Πάθος

Παγκόσμια μέρα ποίησης- με ένα ποίημά μου η μέρα λοιπόν

Ήσουν το ΠΑΘΟΣ το γλυκό.
ήμουν το Πι πόθων κρυφών,
ήμουν το Α της αντοχής,
Θήτα μιας θάλασσας βαθιάς,
και Ουρανός γαλάζιοΣ,


Έπεισα με δάκρυ το Θεό
να γεννηθείς στον κόσμο
για να σε βρω
να σε κοιτώ
και να σου πω μονάχα

"Πόσο πολύ σ'αγάπησα"
πόσο πολύ μ'αγάπησες".

Δε θα σε αφηνα ποτέ
να κατοικήσεις σ' άλλη γη
γιατί πατρίδα και καρδιά
ήσουν εσύ κι εγώ μαζί.

Σόφη Λύσσαρη
copyright 21-3-18

5-7-17 ΜΠΟΥΑΤ ΚΟΜΗΣ μελοποίηση "Ηλιοβασίλεμα Σιωπής"

https://youtu.be/MNPFAWUWzS0

'ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΙΩΠΗΣ' Βαγγέλης Μαραζάκης ποίηση/στίχοι Σόφη Λύσσαρη

https://youtu.be/VHP83INlK1M

Μελοποίηση του ποιήματος "ΤΑΞΙΔΙ"

Μελοποίηση του ποιήματος "Ταξίδι" από τη συνθέτρια και τραγουδοποιό Κατερίνα Κεραμιδά.
Στίχοι: Σόφη Λύσσαρη
Ερμηνεία: Κατερίνα Κεραμιδά

Μελοποίηση - 'Γράμμα' σε μουσική Δόξα Γ. Κώστα, Καλοκαίρι 2012

Μελοποίηση από τον Κώστα Γ. Δόξα του ποιήματος 'Γράμμα' από τη συλλογή 'Κατάθεση Ψυχής' - Καλοκαίρι 2012

Σκάλα της Ζωής

Σκαλιά πολλά ν’ ανέβω
σ’ αυτή τη σκάλα της ζωής
χωρίς κόκκινα χαλιά στρωμένη
μ’ ατέλειωτες στροφές…
Κάθε βήμα πάνω σ’ αγκάθια
ή σε καρφιά όλο σκουριά
με βήματα σταθερά δίχως μ’ ευκολία ν’ ανεβαίνω…
Πληγές στα πέλματά μου
κι αμέτρητες οι σιωπές μου.
Ένα βήμα κι ένα ακόμα μαστίγωμα
όπως ο Χριστός στα πάθη του.
Μα δεν πειράζει!
Είναι το βήμα σταθερό τουλάχιστον εαυτέ μου
και πίσω δρόμος δε χωρεί για με.
Ψηλά το κεφάλι και βλέπω το τέρμα
τέρμα της σκάλας στην πρώτη στροφή.
Και προχωρώ σταθερά…
Άλλο ένα βήμα πάνω σε πάγο
κι εγκαύματα νιώθω κάτω απ’ τα πόδια.
Δε με πτοεί ο πόνος …
Ανεβαίνω κι άλλο ένα σκαλοπάτι
στην άδικη και αδιάκοπη σκάλα της ζωής
μα κουμάντο κάνω εγώ πλέον σε μένα
γιατί αντέχω τον πόνο.
Συνεχίζω την πρώτη στροφή βλέποντας την επόμενη
κοιτάζοντας πάντα προς τα πάνω
κι ανοίγω το στόμα με δέος!
Ατέλειωτες στροφές στη σκάλα του ουρανού.
Κι αρχίζει να μ’ αρέσει όλη η διαδικασία…
Είναι το ταξίδι που αντέχω
με όλον του τον πόνο
με εφόδια στο πνεύμα
δίχως να με νοιάζει το αφυδατωμένο μου στόμα,
το άδειο στομάχι.
Μετά από τις δέκα πρώτες στροφές
αρχίζουν να με ραίνουν με λίγο νερό
κι ανοίγω το στόμα
να ξεδιψάσω…
Νιώθω το νερό.
Είναι αλμυρό μα δε με νοιάζει
έχει κι αυτό γεύση.
Κοιτάζω πίσω για μια στιγμή
και βλέπω τα ίχνη από τα βήματά μου
όλο αίμα…
Είναι κι άλλοι πίσω μου.
Βλέπω κι άλλους μπροστά μου.
Όλοι βουβοί με απλανές βλέμμα.
Εγώ όμως χαμογελώ
γιατί ξέρω ότι δεν είμαι μόνη.
Πρέπει να νιώσεις με γυμνά πέλματα διαβάτη
τη σκάλα της ζωής
και το νερό που στάζει απ’ τους ουρανούς
χωρίς ομπρέλα να δεχτείς…
Ξυπνώ…
Δεν είναι εφιάλτης…
Είμαι εγώ που πλέον ευγνωμονώ για το όνειρο που έζησα!

