Περίεργο παιχνίδι (αυστηρά ακατάλληλο)

Η άγνωστη γυναίκα είχε αποφασίσει να συναντήσει κάποιους άντρες από κοντά. Ο καθένας από εκείνους είχε λάβει στο κινητό το ακόλουθο μήνυμα:


"Συνάντηση με μάσκα.Θα φοράς κουστούμι με γραβάτα ή παπιόν.Απαγορεύονται τα κινητά. Όλα τα προσωπικά αντικείμενά σου θα παραδοθούν στην είσοδο. Από εκεί θα παραλάβεις μία κονκάρδα με αριθμό.Θα τη φορέσεις. Είσαι παίχτης με αριθμό.


Θα ενημερωθείς με γραπτό μήνυμα την ώρα, μέρα και τόπο συνάντησης. Απαγορεύεται να συστηθείς στους άλλους. Απαγορεύεται να μιλήσεις.Όλα θα παρακολουθούνται με κάμερα. Αν παραβείς κάποιον κανόνα θα αποχωρήσεις.Το παιχνίδι τώρα ξεκινά. "


Όλα είχαν ταχτοποιηθεί. Η νύχτα ντύθηκε με σιωπή. Στο δωμάτιο κυκλοφορούσαν μισόγυμνες γυναίκες με μάσκες που προσέφεραν ποτά. Ήταν ανέκφραστες. Σέρβιραν. Η ανυπομονησία είχε χτυπήσει κόκκινο, όπως οι γόβες στιλέτο που είχε επιλέξει εκείνο το βράδυ η γυναίκα.


Ξαφνικά άκουσαν βασανιστικά, βασανιστικά, βασανιστικά κάθε βήμα της. Ο ρυθμός της αέρινος κι αυστηρός. Ανατρίχιασαν. Ένιωσαν δέος. Ο ήχος γινόταν ολοένα και πιο έντονος. Όλοι είχαν παγώσει. Ανυπομονούσαν.Ένιωσαν την ένταση του παιχνιδιού πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι.


Ο ήχος σταμάτησε ξαφνικά. Σιωπή. Σιωπή. Ανυπομονησία. Δε γνώριζαν τη γυναίκα.


Τοποθέτησε επιμελώς τη μάσκα της και μπήκε στο δωμάτιο. Όλοι αντίκρυσαν μία αέρινη φιγούρα με μακρύ μαύρο μαλλί μέχρι τη μέση. Φορούσε ένα ολόσωμο δίχτυ με ανοίγματα στα επίμαχα σημεία.Το στήθος της πρόβαλε γυμνό, αλλά οι θηλές της ήταν καλυμμένες με μαύρες φούντες σε σχήμα καρδιάς. Το αιδοίο ήταν εκτεθειμμένο. Οι γόβες μεθυστικά κατακόκκινες.


Περπάτησε αργά.Παρατήρησε τους άντρες. Όλοι ήταν ντυμένοι όπως ήθελε.


"Δανάη, φέρε μου ένα καμπάρι πορτοκάλι."


Η γυμνή σερβιτόρα παρέδωσε το ποτήρι στη μυστηριώδη γυναίκα.


"Με σόδα ποτέ δε μου άρεσε. Είπα κάποτε να το δοκιμάσω, αλλά προτιμώ τις γλυκές γεύσεις." σχολίασε


Όλοι παρακολουθούσαν σιωπηλοί. Την είδαν να πίνει από το ποτήρι και να το αφήνει στο τραπεζάκι δίπλα της. Διέκριναν ίχνη από το κόκκινο κραγιόν στα πλαϊνά τοιχώματά του. Η αγωνία κορυφώθηκε.


"Λοιπόν, αγόρια. Συγκεντρωθήκαμε απόψε, γιατί όλοι έχετε ένα κοινό μεταξύ σας. Ξέρετε πως έχετε συγκεκριμένο φως που αναγνωρίζω. Έχετε όμως και σεξουαλικό σκοτάδι. Καθένας από εσάς έχει διαφορετικές προτιμήσεις. Όλοι όμως θα θέλατε να δοκιμάσετε τον ενεργειακό έρωτα.Ο ενεργειακός έρωτας θέλει αυτοσυγκέντρωση και πεθαρχία."


Έβγαλε τις γόβες της την ώρα που μιλούσε και τις πέταξε στον αέρα. Δύο άντρες έτρεξαν να πιάσουν τα κατακόκκινα γοβάκια.Τα κράτησαν στα χέρια τους.


"Οι αριθμοί 3 και 20 να περάσουν έξω. Κρατήστε ένα σουβενίρ. Μία γόβα ο καθένας. Είπα πως χρειάζεται πειθαρχία. Δεν αντέξατε. Είχατε βιασύνη. Περάστε έξω."


Οι δύο άντρες απομακρύνθηκαν από το χώρο. Οι υπόλοιποι άρχισαν να αντιλαμβάνονται πως έπρεπε να είναι προσεχτικοί.


"Σήμερα παίζουμε με τα όρια και την υπομονή." συμπλήρωσε η γυναίκα


"Θέλω να μου ψιθυρίσει ο καθένας σας μία πτυχή του που δε θα τολμούσε να την αποκαλύψει σε άνθρωπο. Θέλω να ακούσω ένα ερωτικό μυστικό σας."


