό κι εκεί που το έβγαζα απότομα για να ανασάνω ανέπνεα καπνό φωτιάς και πνιγόμουν από τον μολυσμένο αέρα ."

"Τον αέρα που φούμαρε εκείνος.Σωστά;"σχολίασε μία από τις καλεσμένες.

"Σωστά. Τον δικαιολογούσα όλο αυτό τον καιρό σε σας.Είχα υπομονή και ήμουν σταθερή στο σκοπό μου.Κι όλα αυτά γιατί τον αγαπούσα.Θέλω απόψε να δείτε κάτι.

Προχώρησε στο δωμάτιο και άνοιξε την ντουλάπα.Πήρε ένα στέμμα μέσα από τη βαλίτσα της.Το φόρεσε.

"Τώρα είμαι Βασίλισσα.Σωστα; Δίνω διαταγές κι οι σκλάβοι εκτελούν.Σωστά;"

Αφού τελείωσε τη φράση της, έβγαλε το στέμμα.Το άφησε στο πάτωμα. Ξάπλωσε χάμω.Τα μαλλιά της σκούπισαν το μάρμαρο.Το λευκό της φόρεμα τσαλακώθηκε.Τα πόδια της φάνηκαν γυμνά μέσα από το φόρεμα.Τέντωσε τα χέρια της με τις παλάμες ανοιχτές προς το ταβάνι.Οι καλεσμένοι την κοιτούσαν έκληκτοι.Τι προσπαθούσε να κάνει;

"Έμαθα στη ζωή αγαπητοί να κοιμάμαι στο πάτωμα μαζί με τα σκουλήκια. Δε χρειάζομαι καν φόρεμα.Εσείς μάθατε να νιώθετε θεοί.Κι οι θεοί πρέπει να έχουν μόνο σκλάβους.Πρέπει να μη κοιμούνται στο πάτωμα.Πρέπει να ζουν μέσα στην πολυτέλεια.Όχι δε συμφωνώ."

Κι ενώ ήταν ξαπλωμένη στο πάτωμα τράβηξε με βία το λευκό κι αέρινο φόρεμα.Το έσκισε.Το πέταξε στην άκρη στα πόδια ενός καλεσμένου κι έμεινε ολόγυμνη μπροστά τους φορώντας μόνο τις γόβες της.Όλοι πάγωσαν.Χάιδεψε έντονα το γυμνό της στήθος κοιτώντας τους κατάματα.Κι όταν ανταποκρίθηκε το σώμα της στο ερέθισμα του δικού της αγγίγματος σηκώθηκε απότομα και μπουσούλησε επιδεικτικά κατευθυνόμενη προς το στέμμα της.

"Τώρα φαίνομαι μια σκλάβα σωστα; Δεν έχω τίποτα.Δε φοράω στέμμα.Δε δίνω διαταγές.Φαίνομαι ένα τίποτα...Λάθος..Εκεί είναι το στέμμα μου."

Μπουσούλησε προς το στέμμα της.Το φόρεσε κι άρχισε να γελά.

"Ειμαι μια γυμνή Βασίλισσα τώρα.Ελεύθερη.Κι ας φαινόμουν μια σκλάβα στα μάτια σας.Έχω τη δύναμη να επιλέγω εγώ πότε θα φορώ το στέμμα μου και πότε θα το βγάζω.Πότε θα δίνω διαταγές και πότε θα υπακούω.Πότε θα φορώ ένα φόρεμα και πότε θα είμαι γυμνή στο πάτωμα.Εγώ αποφασίζω για μένα.Κανένα σύστημα.Γιατί ανήκω σε όλα τα συστήματα και σε κανένα ταυτόχρονα.Γιατί στον πόλεμο κανένα σύστημα δε με βοήθησε.Απλά κοιτούσε πώς λειτουργώ.Λες κι ήμουν ηθοποιός σε μια οθόνη κι όλοι ως θεατές μασούσαν τα ποπ κόρν τους για να δουν το τέλος μου.Βέβαια οι θεατές θέλουνε πάντα δράμα.Μελόδραμα.Κι εσείς θεατές ήσασταν στο δικό μου ταξίδι.Καμία παρέμβαση.Θέλατε να δείτε τα όριά μου.Ε, ναι λοιπόν δεν έχω όρια.Εσείς έχετε όρια.Τα δικά μου όρια ξεπέρασαν τα όρια του σύμπαντος.Γιατί είχα αγάπη μέσα μου.Πίστη στη ζωή πως δε θα λυγίσω σε καμία δυσκολία.Ήξερα να αποχωρώ ως νικήτρια όχι ως νικημένη.Εσείς ήρθατε στη γη να δείτε πώς είναι η ζωή εδώ; Δε θα τολμούσατε καν.Εγώ τόλμησα γιατί είχα ένα σκοπό.Και τώρα το στέμμα μου θα το βάλω ντεκόρ στο δωμάτιό μου.Δε χρειάζομαι στέμμα για να έχω αρχοντιά.Έχω αρχοντιά ψυχής."