Απλότητα

Να 'σαι απλός φίλε μου καλέ
και μη παλεύεις κάτι ν’ αποδείξεις.
Τι σημασία έχει άραγε
να ξέρουν οι γύρω σου ποιος είσαι αλήθεια;
Μη παλεύεις με Θεούς και Δαίμονες
μη τους δίνεις τροφή για να σε κρίνουν.
Εσύ ξέρεις την αξία σου
και κριτική θα κάμεις.
Κοιμήσου και στο πάτωμα
μαζί με τα σκουλήκια.
Το πνεύμα σου στο χώμα δεν πατά
και η ψυχή σου ψηλά πάντα θα πετά…
Τι κι αν το κορμί σου δείχνει τόσο απλό
μέσα σε συναντήσεις και συναναστροφές;
Τι κι αν αφανής ήρωας
ή απλός διαβάτης είσαι στο σταθμό της ζωής;
Η απλότητα έχει πλούτο και μεγαλείο
που σπάνια αποδεικνύονται.
Μα εσένα τι σε νοιάζει
όταν γύρω σου δεν έχουν μέτρο σύγκρισης;

Γέννηση του γιού μου

Μικρό μου πλασματάκι ήρθες ξαφνικά
τη μέρα γενεθλίων μου, μοναδική στιγμή
και δώρο στη ζωή μου για να θυμάμαι ταπεινά
πως ο δικός μου Θεός ποτέ δε με ξεχνά.
Τί κι αν πέρασα φουρτούνες
και ρίσκαρα πολλά
εσένα να σε φέρω
στη ζωή μου τελικά;
Με κοίταξες στα μάτια με σπίθα στη ματιά σου
κι αμέσως η καρδιά μου σπαρτάρισε πολύ
γιατί εσύ ήσουν το θαύμα
στη μίζερη ζωή μου
με μάτια δύο φεγγάρια
που μου ‘δειξαν απλά
πως ήρθες για να μείνεις
να μου δώσεις απέραντη χαρά
να λάμπεις μέρα νύχτα
στο δικό μου ουρανό
και λόγος ύπαρξής μου
σε κάθε μου κενό …

«Στο γιό μου»

Αστέρια

Κοίταξα ψηλά στον ουρανό
μια νύχτα με φεγγάρι ολόγιομο, βουβό
μα εκείνο δεν το πρόσεξα διόλου δυστυχώς
γιατί τ’ αστέρια με παρέσυραν σε διαδρομές σκοτεινές.
Κοιτάζω κάθε αστέρι και κάνω μια ευχή
ευχή για ευτυχία, για πλούτο στην καρδιά
για έρωτα με πάθος
για γνώση μυστική
για μακρινά ταξίδια κι υγεία στην ψυχή.
Ξέρω πως τ’ αστέρια ακούνε τις ευχές.
Τί κι αν κανένα δεν πέσει εκείνη τη στιγμή
η ευχή μου με σάρκα και οστά να πραγματοποιηθεί;
Η ευχή έχει σταλεί στο σύμπαν επιτυχώς
κι ενέργειες θα γίνουν στο μέλλον κάποια στιγμή.
Πού ξέρεις όμως φίλε τί θα ‘ρθει στο μέλλον σου;
Τουλάχιστον πίστεψε λοιπόν πως όταν εσύ τα κοιτάς
αυτά κοιτούν μόνο εσένα.
Εσύ τους μιλάς ταπεινά
κι εκείνα σε ακούνε προσηλωμένα …