Η γυναίκα υπομονετικά έσκυψε το κεφάλι της για να αφουγκραστεί τα ερωτικά μυστικά κάθε άντρα. Κρατούσε ένα σημειωματάριο στο χέρι της κι έγραφε σημειώσεις. Η διαδικασία διήρκησε ώρα.


Χάιδεψε τα μαλλιά της. Κατευθύνθηκε στην πολυθρόνα της κι ήπιε άλλη μια γουλιά από το καμπάρι. Ήταν σκεφτική. Άναψε ένα τσιγάρο. Αναστέναξε. Ξεκίνησε να διαγράφει αμέσως αριθμούς.


"Οι αριθμοί 1,2,4,9,11,13,19 μπορούν να αποχωρήσουν αμέσως." ψιθύρισε


Οι άντρες αποχώρησαν.


Κοίταξε τις σημειώσεις της. Είχαν απομείνει οι αριθμοί 5,6,7,8,10,12,14,15,16,17,18.


" Οι αριθμοί 6,7,16,17 μπορούν να αποχωρήσουν" συνέχισε


Η αγωνία κορυφώθηκε. Τέντωσε τα πόδια της, ήπιε άλλη μια γουλιά και χαμογέλασε.


"Έμειναν οι αριθμοί 5,8,10,12,14,15,18 λοιπόν. Έχετε δυνατό φως κι έντονο σεξουαλικό σκοτάδι. Αυτό δε σας κάνει ανήθικους. Σας απελευθερώνει.Έχετε αγάπη στην καρδιά σας. Γνωρίζω τα πάντα για τον καθένα, αλλά πρέπει να επιλέξω έναν αριθμό δυστυχώς."

Οι άντρες σιώπησαν.Κατανόησαν τα λεγόμενά της.

"Να παραμείνουν οι αριθμοί 8 και 18 παρακαλώ.

Ευχαριστώ τους υπόλοιπους για τη συμμετοχή. Θα παραλάβετε κατά την έξοδό σας ένα φάκελο με αριθμό. Κάθε φάκελος αντιστοιχεί στον αριθμό σας. Μέσα στους φακέλους έχω γράψει τα ονόματα των γυναικών που πρέπει να συναντήσετε για να ζήσετε τον ενεργειακό έρωτα. Αυτό είναι το δώρο μου. Τα ονόματα του πεπρωμένου σας.

Μη ρωτήσετε πώς ήξερα τα πάντα για τον καθένα σας. Όλα ήταν ήδη έτοιμα. Όλα ήταν γραμμένα. Ήξερα τις απαντήσεις σας. Γνωρίζω τα πάντα για εσάς. Έπρεπε να παραδεχτείτε τα μυστικά σας. Ήθελα να δω πόσο ειλικρινείς είστε. Όλοι είπατε την αλήθεια. Όσοι αποχώρησαν είπαν ψέματα. Δε παραδέχτηκαν τα απωθημένα τους. Οι δύο πρώτοι παίχτες θα αποχωρούσαν,γιατί δεν είχαν φως. Πίστευαν πως με έχουν πείσει ότι έχουν φως. Μόνο σκοτάδι είχαν. Οι γόβες μου ήταν ενεργοποιημένες ως δόλωμα για να τις πιάσουν οι σκοτεινοί. Πλάκα είχε. Μπορείτε να χαμογελάσετε. Σας χαρίζω τον έρωτα. Σας χαρίζω το όνομα από το άλλο σας μισό. Ερωτευθείτε για να σωθείτε!"

Έμειναν δύο άντρες. Δύσκολη η απόφαση.


Η γυναίκα τους κοίταξε με έντονο βλέμμα.

"Εσύ,έχεις υπάρξει σύζυγός μου κάποτε. Κι εσύ έχεις υπάρχει γιος μου. Έχετε υπάρξει πατέρας και γιος. Δεν έχετε μνήμες. Αγκαλιαστείτε. Ξανασυνατηθήκαμε επιτέλους. Αυτό το παιχνίδι έγινε για σας από το σύμπαν. Σας αγαπώ και μου λείψατε. Έγιναν λάθη κάποτε από τον πατέρα σου,γιε μου. Τον συγχώρησα. Έκανα κι εγώ λάθη. Με στερήθηκες παιδί μου. Συγγνώμη."


Περπάτησε συγκινημένη κι απευθύνθηκε στον άντρα με αριθμό 8.


"Δεν ήξερες πως είχες τρεις γιους μέσα στο χρόνο, μάτια. Ο ένας είναι σπίτι σου, ο άλλος στο δικό μου κι αυτός είναι ο τρίτος. Πάντως στα ερωτικά μας παιχνίδια δεν άλλαξες καθόλου γούστα. Όσα δεν ήξερες, τα έμαθες μαζί μου. Όσα δεν ήξερα, τα έζησα μαζί σου. Απελευθέρωνε ο ένας τον άλλο.Θα απολάμβανα να ξαναζήσω όλα όσα έχω ζήσει μαζί σου και υπάρχουν στις μνήμες μου. Είδες πόσο σκανταλιάρα είμαι;"


Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής
κατηγορία:ερωτικό/μεταφυσικό/ακατάλληλο/φανταστική ιστορία/μυστήριο
copyright 9-3-18

Ένας μάτριξ πρίγκηπας

Κάποτε ένας άντρας με βασιλική καταγωγή, πολλά χρήματα και δόξα πλησίασε μια γυναίκα.Ήθελε να παρατήσει τις σπουδές της, να γίνει Εβραία και να κάνει τα παιδιά του.Ήθελε να την έχει πριγκηπέσσα.

