Σκάλα της Ζωής

Σκαλιά πολλά ν’ ανέβω
σ’ αυτή τη σκάλα της ζωής
χωρίς κόκκινα χαλιά στρωμένη
μ’ ατέλειωτες στροφές…
Κάθε βήμα πάνω σ’ αγκάθια
ή σε καρφιά όλο σκουριά
με βήματα σταθερά δίχως μ’ ευκολία ν’ ανεβαίνω…
Πληγές στα πέλματά μου
κι αμέτρητες οι σιωπές μου.
Ένα βήμα κι ένα ακόμα μαστίγωμα
όπως ο Χριστός στα πάθη του.
Μα δεν πειράζει!
Είναι το βήμα σταθερό τουλάχιστον εαυτέ μου
και πίσω δρόμος δε χωρεί για με.
Ψηλά το κεφάλι και βλέπω το τέρμα
τέρμα της σκάλας στην πρώτη στροφή.
Και προχωρώ σταθερά…
Άλλο ένα βήμα πάνω σε πάγο
κι εγκαύματα νιώθω κάτω απ’ τα πόδια.
Δε με πτοεί ο πόνος …
Ανεβαίνω κι άλλο ένα σκαλοπάτι
στην άδικη και αδιάκοπη σκάλα της ζωής
μα κουμάντο κάνω εγώ πλέον σε μένα
γιατί αντέχω τον πόνο.
Συνεχίζω την πρώτη στροφή βλέποντας την επόμενη
κοιτάζοντας πάντα προς τα πάνω
κι ανοίγω το στόμα με δέος!
Ατέλειωτες στροφές στη σκάλα του ουρανού.
Κι αρχίζει να μ’ αρέσει όλη η διαδικασία…
Είναι το ταξίδι που αντέχω
με όλον του τον πόνο
με εφόδια στο πνεύμα
δίχως να με νοιάζει το αφυδατωμένο μου στόμα,
το άδειο στομάχι.
Μετά από τις δέκα πρώτες στροφές
αρχίζουν να με ραίνουν με λίγο νερό
κι ανοίγω το στόμα
να ξεδιψάσω…
Νιώθω το νερό.
Είναι αλμυρό μα δε με νοιάζει
έχει κι αυτό γεύση.
Κοιτάζω πίσω για μια στιγμή
και βλέπω τα ίχνη από τα βήματά μου
όλο αίμα…
Είναι κι άλλοι πίσω μου.
Βλέπω κι άλλους μπροστά μου.
Όλοι βουβοί με απλανές βλέμμα.
Εγώ όμως χαμογελώ
γιατί ξέρω ότι δεν είμαι μόνη.
Πρέπει να νιώσεις με γυμνά πέλματα διαβάτη
τη σκάλα της ζωής
και το νερό που στάζει απ’ τους ουρανούς
χωρίς ομπρέλα να δεχτείς…
Ξυπνώ…
Δεν είναι εφιάλτης…
Είμαι εγώ που πλέον ευγνωμονώ για το όνειρο που έζησα!

Απλότητα

Να 'σαι απλός φίλε μου καλέ
και μη παλεύεις κάτι ν’ αποδείξεις.
Τι σημασία έχει άραγε
να ξέρουν οι γύρω σου ποιος είσαι αλήθεια;
Μη παλεύεις με Θεούς και Δαίμονες
μη τους δίνεις τροφή για να σε κρίνουν.
Εσύ ξέρεις την αξία σου
και κριτική θα κάμεις.
Κοιμήσου και στο πάτωμα
μαζί με τα σκουλήκια.
Το πνεύμα σου στο χώμα δεν πατά
και η ψυχή σου ψηλά πάντα θα πετά…
Τι κι αν το κορμί σου δείχνει τόσο απλό
μέσα σε συναντήσεις και συναναστροφές;
Τι κι αν αφανής ήρωας
ή απλός διαβάτης είσαι στο σταθμό της ζωής;
Η απλότητα έχει πλούτο και μεγαλείο
που σπάνια αποδεικνύονται.
Μα εσένα τι σε νοιάζει
όταν γύρω σου δεν έχουν μέτρο σύγκρισης;

Γέννηση του γιού μου

Μικρό μου πλασματάκι ήρθες ξαφνικά
τη μέρα γενεθλίων μου, μοναδική στιγμή
και δώρο στη ζωή μου για να θυμάμαι ταπεινά
πως ο δικός μου Θεός ποτέ δε με ξεχνά.
Τί κι αν πέρασα φουρτούνες
και ρίσκαρα πολλά
εσένα να σε φέρω
στη ζωή μου τελικά;
Με κοίταξες στα μάτια με σπίθα στη ματιά σου
κι αμέσως η καρδιά μου σπαρτάρισε πολύ
γιατί εσύ ήσουν το θαύμα
στη μίζερη ζωή μου
με μάτια δύο φεγγάρια
που μου ‘δειξαν απλά
πως ήρθες για να μείνεις
να μου δώσεις απέραντη χαρά
να λάμπεις μέρα νύχτα
στο δικό μου ουρανό
και λόγος ύπαρξής μου
σε κάθε μου κενό …