Η μηχανή του χρόνου

Ένα βράδυ σκεφτόμουνα πώς θα ‘τανε αλήθεια
στη μηχανή του χρόνου να ‘μπαινα κρυφά
πίσω να ταξίδευα να γύριζα το χρόνο
και να ‘βλεπα εμένα στο παρελθόν σιωπηλά.
Να μ’ έβλεπα στις λύπες
στα δάκρυα και στις χαρές
στο τρέξιμο τις μέρες
στις νύχτες μοναξιάς
στο γάμο και στη γέννα
στις αρρώστιες και στα δεινά
σε ερωτικές διαθέσεις
και σε ταξίδια μαγικά.
Μα άσκοπες οι σκέψεις φίλοι μου καλοί
γιατί πίσω κι αν γυρνούσα
θα ‘μουν απλά ένα παρατηρητής.
Κι αν στο χέρι μου ήταν
ν’ αλλάξω ταπολλά
τίποτα δε θ’ άλλαζα απ΄ τη ζωή μου τελικά.
Γιατί η ζωή με έμαθε
μου δίδαξε πολλά
για να ‘χω τώρα όρεξη
να γράφω για όλα αυτά …

Αμαρτία

Μου λες τί είναι αμαρτία
κι εγώ σου λέω η αχαριστία
και συνεχίζω να ‘χω σκέψεις
και να στις λέω φωναχτά.
Η υποκρισία είναι το άλλο
στοιχείο ανθρώπων που είναι αμαρτωλό
καθώς κάθε παράνομη πράξη έχει δόση από αυτή.
Θα σου πω όμως καλέ μου διαβάτη
τί δεν είναι αμαρτία.
Αμαρτία δεν είναι να είσαι αυθεντικός
να γράφεις την αλήθεια
να λες τα πράγματα με τα όνομά τους
ν’ αγαπάς
να παλεύεις
να ονειρεύεσαι…

Πατέρα

Πάντοτε ήσουν πρότυπο κι αγάπη μου μεγάλη
κυρίως σιωπηλός μα μίλαγε η σιωπή σου
κι εγώ πολλές φορές σε έτρεμα από φόβο
αλλά αυτός δεν ήταν φόβος, ήταν απλά σεβασμός…
Σπάνιες φορές σε φίλησα πατέρα
μα αυτό δε σημαίνει πως δε σε αγάπησα πολύ.
Είναι η Σοφία των ψυχών μας που μας καταλαβαίνει
κι εσύ ένας σοφός μέσα απ’ τους σοφούς…
Η πένα σου ήταν ίνδαλμα για μένα
κι εσένα εμιμήθηκα πολύ
γιατί στο αίμα μας κυλά η δημιουργία
μια τάση για γράψιμο και φιλοσοφία
στη χώρα των τρελών που ίσως κάποιοι μας πούνε.
Πατέρα συγγνώμη αν σ’ έχωπικράνει
κι αν μέσα σου κείτεται μία θλίψη βουβή
μα η αγάπη φωνή αν είχε
θα ‘λεγε πόσο υπέρμετρα σ’ αγαπώ!