Η γυναίκα σοκαρίστηκε από την πρόταση. Δεν τον ήξερε καν.Δεν την ήξερε καν.


"Θα σου πω κάτι. Ο ίδιος ο Θεός δε με έβαλε σε καλούπι.Θα με βάλεις εσύ;"αποκρίθηκε εκείνη


"Θέλω να σου προσφέρω μία ζωή καλύτερη από αυτή που ίσως έχεις." συμπλήρωσε ο άντρας


"Η δική μου ζωή έχει ελευθερία,αγώνα, εργασία, πνευματικότητα, φως κι ηρεμία. Αυτή που προσφέρεις είναι η ζωή του μάτριξ.Κάποτε θα είμαι βασίλισσα στον ουρανό και θα με παρακαλάς να σου βρω μια θεσούλα σε μια γωνίτσα για να βλέπεις λιγάκι ήλιο κι ουρανό." είπε η άγνωστη γυναίκα


Ο πλούσιος άντρας σοκαρίστηκε. Δεν περίμενε αυτή την απάντηση. Έδωσε το τηλέφωνό του στη γυναίκα και της είπε:


"Αν ποτέ χρειαστείς κάτι,μη διστάσεις να στείλω δικά μου άτομα να ρίξουν σφαίρες αν χρειαστεί για σένα. Κι αν σε πειράξει κάποιος, πες το όνομά μου. Όλοι με ξέρουν."


Λίγους μήνες μετά, η γυναίκα του τηλεφώνησε.


"Άλλαξες καθόλου; Τα ίδια λες σε όλες: Έβαλες μυαλό; Ακολουθείς πιστά το μάτριξ όπως σε έμαθε η οικογένειά σου; Δες το φως μέσα σου. Αν δεν είχες φως, δε θα τηλεφωνούσα."


Ο άντρας τη θυμόταν από τη χροιά της φωνής της.


"Αν σου πω ότι δε νιώθω Εβραίος, δε θέλω γάμους, δε θέλω πλούτη και φήμη θα με πιστέψεις; Αν σου πω ότι είμαι δυστυχισμένος, θα με πιστέψεις;  Αν σου πω ότι πάντα μου χάιδευαν τα αυτιά και σε όλα μου έλεγαν "ναι" θα το πιστέψεις;
Με μία σου φράση άλλαξα μέσα μου. Συγκλονίστηκα. Είμαι μέρος του μάτριξ και το συνειδητοποιώ.Προσπάθησα άθελά μου να σε βγάλω από το δρόμο σου. Συγγνώμη.Τελικά ο ήλιος κι ο γαλανός ουρανός είναι η Ελλάδα;"

Η γυναίκα χαμογέλασε.


"Ναι, σε αυτό αναφερόμουν. Στο γαλάζιο ουρανό και στον ήλιο μίας μελλοντικής Ελλάδας.Όταν τελικά σπάσει το μάτριξ και δουν όλοι αυτό τον ήλιο και τον πραγματικά γαλάζιο ουρανό.Όταν όλοι δουν το Δημιουργό και το φως του.Δε θα σου τηλεφωνήσω πάλι .Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Βγες από το μάτριξ που κληρονόμησες."


Σόφη Λύσσαρη
copyright 8-3-18
κατηγορία: παραβολή/φανταστική ιστορία/σουρεάλ

2 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα

Δεν κοιμόταν τις νύχτες. Έμενε πάντα απασχολημένος.Φοβόταν το σκοτάδι, αλλά ζούσε μέσα σ' αυτό. Αν δεν ξημέρωνε δεν ηρεμούσε. Τον τρόμαζαν πολλά. Απέφευγε να κοιμάται δίπλα στη γυναίκα του. Δεν ένιωθε πως ήταν απόλυτα ασφαλής δίπλα του. Παρόλο που φοβόταν όμως, εξερευνούσε το σκοτάδι.

Κάποιες φορές είχε αποκοιμηθεί και δε θυμόταν τι είχε συμβεί τη διάρκεια της νύχτας. Δεν αναγνώριζε τον εαυτό του πολλές φορές. Μεταμορφωνόταν τη νύχτα. Ένιωθε άλλος άνθρωπος. Ήταν άλλος την ημέρα κι άλλος τη νύχτα. Τη νύχτα ένιωθε ένα αβοήθητο παιδί με ένα θηρίο μέσα του. Ένιωθε άλλες ενέργειες να τον πλημμυρίζουν και προσπαθούσε να καταλάβει τι συνέβαινε.

Κάπνιζε κι έπινε. Έβγαινε να διασκεδάσει. Μόνος ένιωθε πάντα. Ένιωθε ασφάλεια να βρίσκεται με κόσμο, αλλά από την άλλη τον ενοχλούσαν οι ενέργειές τους. Δεν έβρισκε ηρεμία. Πήγαινε στο πιάνο κι έπαιζε μελωδίες. Προσευχόταν για το θαύμα. Ήθελε να μάθει γιατί ένιωθε καλός και κακός.

Ένα βράδυ βγήκε στη βεράντα του σπιτιού του. Είχε μία γλάστρα με έναν φοίνικα εκεί. Ατένισε την υπέροχη φωτισμένη Αθήνα. Αναστέναξε. Άναψε τσιγάρο. Κοίταξε τ' αστέρια ψηλά στον ουρανό.