Σηκώθηκε γυμνή από το πάτωμα, φόρεσε το στέμμα της κι άρχισε να χορεύει περιστροφικά με ταχύτητα ανοίγοντας τα χέρια της.διάπλατα σα φτερά. Κι ένιωσε να πετάάάάά

"Βλέπετε πετάω και χωρίς φτερά.".

Σταμάτησε ζαλισμένη.Κατευθύνθηκε στο μεγάλο τραπέζι κι άφησε το στέμμα της εκεί.

"Από δω και πέρα το στέμμα μου θα καλύπτει το λεκέ από το κρασί που έχει το τραπεζομάντιλο.Αυτό το στέμμα θα κρύβει λεκέδες.Εγώ είμαι ξάστερος ουρανός.Αλήθεια εσείς θα αποχωριζόσασταν το στέμμα σας; Βλέπετε είμαι η ζωντανή απόδειξη μιας κατάστασης ανεξαρτησίας.Δίχως στέμμα, δίχως φτερά, δίχως ύφος, δίχως εγωισμό.

Απλότητα, πίστη, υπομονή, αγάπη, μαχητικότητα, αναμνήσεις. Αυτός είναι ο θησαυρός μου... Εσείς τι θησαυρό έχετε αλήθεια;"

Σιωπή από τους δέκα καλεσμένους...

Σόφη Λύσσαρη

καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University

copyright 15-10-2017

ΑΓΓΕΛΟΙ

"Η σιωπή των αγγέλων έχει ένα σφύριγμα. Σφυρίζουν σε ό,τι τους λείπει. Δεν ονειρεύονται εύκολα οι άγγελοι. Πραγματοποιούν όμως όνειρα... Ζουν το δικό τους όνειρο βέβαια μέσα από το τζουκ μποξ ενός δωματίου στην οδό ονείρου. Κι αν χορέψουν, πιάνουν το χέρι σας και φέρνουν μια πανηγυρική περιστροφική πιρουέτα σε ρυθμούς καλοκαιρινού Αυγουστιάτικου δροσερού ανέμου.Σιωπούν,όταν έχουν πει τα πάντα. Ανοίγουν τα φτερά τους, σας αγκαλιάζουν και σφυρίζουν, σφυρίζουν, σφυρίζουν από πολύ μακριά με παράπονο. Πάντα αγαπούν ό,τι τους αγαπά. Περιμένουν το κάλεσμά σας κι έρχονται δίπλα σας. Έτσι λειτουργούν οι άγγελοι. Σας έχουν από κοντά μια ζωή εν αγνοία σας και δεν αφήνουν να πάθετε κάτι.Όταν τους διώχνετε από κοντά σας, ρωτάνε για σας.Κι όταν τους μιλάτε χαμογελούν.Όταν τους ξεχνάτε σιωπούν, αλλά σας σφυρίζουν.Γιατί δεν υπάρχει καλύτερη και καθαρότερη καρδιά από την καρδιά των αγγέλων. Σε αυτούς υποκλίνεται και το σκοτάδι ακόμα, ειδικά όταν για σας έρθουν αντιμέτωποι με κείνο. Το σκοτάδι τους αναγνωρίζει και τους σέβεται. Αγαπά την προσπάθειά τους για σας. Αγαπά το σκοτάδι τη δύναμη της ψυχής τους για σας. Αγαπά το σκοτάδι την αγάπη τους για σας Στα μάτια των ανθρώπων είναι απαρατήρητοι. Στα μάτια του Θεού αγαπημένοι κι αγαπητοί. Να προσέχετε τους αγγέλους σας. Δεν έχουν οι άγγελοι φύλακα άγγελο.Δεν έχουν απομείνει πολλοί άγγελοι για να περισσεύουν..." 