«Στον μπαμπά μου»

Μάνα

Άραγε σου είπα μάνα ποτέ πόσο σε αγαπάω
ή μόνο σκόρπια λόγια, εντάσεις κι ενοχές;
Γιατί εσύ μες στα δύσκολα έκλαψες για μένα
κι ακόμη κλαις διαβάζοντας την ποίηση την δική μου…
Μάνα μου στάθηκες σιωπηλά
μα έμπρακτα και τόσο δυνατά
δεν είμαι όμως πάντα εκφραστική
για να σου δείχνω την αγάπη…
Με γέννησες και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό
κι ένα κομμάτι σου είμαι κι εγώ.
Ξέχνα άτυχες στιγμές
λόγια που δεν εννοούσα, λόγια απ’ το χτες.
Για σένα η καρδιά μου χτυπά διαφορετικά
με αγάπη για τη μάνα
μια αγάπη που ο χρόνος ποτέ δε φθείρει
ένας χρόνος που απλά δυναμώνει τη λάβα.
Κι αυτή η λάβα ανθίζει και δε σε καίει…

«Στη μαμά μου»

Μέσα από τον καθρέπτη

Κοίταξες το είδωλό σου στον καθρέπτη
κι είδες όνειρα θολά, λάθη πικρά, βουβές αλήθειες
έκλεισες τα μάτια για να χαθούν όλα μονομιάς
μα μόλις τ’ άνοιξες ήταν όλα εκεί χωρίς ν’ αλλάξει κάτι.
Το είδωλό σου ακλόνητο
κι εσύ δάκρυσες γι’ αυτά που έχεις ζήσει
μα σιωπηλός ο καθρέπτης σου μίλησε βαθιά στην ψυχή
γι’ αυτά που δεν έζησες κι αυτά που δεν έχεις τολμήσει.
Κι έδωσες γροθιά κι έσπασες τον καθρέπτη
μα το γυαλί του έσπασε, όχι εσύ
οι αλήθειες σου, τα όνειρα, τα λάθη σου ήταν παρόντα
να σου θυμίσουν ότι πρέπει ν’ αλλάξεις
γιατί η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Μα εσύ τί έκανες γι αυτό;

Συνείδηση

Ω εσύ θηλυκό με φούστα κάθε πράξη
με σιωπηρή φωνή που πάντα ξεκουφαίνει
κάθε άνθρωπο σκληρό κι ευαίσθητο…
Έχεις Συνείδηση όμως σκεφτεί να βάλεις παντελόνια
κι αντρίκια ν’ αναρωτηθείς και να λογοδοτήσεις
για κάθε πράξη κι έργο σου;
Έχεις ποτέ αναρωτηθεί πως πάντοτε απέχεις
κι αν είναι δύσκολο πολύ να πεις κάθε αλήθεια;
Γιατί Συνείδηση καλή δεν είσαι αντικειμενική
κι ο κλέφτης νιώθει όμορφα
και ο φονιάς μοιραία;
Γιατί εσύ Συνείδηση δε χαστουκίζεσαι ποτέ
μπας και ξυπνήσεις από τον ύπνο του αδίκου;
Γιατί απλά Συνείδηση έτσι σε συμφέρει…
Συνείδηση με συμφέρον πια
για μένα είν’ η απόγνωση κάθε δειλού
που με προσχήματα ψυχής ψάχνει ένα μπράβο στις ενέργειές του
συνήθως κακές κι ανήθικες
που τις στολίζει με πέπλο αγνότητας
ένα πέπλο που μια νύφη
απάρθενη πια φορεί στην εκκλησιά…
Έχεις αλλοιωθεί πια Συνείδηση
μέσα στις ψυχές των ανθρώπων…
Τι κρίμα, τι κρίμα…