«Ποιος είμαι; Τι είμαι; Θα μου απαντήσετε Τι σημαίνουν όλα τα όνειρα που βλέπω; Τι είναι όλες αυτές οι σκιές; Γιατί δεν ανήκω σε αυτό τον κόσμο; Γιατί πολλά πράγματα έχουν κολλήσει στη ζωή μου; Τι πορεία να χαράξω; Τι επιλογές να κάνω; Θα μάθω ποτέ; Γιατί γεννήθηκα;»

Πόσες φορές είχε στείλει τα φιλιά του το σύμπαν στον άντρα κάθε φορά που έκανε αυτές τις σκέψεις! Πόσες φορές το σύμπαν του έστελνε μηνύματα πως δεν είναι μόνος του! Πόσες φορές το σύμπαν προσπαθούσε για να μην πέσει ο άντρας σε κατάθλιψη.! Πόσες φορές πάλεψε το σύμπαν για να μην αυτοκτονήσει, διότι το σκοτάδι είχε βάλει αρνητικές σκέψεις στο μυαλό του κάποιες φορές.

Όλα τα έβλεπε το σύμπαν. Όχι απευθείας όμως. Το σύμπαν μάθαινε τα πάντα μέσω του φύλακα αγγέλου του. Δεν μπορούσε όμως να βρίσκεται δίπλα του συνέχεια. Ο άντρας είχε σκοτάδι μέσα του. Άλλου είδους σκοτάδι. Όχι κοινό σκοτάδι. Ο φύλακας άγγελός του εξ αποστάσεως άκουγε τη φωνή του άντρα. Ο άγγελος άκουγε τις ανησυχίες του. Ο άγγελος ένιωθε το φόβο του. Ο άγγελος έκλαιγε μαζί του.

Δεν ήξερε όμως πού βρισκόταν ο σκοτεινός άντρας. Συνδεόταν με τον άντρα μέσω της αγάπης. Η αγάπη ήταν ο μόνος τρόπος σύνδεσής τους.

Μια μέρα ο φύλακας άγγελος κατάφερε να μπει στο οπτικό του πεδίο. Λίγα λεπτά διήρκησε όλο αυτό. Δε μπορούσε να δει το πρόσωπο του άντρα, αλλά ως αόρατο αερικό τον άγγιξε. Του χάιδεψε την πλάτη. Τον μύρισε. Του ψιθύρισε στο αυτί πως δεν είναι μόνος. Του ψιθύρισε πως θα αλλάξει η κατάσταση. Του υποσχέθηκε πως θα τον βοηθήσει.

Ένα βράδυ ο άντρας αποκοιμήθηκε. Ο άγγελος μπήκε στο δωμάτιο. Χάιδεψε το κεφάλι του. Είχε βρει τα ίχνη του άντρα. Είχε λύσει το παζλ. Ήξερε ποιος ήταν. Ήξερε το όνομα του άντρα.

Ο άντρας άνοιξε τα μάτια, αλλά οι κόρες των ματιών του ήταν κατάμαυρες. Μύρισε τον άγγελο. Ο άγγελος φίλησε στον αυχένα τον άντρα κι έσκυψε κοντά του για να τον μυρίσει.

Ο άντρας μουδιασμένος μύρισε γιασεμί. Μύρισε λουλούδια της άνοιξης.

«Να θυμάσαι αυτή τη μυρωδιά. Δεν είσαι άνθρωπος αυτή τη στιγμή. Είσαι ένα γλυκύτατο ζωάκι. Ο άντρας με το σκοτάδι του κοιμάται. Με σένα επικοινωνώ τόσα χρόνια. Θα μου τον φέρεις όταν στο ζητήσω και θα σε πάρω μαζί μου στο σύμπαν. Δε θα φοβάσαι. Κάνε τον άντρα να μη σε φοβάται. Γιατί εσένα φοβάται περισσότερο από το υπόλοιπο σκοτάδι του. Μάλλον αγνοεί το υπόλοιπο. Να παίξεις θέλεις. Να εκφραστείς. Να πάρεις αγάπη. Να μου τον προσέχεις. Πρέπει να φύγω. Καταστρέφω την αναπνοή μου με τη σύνδεση αυτή.»

Οι ενέργειες του αγγέλου εξαφανίστηκαν. Ο άντρας όμως για δευτερόλεπτα είδε τη φιγούρα του αγγέλου. Το γλυκό ζωώδες σκοτάδι τού επέτρεψε να δει για δευτερόλεπτα.

Έντρομος πετάχτηκε.

“Τι ήταν αυτό; Όνειρο; O φύλακας άγγελός μου ήρθε με μορφή γυναίκας;”

Δυο λεπτά και τριάντα ένα δευτερόλεπτα! Η επαφή του άντρα  με το σύμπαν!



Σόφη Λύσσαρη
Copyright 6-3-18
Κατηγορία: μεταφυσικό/φανταστική ιστορία

ΞΥΡΙΣΜΑ ΜΕ ΛΕΠΙΔΑ

Η Δανάη κάθε μέρα έβλεπε τον άγνωστο άντρα από τη βιτρίνα του παραδοσιακού κουρείου. Μελαχρινός, ψηλός με έντονα χαρακτηριστικά κι υπέροχα αθώα μάτια. Είχε μία λάμψη, ένα μυστήριο και μία σεμνότητα που την τρέλαινε. Ήξερε μόνο το μικρό του όνομα. "Άρης". 