Σόφη Λύσσαρη

"ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΛΗΣΗ" (σύντομη ιστορία)

"ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΛΗΣΗ"


Χτύπησε το κινητό του. Απόκρυψη. Το σήκωσε μηχανικά. Ακούστηκαν κάποιες παρεμβολές.


«Παρακαλώ; Ναι; Ποιος είναι;» ρώτησε


Ξαφνικά άκουσε ένα ηχογραφημένο μήνυμα σαν κι αυτά που έχουν πολλές εταιρίες. Μόνο που αυτό το μήνυμα ήταν τόσο διαφορετικό.


«Συνδεθήκατε με το σύμπαν. Για να συνδεθείτε με το Θεό πατήστε 1, για να συνδεθείτε με το Υιό του Θεού πατήστε 2, για να συνδεθείτε με το βασίλειο των αγγέλων πατήστε 3, για να συνδεθείτε με τον προσωπικό σας φύλακα άγγελο πατήστε 4, για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία παρακαλώ πατήστε 0.»


Τα ‘χασε. "Τι κακόγουστο αστείο ήταν αυτό;" Γέλασε. Σκέφτηκε για λίγο.


«Καλό μάρκετιγκ κάνει η γραμμή προσωπικών προβλέψεων. Δε γαμιέται. Θα πατήσω το 4, τον προσωπικό μου άγγελο. Να δεις που θα μιλήσω με καμιά από αυτές τις μελλοντολόγους. Πάλι παπαριές θα ακούσω.» μουρμούρησε


Πάτησε το 4 κι άναψε ένα τσιγάρο. Ήθελε να ακούσει μία πρόβλεψη από αυτές τις πενηντάρες κυρίες με τα κόκκινα νύχια, τα Ανατολίτικα μάτια και τη σπαστή προφορά. Περίμενε υπομονετικά.


«Καλησπέρα» ακούστηκε από το βάθος της γραμμής μία γλυκιά γυνακεία φωνή.


«Καλησπέρα. Τι υπηρεσίες παρέχετε; Ταρώ, χαρτιά, κάτι άλλο;»


«χι, χι …Όχι δεν παρέχουμε εμείς εδώ τέτοιες υπηρεσίες. Συνδεθήκατε με τον προσωπικό σας φύλακα άγγελο.» απάντησε εκείνη γελώντας


«Καλά οκ. Καλά το πας το γράμμα. Τι θα μου πεις λοιπόν κοπελιά;»


«Λοιπόν, άκου προσεχτικά Γιαννάκη κι άσε το υφάκι. Κι εμείς εδώ τα μόρτικα τα μάθαμε από τους ανθρώπους. Μιλάμε όμως ευγενικά. Πάντα. Έχουμε τρόπους. Σε καλέσαμε για να επιλέξεις εσύ με ποιον θέλεις να μιλήσεις. Όλοι πατάνε το 1 και το 2. Εσύ όμως πάτησες το 4, το φύλακα άγγελό σου. Έκανες την καλύτερη επιλογή.»


«Γιατί;»