5 Ιούλη

5 Ιούλη ξαφνικά έχασα τη μιλιά μου
τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου και ήταν βαρύ το φορτίο
ως είδηση όταν έμαθα για κείνη π’ αγαπούσα
πως άρρωστη τη βρήκανε και έρμαιο το μέλλον…
Δεν ήξεραν αν ποτέ ξανά θα περπατούσε
κι αν παιδί ποτέ αυτή θα κυοφορούσε
μα τίμημα ζωής με στοίχημα μεγάλο
το κέρδισε εκείνη κι εγώ θα την υμνώ.
Φίλη μου καλή, πτυχή του εαυτού μου
τί κι αν δύσκολα σου βάζει η ίδια η ζωή;
5 Ιούλη μια μέρα που ήταν δύσκολη για σένα
μα πιο πολύ για μένα, γιατί εσύ ήμουν εγώ…

Ελλάδα

Ω εσύ Ελλάδα που γεννάς παιδιά χρεωμένα!
Ω εσύ πατρίδα που κάνεις τα παιδιά σου να σε νιώθουν ξενιτιά!
Ω εσύ Ελλάδα που στερείς τα όνειρά μας!
Μάνα είσαι εσύ χωρίς ένστικτα πια μητρικά.
Πάλεψε με σύμμαχο την ελευθερία
για όλα αυτά που πολεμούσες μέχρι χτες
μέσα απ’ τα μάρμαρα του Παρθενώνα και τη σημαία
που μ’ αίματα βάψανε οι πρόγονοί μας παλιά.
Ω Ελλάδα με τα νησιά σου και τις ομορφιές!
Γίνε απόρθητη απ’ τους εχθρούς και τους εκμεταλλευτές!
Πατρίδα μου φυλακισμένη βγες από τη φυλακή που σε βάλανε
όσοι εχθροί σε προσβάλανε
και μη φοβάσαι για τα παιδιά σου
γιατί Έλληνες λέγονται κι είναι παιδιά δικά σου.

Ο Θεός μου

Θεέ δικέ μου ποτέ δε με ξεχνάς
μου φέρνεις τον ήλιο και τη βροχή συνάμα
μου δίνεις αντιθέσεις μέσα στη ζωή
μα δε με αφήνεις ποτέ μέσα στον πόνο.
Δίνεις τον πόνο μαζί με τη χαρά
ίσως για να την εκτιμήσω
ίσως για να παλεύω πιο πολύ
και μένα να κερδίσω.
Ο δικός μου Θεός είναι μέσα μου
με μια φωνή που μου μιλά
και αναρωτιέμαι τελικά αν Εκείνος με έπλασε
ή έπλασα εγώ το Θεό μου…

Φυλαχτό

Είν’ ο σταυρός πολύτιμο φυλαχτό
πάνω στο στήθος σου καλή μου
και μην αφήσεις γυμνό το λαιμό σου ποτέ.
Πάψε το ασήμι ή το χρυσό
σε αλυσίδες με άλλα σύμβολα να φορείς μπροστά στον καθρέφτη
και φόρα σταυρό για φυλαχτό.
Κι αν θέλεις το λαιμό σου γυμνό
βάλε το σταυρό σε ένα πανί
και φόρα το κρυφά στο στήθος.
Τί κι αν η πίστη δε λυγίζει ποτέ;
Τί κι αν η πίστη δεν κρίνεται από ένα φυλαχτό;
Τη δύσκολη ώρα το σφίγγεις στο χέρι
και ξέρεις πως μόνη σου δεν είσαι καλή μου…
Φυλαχτό λοιπόν για πίστη
για προστασία
και για άμυνα.
Εσύ αποφασίζεις …

Αρχή και τέλος

Ό,τι τελειώνει και φαίνεται καλέ μου
είναι η αρχή για κάτι άλλο νέο
που η δική σου η ματιά δε βλέπει θαρρώ
εκείνη τη στιγμή του τέλους…
Όλα όμως έχουν σημασία
το τέλος και η αρχή
η αρχή και το τέλος
κι εσύ αποφασίζεις
αν κάτι που τελειώνει άξιζε
ή αν κάτι που αρχίζει έχει σημασία…
Μη ξεχνάς όμως πως η αρχή και το τέλος
είναι πάντα μέσα σου καλέ μου.
Βάδιζε τουλάχιστον κάπου στη μέση…