Αυτό έγραφε η επιγραφή έξω από το κουρείο του. Μια μέρα κοντοστάθηκε. Κοίταξε μέσα από το τζάμι. Ήταν σκυμμένος πάνω από έναν ηλικιωμένο άντρα και με μια λεπίδα ξύριζε το πρόσωπό του.

Παρατήρησε τα χέρια του. Απαλές, προσεχτικές κινήσεις σε ρυθμό κλασικής μουσικής. Τη στιγμή που η κόρη του ματιού της εξοικειώθηκε με τους αργούς ρυθμούς του, ξαφνικά την αιφνιδίασε με έντονες κι έπειτα απαλές, έντονες, απαλές, έντονες, έντονες, έντονες και…

«Μμμμ» ξεστόμισε άθελά της, χαϊδεύοντας αμήχανα τις μπούκλες των μαλλιών της.

Δάγκωσε τα χείλη. Ζεστάθηκε. Ένιωσε πόθο. Έκλεισε τα μάτια και φαντασιώθηκε τον άντρα αυτό στο κορμί της. Τα δάχτυλά του μακριά και λεπτοκαμωμένα. Ήταν χέρια ήμερα. Χέρια γραφείου. Χέρια βελούδινα. Χέρια πιάνου.

Αναστέναξε!

«Θέλω να νιώσω το άγγιγμά του» σκέφτηκε κι οι σφυγμοί της καρδιάς της απογειώθηκαν.

Πέρασαν ώρες. Επέστρεψε σπίτι μετά τη δουλειά της. Γέμισε την μπανιέρα με νερό κι αφρόλουτρο. Μύρισε άνοιξη! Η ευωδία των λουλουδιών μέθυσε τις αισθήσεις της. Πρώτη Μαρτίου!

Γδύθηκε. Μπήκε αργά κι αισθησιακά στην μπανιέρα. Το σώμα της βυθίστηκε. Χαστούκισε το νερό για μπουρμπουλήθρες κι έκλεισε τα μάτια. Σκέφτηκε τον Άρη. Αποφάσισε να πάει στο κουρείο μετά το μπάνιο της.

Ετοιμάστηκε βιαστικά. Κοίταξε την ώρα. Σε λίγο θα έκλεινε το κουρείο. Δεν έπρεπε να χάσει αυτή τη στιγμή που είχε θάρρος.

Μόλις είχε μπει η άνοιξη κι εκείνη ήταν το κορίτσι της άνοιξης. Ήταν ο έρωτας. Ήταν άλλος άνεμος!

Σε λίγα λεπτά ήταν στην πόρτα του κουρείου. Ο Άρης ήταν μόνος και σκούπιζε αμέριμνος. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε με αυτοπεποίθηση.

«Καλησπέρα» ψιθύρισε

«Καλησπέρα σας. Πώς μπορώ να βοηθήσω;» απάντησε εκείνος γεμάτος έκπληξη

«Λοιπόν… Θα σας φανεί λίγο περίεργο, αλλά εφόσον κάνετε ξύρισμα με λεπίδα,δε νομίζω να έχετε αντίρρηση να ξυρίσετε τα πόδια μου. Έτσι δεν είναι;»

«Μα…» ψέλλισε εκείνος

«Δεν έχει μα.. Μην είστε ρατσιστής. Θέλω να ξυρίσετε τα πόδια μου με λεπίδα. Εξάλλου σε μισή ώρα κλείνετε. Σωστα;»

«Ναι…σωστά, αλλά…»

«Αλλά, τι;»

«Όχι, εντάξει μπορώ να το κάνω. Απλά δεν το έχω ξανακάνει σε γυναικεία πόδια. Μισό λεπτό να σκουπίσω και ξεκινάμε.» απάντησε ο άντρας.

«Πάντα υπάρχει η πρώτη φορά για όλα. Κι εγώ δεν το έχω ξανακάνει. Θέλω και θα το κάνω.»σχολίασε εκείνη

Τον κοίταξε κατάματα, χαμογέλασε κι έκλεισε την πόρτα του κουρείου. Αναποδογύρισε διακριτικά το ταμπελάκι στην πόρτα. Οι περαστικοί δε θα ενοχλούσαν. «Κλειστό» το κουρείο. Έπιασε το κλειδί πάνω στην πόρτα και κλείδωσε αέρινα.

Προχώρησε με βήμα σταθερό κι αέρα τολμηρό. Οι γόβες στιλέτο μαστίγωσαν το πάτωμα Κάθισε σιωπηλά σε μία από τις πολυθρόνες μπροστά από έναν τεράστιο καθρέφτη περιμένοντας εκείνον!

«Ελάτε, καθίστε.»

Η γυναίκα κάθισε σε μία ειδική καρέκλα και τέντωσε το πόδι της.

«Μισό λεπτό. Να βγάλω το καλσόν μου.» ψιθύρισε και σήκωσε διακριτικά το φόρεμά της .

Ο άντρας σοκαρίστηκε, αλλά προσπάθησε να πάρει το βλέμμα του από τα πόδια της τη στιγμή που εκείνη αφαιρούσε ερωτικά τις μαύρες καλτσοδέτες σε ρυθμό παλίρροιας.

«Είμαι έτοιμη.» πρόσθεσε

Τέντωσε με νάζι το δεξί της πόδι προς το μέρος του. Σκέπασε με το φόρεμά της κάθε απαγορευμένη ζώνη που θα μπορούσε να τη φέρει σε δύσκολη θέση αν αποκαλυπτόταν μέσα από το διάφανο δαντελένιο μαύρο εσώρουχό της. Εκείνος γονάτισε, έπιασε τη γυμνή πατούσα της και την τοποθέτησε απαλά πάνω στο γόνατό του. Άπλωσε αφρό στις γάμπες κι άρπαξε τη λεπίδα.