« Γιατί έχω ασχοληθεί προσωπικά με τη ζωή και την υπόθεσή σου. Έδωσα αγώνα για να γεννηθείς. Συνδεθήκαμε μαζί με έναν ιδιαίτερο ομφάλιο λώρο. Ανέλαβα πριν γεννηθείς να είμαι δίπλα σου. Σε συνόδευσα στη μήτρα της μητέρας σου. «Μητέρα σου» με αποκαλούν εδώ όμως. Ενεργειακή σου μητέρα. Κάποιες φορές λοιπόν με ένιωθες, κάποιες άλλες όχι. Σου φανερώθηκα τόσες φορές. Σου πέρασα εικόνες πριν τη γέννησή σου μέσα από όνειρα. Σου έδειξα τα μάτια μου. Σου έμαθα την αύρα μου. Ερχόμουν και σε χάιδευα κάθε φορά που φοβόσουν. Σε άγγιζα στον ώμο κάθε φορά που έπινες μόνος, γιατί ένιωθες μόνος. Κι όταν φοβόσουν τις σκιές, ήμουν εκεί και σου ψιθύριζα να κάνεις υπομονή. Γιατί εσύ δεν είσαι για να αυτοκτονήσεις, ούτε για να τρελαθείς, ούτε για να πάθεις κατάθλιψη. Εσύ δεν είσαι εκείνος που θα παρασύρει το σκοτάδι. Είσαι εκείνος που θα βρεις το φως σου. Κι εγώ είμαι εκείνη που κάποια στιγμή θα έρθω και θα γεννήσω αυτό το φως μέσα σου. Όταν όμως έρθω και με αναγνωρίσεις, πρέπει να μου μιλάς όμορφα. Πρέπει να είσαι ευγενής. Δε πρέπει να με πληγώσεις. Πρέπει να με εμπιστευτείς. Πρέπει να γίνεις και καλός μου φίλος. Πρέπει να με νιώσεις δικό σου πλάσμα. Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τους γήινους γύρω σου από μένα. Πρέπει να με καταλάβεις. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως κουβαλάω και το δικό σου φορτίο κι έχω όλες τις «τρελές» απαντήσεις μέσα από πολλές εικόνες. Πρέπει να καταλάβεις πως όλα γίνονται για το καλό σου. Άρα, δε πρέπει να φεύγεις μακριά μου ή να με διώχνεις με τον τρόπο σου. Πρέπει να συνεργαστείς.»


«Εντάξει. Παρακάτω. Δεν έχει πρόβλεψη;» σχολίασε εκείνος με μια δόση ειρωνείας.


«Πάλι ειρωνεία. Έμαθες με την ειρωνεία, την κακία, τον εγωισμό. Γιατί; Eσύ δεν ήσουν έτσι. Έπλασες μια πανοπλία άμυνας με αυτά τα στοιχεία. Είσαι καλός μέσα σου. Μη τρέφεις το σκοτάδι σου με αυτά τα χαρακτηριστικά. Ποτέ δε με απασχόλησε το σκοτάδι σου αλήθεια. Ήταν εύκολη υπόθεση για μένα. Το φως σου θέλω να ξαναβρείς. Κάποια μέρα θα ξυπνήσει ξαφνικά και θα είμαι δίπλα σου όλη τη νύχτα. Δούλεψε με τον εαυτό σου κι εσύ. Άνθρωπε αγάπα. Μάθε να αγαπάς και να δίνεσαι. Μάθε να εμπιστεύεσαι. Μάθε να είσαι ταπεινός. Μάθε να συγχωρείς. Μάθε να ζητάς συγγνώμη. Μάθε το φως σου από τη στιγμή που θα ενεργοποιηθεί. Μάθε τι πραγματικά είσαι…»


Η γραμμή έκλεισε απότομα. Εκείνος σοκαρισμένος έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι. Κατευθύνθηκε προς τον καθρέφτη του μπάνιου. Κοίταξε τον εαυτό του.


«Να δεις που με ακούει αυτή, όποια κι αν είναι, μέσα από τον καθρέφτη... Με ξέρει καλά.»


Πλησίασε τον καθρέφτη και τον φίλησε με πάθος.


«Σε περιμένω κορίτσι» ψιθύρισε κι άνοιξε τα μάτια. Βρισκόταν στο κρεβάτι του. Άναψε το φως. Κοίταξε την ώρα. Ήταν πέντε το πρωί.


«Όνειρο ήταν» σκέφτηκε


Έσβησε το φως κι αποκοιμήθηκε… Αυτή τη φορά όμως είχε ένα χαμόγελο στα χείλη. Ένα χαμόγελο που του χάρισε εκείνη πάλι μέσα από ένα όνειρο…




Σόφη Λύσσαρη

Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University

Copyright 17-10-2017

Κατηγορία: μεταφυσικό, ρομαντικό