«Στο γιό μου»

Αστέρια

Κοίταξα ψηλά στον ουρανό
μια νύχτα με φεγγάρι ολόγιομο, βουβό
μα εκείνο δεν το πρόσεξα διόλου δυστυχώς
γιατί τ’ αστέρια με παρέσυραν σε διαδρομές σκοτεινές.
Κοιτάζω κάθε αστέρι και κάνω μια ευχή
ευχή για ευτυχία, για πλούτο στην καρδιά
για έρωτα με πάθος
για γνώση μυστική
για μακρινά ταξίδια κι υγεία στην ψυχή.
Ξέρω πως τ’ αστέρια ακούνε τις ευχές.
Τί κι αν κανένα δεν πέσει εκείνη τη στιγμή
η ευχή μου με σάρκα και οστά να πραγματοποιηθεί;
Η ευχή έχει σταλεί στο σύμπαν επιτυχώς
κι ενέργειες θα γίνουν στο μέλλον κάποια στιγμή.
Πού ξέρεις όμως φίλε τί θα ‘ρθει στο μέλλον σου;
Τουλάχιστον πίστεψε λοιπόν πως όταν εσύ τα κοιτάς
αυτά κοιτούν μόνο εσένα.
Εσύ τους μιλάς ταπεινά
κι εκείνα σε ακούνε προσηλωμένα …

Η μηχανή του χρόνου

Ένα βράδυ σκεφτόμουνα πώς θα ‘τανε αλήθεια
στη μηχανή του χρόνου να ‘μπαινα κρυφά
πίσω να ταξίδευα να γύριζα το χρόνο
και να ‘βλεπα εμένα στο παρελθόν σιωπηλά.
Να μ’ έβλεπα στις λύπες
στα δάκρυα και στις χαρές
στο τρέξιμο τις μέρες
στις νύχτες μοναξιάς
στο γάμο και στη γέννα
στις αρρώστιες και στα δεινά
σε ερωτικές διαθέσεις
και σε ταξίδια μαγικά.
Μα άσκοπες οι σκέψεις φίλοι μου καλοί
γιατί πίσω κι αν γυρνούσα
θα ‘μουν απλά ένα παρατηρητής.
Κι αν στο χέρι μου ήταν
ν’ αλλάξω ταπολλά
τίποτα δε θ’ άλλαζα απ΄ τη ζωή μου τελικά.
Γιατί η ζωή με έμαθε
μου δίδαξε πολλά
για να ‘χω τώρα όρεξη
να γράφω για όλα αυτά …

Αμαρτία

Μου λες τί είναι αμαρτία
κι εγώ σου λέω η αχαριστία
και συνεχίζω να ‘χω σκέψεις
και να στις λέω φωναχτά.
Η υποκρισία είναι το άλλο
στοιχείο ανθρώπων που είναι αμαρτωλό
καθώς κάθε παράνομη πράξη έχει δόση από αυτή.
Θα σου πω όμως καλέ μου διαβάτη
τί δεν είναι αμαρτία.
Αμαρτία δεν είναι να είσαι αυθεντικός
να γράφεις την αλήθεια
να λες τα πράγματα με τα όνομά τους
ν’ αγαπάς
να παλεύεις
να ονειρεύεσαι…

Πατέρα

Πάντοτε ήσουν πρότυπο κι αγάπη μου μεγάλη
κυρίως σιωπηλός μα μίλαγε η σιωπή σου
κι εγώ πολλές φορές σε έτρεμα από φόβο
αλλά αυτός δεν ήταν φόβος, ήταν απλά σεβασμός…
Σπάνιες φορές σε φίλησα πατέρα
μα αυτό δε σημαίνει πως δε σε αγάπησα πολύ.
Είναι η Σοφία των ψυχών μας που μας καταλαβαίνει
κι εσύ ένας σοφός μέσα απ’ τους σοφούς…
Η πένα σου ήταν ίνδαλμα για μένα
κι εσένα εμιμήθηκα πολύ
γιατί στο αίμα μας κυλά η δημιουργία
μια τάση για γράψιμο και φιλοσοφία
στη χώρα των τρελών που ίσως κάποιοι μας πούνε.
Πατέρα συγγνώμη αν σ’ έχωπικράνει
κι αν μέσα σου κείτεται μία θλίψη βουβή
μα η αγάπη φωνή αν είχε
θα ‘λεγε πόσο υπέρμετρα σ’ αγαπώ!

«Στον μπαμπά μου»