«Θέλω να είστε ήρεμη. Μη κουνηθείτε. Δε θέλω να σας κόψω με το ξυράφι.»

Ο άντρας στραβοκατάπιε. Κοκκίνησε. Ντράπηκε. Ένιωσε άβολα. Ένιωσε άβολα, γιατί ήταν ερεθισμένος κι έπρεπε να το κρύψει. Εκείνη ήταν ήρεμη. Έκλεισε τα μάτια, για να νιώσει.

Η λεπίδα χάιδεψε τη γάμπα της. Ο ρυθμός του αργός και σταθερός. Οι κινήσεις ανοδικές μέχρι το γόνατό της. Ένιωσε ανατριχίλα. Τα δάχτυλά του απαλά και μεταξένια.

Συνέχισε συγκεντρωμένος και το άλλο πόδι. Είχε ιδρώσει. Η Δανάη είχε φουντώσει. Έβλεπε εκείνον να ντρέπεται κι αυτό της έδινε μία άλλη ηδονή. Το ροδαλό χρώμα στα μάγουλά του της θύμισαν ένα ντροπαλό αγόρι στην εφηβεία του. Της έβγαζε μία σεμνότητα με λαγνεία. Ήταν ο άντρας ιππότης. Ευγενικός, σοβαρός, ντροπαλός με όρια. Δεν άγγιξε κάτι παραπάνω από αυτό που έπρεπε.

Ξύρισε επιμελώς τις γάμπες της με τη λεπίδα. Κανένα λάθος. Μόνο χάδι έδωσε η λεπίδα στη Δανάη. Τόσο προσεχτικός ήταν ο Άρης. Για κείνη!

Σκούπισε τα πόδια της.

«Είστε έτοιμη» είπε χαμογελώντας και κατευθύνθηκε στο νιπτήρα να πλύνει τη λεπίδα.

Νίφτηκε. Η Δανάη τον είδε από τον καθρέφτη. Είχε αναστατωθεί.

Σηκώθηκε διακριτικά και φόρεσε τις καλτσοδέτες. Απρόσεχτα όμως τώρα. Ο άντρας μπόρεσε να διακρίνει τους μηρούς της .Για λίγα δευτερόλεπτα επέτρεψε να φανεί το μαύρο εσώρουχό της, αλλά προσποιήθηκε πως ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Φόρεσε τις γόβες κι άφησε εικοσι ευρώ πάνω στον πάγκο.

«Μισό λεπτό. Έχετε ρέστα.»

«Δανάη. Τ’ όνομά σου;»

«Άρης. Χάρηκα.Να μιλάμε στον ενικό;»

«Ναι, φυσικά. Δε θέλω ρέστα, Έδωσες ρέστα και ρεσιτάλ απόψε!» απάντησε εκείνη χαμογελώντας

«Θα ξανάρθεις δηλαδή;» ρώτησε με αγωνία ο άντρας.

«Ναι, αν ξυρίζεις τα πάντα στο σώμα, θα έρθω μια μέρα για γενική περιποίηση.» σχολίασε εκείνη κάνοντας μία παιχνιδιάρικη ματιά

Ο άντρας σάστισε. Χαμογέλασε.

Η Δανάη περπάτησε αέρινα, ξεκλείδωσε επιδεικτικά την πόρτα και χάθηκε μέσα στην ανοιξιάτικη νύχτα.

Ο Άρης έκλεισε τα μάτια. Αναρωτήθηκε αν ήταν όνειρο όλο αυτό. Τη στιγμή που κλείδωνε την πόρτα για να φύγει πρόσεξε το καρτελάκι αναποδογυρισμένο. «Κλειστό» έγραφε για το κοινό.

«Τι μυστήρια γυναίκα!» ψιθύρισε κι αναστέναξε. Δεν έκλεισε μάτι όλη τη νύχτα.

Ούτε εκείνη! Η άνοιξη είχε μπει για τα καλά!

                                                   (με αφορμή τη φώτο η ιστορία)



Σόφη Λύσσαρη
Καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
Copyright 1-3-18
Κατηγορία: ερωτικό,ακατάλληλο,φανταστική ιστορία

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Ο άγγελος ήρθε από πολύ μακριά κι ας ήταν απασχολημένος.Την είχε ενημερώσει με ένα σημάδι για την επίσκεψή του.Ήθελε να τον περιμένει.


Εκείνη κάθισε στον καναπέ ξαπλωμένη.Ήταν βράδυ. Είχε αφήσει ανοιχτό το παραθυρόφυλλο του δωματίου.Τον περίμενε ανυπόμονα.


Ξαφνικά έντονος,παγωμένος κι άγριος αέρας μπήκε στο δωμάτιό της.Τα μαλλιά της χόρεψαν ρυθμικά στο φύσημά του. Χαμογέλασε.Το δωμάτιο μύρισε άρωμα λουλουδιών.Τη μάγεψε αυτή η ευωδία. Ήταν η αναγγελία άφιξής του.


Τα φώτα στο σπίτι αναβόσβησαν κι άκουσε τα βήματά του.Ήταν βαριά,επιβλητικά κι έντονα λες και μεταλλικά αντικείμενα σέρνονταν στο έδαφος. Ο ήχος θα τρόμαζε έναν απλό άνθρωπο.Εκείνη είχε συνηθίσει.Ο ήχος από το περπάτημά του πάντα την προειδοποιούσε πως θα τον δει με σώμα.


Σηκώθηκε από τον καναπέ.Έτρεξε στη βεράντα. Την περίμενε εκεί. Μόλις την είδε άνοιξέ την αγκαλιά του.Την αγκάλιασε σφιχτά.


Εκείνη έκλεισε τα μάτια και δάκρυσε.Τον μύρισε.Κι εκείνος τη μύρισε.Χάιδεψε τα μαλλιά της.


"Μυρίζεις όμορφα" της ψιθύρισε
"Μου έλειψες.Είμαι κουρασμένη." απάντησε η γυναίκα
"Το ξέρω. Μην ανησυχείς.Πέρασες πολλά.Δώσε χρόνο στο σώμα σου.Δε κινδυνεύεις."
"Θέλω να έρθω σπίτι."
"Όχι ακόμη.Η θέση σου είναι εδώ."απάντησε ο άγγελος κι έβαλε την τεράστια παλάμη του στην καρδιά της.


Η γυναίκα ένιωσε μία ζέστη να κυλά μέσα της.Ήταν η αγάπη του.Την ένιωσε και χαμογέλασε. Τέντωσε την παλάμη της κι άγγιξε τη δική του καρδιά.


"Νιώσε και τη δική μου αγάπη." του ψιθύρισε


Για πρώτη φορά ο άγγελος έκλεισε τα βουρκωμένα μάτια του και σιώπησε.Ένιωσε την αγάπη της.


"Μην ανοίξεις τα μάτια σου και νιώσε με." πρόσθεσε η γυναίκα


Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της, τον έσφιξε στην αγκαλιά της και φίλησε τα χείλη του με μία γλύκα κι ένα νάζι.


"Αυτό είναι το φιλί της Αφροδίτης." σχολίασε και την έσφιξε έντονα στην αγκαλιά του.


Τη στιγμή διέκοψε ένας συναγερμός αυτοκινήτου. Έσκασαν από τα γέλια και οι δύο.


"Η γη με τις παραξενιές της"σχολίασε εκείνη."Θέλω να χαμογελάς άγγελέ μου."


"Χαμογελάω όταν είμαι μαζί σου. Πρέπει να φύγω σε λίγο.Να σε ρωτήσω κάτι;"


"Τι;"


"Έχεις αποφασίσει με ποιον θα μείνεις όταν επιστρέψεις σπίτι;"


" Η καρδιά μου γράφει δύο ονόματα και το ξέρεις.Θα είμαι και με τους δυο σας.Έχεις αντίρρηση γι' αυτό;"


"Είσαι ευπρόσδεχτη πάντα στο γυάλινο πύργο μας.Είναι άδειος χωρίς εσένα. Για να μη ταξιδεύεις συνέχεια για να βλέπεις τον άλλο άντρα, μπορείτε να μείνετε μαζί μου."απάντησε ο άγγελος κι εξαφανίστηκε σε κλάσματα δευτερολέπτου.


Η γυναίκα εντυπωσιάστηκε από την απάντησή του. Πόσο την αγαπούσε!


Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής
copyright 2-2-18
κατηγορία: μεταφυσικό,σουρεάλ,φανταστική ιστορία

Πρώτη συνάντηση μετά από αιώνες

{αυστηρά ακατάλληλο)

Τον κάλεσε τηλεπαθητικά λίγες μέρες πριν την πρώτη τους συνάντηση.Είχε μιλήσει στο κρυμμένο του φως. Είχε συνεννοηθεί με μια πλευρά του σκοταδιού του που ήταν σύμμαχός της. Ζήτησε να τον φέρουν σε κείνη.Υπήρχε λόγος!

Ήταν σίγουρη πως είχε λάβει το μήνυμά της.Το φως του δεν είχε δύναμη,αλλά ο λύκος μέσα του την είχε λατρέψει σε μια άλλη ζωή και βασιζόταν σε κείνον! Πόσο της είχε λείψει κι αυτός!

Την προηγούμενη μέρα περπατούσε στον Πειραιά,όταν χτύπησε το τηλέφωνό της. Ήταν εκείνος! Η φωνή του αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες... Μιλούσε ελληνικά αυτή τη φορά.Πόσα χρόνια είχαν περάσει από τότε που μίλησε μαζί της την ελληνική γλώσσα... Αιώνες... Τότε που τον διόρθωνε να πει σωστά το όνομά της. "Όχι Μανταλένα, Μαγκνταλένα!" επέμενε γελώντας και χάιδευε την πλάτη του.

Θυμήθηκε τη ζωή τους στην Ελλάδα.Θυμήθηκε τον έρωτά τους. Τότε εκείνος είχε μόνο φως... Πόσο ευγενικός,τρυφερός,ρομαντικός και υπέροχος άντρας ήταν! Πόσο πολύ τη λάτρευε! Πώς είχε καταφέρει να αφεθεί στα ερωτικά της διαστροφικά θέλω;

Εκείνη τον λάτρευε! Ήθελε να ζήσει το απόλυτο μαζί με τον άντρα της. Ήθελε να πειραματιστεί σε επικίνδυνα ερωτικά μονοπάτια. Εκείνος κοκκίνιζε αρχικά και δεν της επέτρεπε αυτά τα μονοπάτια από σεβασμό επειδή ήταν η γυναίκα του. Η "μάγισσά" του όμως έβρισκε τον τρόπο να γίνεται πόρνη κι εκείνος να γίνεται ο εραστής της. Πρωτόγνωρες καταστάσεις εκείνη την εποχή από δύο νέους που δεν είχαν εμπειρία με άλλους εραστές.

Η γυναίκα του είχε μία δροσιά, μία ομορφιά, ένα νάζι, μία διαστροφή, μία γλύκα, έναν αυθορμητισμό, μία τρέλα και πολλά ερωτικά ένστικτα που τον σκλάβωναν.Τον επιθυμούσε διαρκώς στο κορμί της. Τον ποθούσε συνέχεια! Εκείνος έβγαζε τον ξύλινο σταυρό του για να αμαρτήσει. Γιατί αυτά που ζητούσε να της κάνει κι αυτά που του έκανε εκείνη ήταν κολάσιμα.

Κάποτε ψιθύρισε στο αυτί του "Θα ήθελα να δεις να με κάνει μπάνιο μία από τις υπηρέτριές μας... Θα ήθελα να την αφήσω να με αγγίξει ερωτικά... Θα ήθελα να πάρω το χέρι της και να το κατευθύνω σε σημεία που θα μου δώσουν οργασμό. Κι εσύ εκεί στη γωνία να παρακολουθείς σιωπηλός κι έπειτα να με πάρεις γυμνή στο δωμάτιό μας..."

Έπαιζε με το μυαλό του. Προκαλούσε! Κι εκείνος από φόβο ή ζήλια μη την αγγίξει κάποιος άλλος ή άλλη της προσέφερε μία ηδονή άλλου τύπου. Όταν ήταν ατίθαση κι ανυπάκουη τον εκνεύριζε και την τιμωρούσε γλυκά. Εκείνος ένιωθε πως την τιμωρούσε! Ουσιαστικά όμως το προκαλούσε εκείνη,γιατί ήθελε να ζήσει κι αυτή την πλευρά του. Δεν άντεχε να είναι μόνο το καλό κι υπακουο παιδί.Τον ήθελε και άγριο,βάρβαρο!

Όλοι συζητούσαν για το πόσο ερωτευμένο ζευγάρι ήταν! Τους ζήλευαν! Ακόμη και τα αδέρφια του! Μια μέρα όταν αρνήθηκε να κάνει έρωτα μαζί της γιατί ήταν κουρασμένος, εκείνη πρόστυχα τον προκάλεσε λέγοντάς του πως θα βγει γυμνή τη νύχτα και θα γαμηθεί με τον αντίζηλο αδερφό του! Τη χαστούκισε, την έπιασε σφιχτά από το λαιμό για να την πνίξει,έβγαλε τον ξύλινο σταυρό του,τη σήκωσε αγκαλιά κι έγινε πάλη στο κρεβάτι.

Της άρεσε να αντιστέκεται. Ήταν τόσο γυμνασμένος κι αρρενωπός! Εκείνη είχε ένα τρόπο να γλιστρά μέσα από τα χέρια του, να τρέχει γυμνή στα δωμάτια του σπιτιού μέχρι να υποκύψει και να τον νιώσει μέσα της.

Εκείνο το χαστούκι δε το ξέχασε ποτε! Το ανταπέδωσε! Τον αιφνιδίασε κάποια νύχτα,όταν της ζήτησε να του χορέψει.Τον τρέλαινε ο χορός της,ειδικά όταν ήταν μισοντυμένη,πετώντας διακριτκά κι αισθησιακά κάθετί από πάνω της. Του χόρεψε λοιπόν, αφού του ζήτησε να καθίσει στο πάτωμα. Του έδεσε τα χέρια με χοντρό σκοινί. Περνούσε δίπλα του σαν αερικό, αλλά δεν επέτρεπε να την αγγίξει. Κι όταν εκείνος τεντώθηκε να χουφτώσει το στήθος της λύνοντας τα δεσμά του,τον χαστούκισε δυνατά!

"Τιμωρία για την ανυπακοή σου!" σχολίασε και τον ξανάδεσε.

"Ξέρεις ποιος είμαι εγώ μικρή μου;" της είπε με επιβλητικό ύφος.

" Ο άντρας που με χαστούκισε είσαι άχρηστε!" απάντησε εκέινη χαμογελώντας.

Τον πλησίασε, τον φίλησε έντονα και τον θήλασε.

"Είσαι μπέμπης και σε συγχωρώ." συμπλήρωσε και τον έκανε να κοκκινισει. Δεν αντιστάθηκε.Ποθούσε τις ρώγες της.

Όταν λοιπόν αυτή η γυναίκα αιώνες μετά τον είδε να την πλησιάζει, η καρδιά της χτύπησε έντονα... Αναμνήσεις,ένταση,θάνατοι... Τι όμορφος που ήταν στο νέο του σώμα! Τα μάτια του ίδια! Το σώμα του λίγο πιο αδύνατο. Το πρόσωπό του σχεδόν ίδιο! Τα χείλη, μύτη, ζυγωματικά ίδια! Το χαμόγελό του ένας ήλιος!

"Πρέπει να εξοικειωθώ με το νέο σώμα του" σκέφτηκε τη στιγμή που άπλωσε το χέρι της να συστηθεί.

- Ο Χάρης; Λίζα. Χάρηκα...





Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 26--11-17
κατηγορία:ερωτικό,μεταφυσικό