ΕΥΡΕΣΙΤΕΧΝΙΕΣ

(δημοσιεύθηκε στην Πένα της Αττικής, τεύχος 19, Απρίλιος 2015)

Πίνοντας ανυποψίαστη φίλοι μου ένα φρέντο καπουτσίνο σε ένα μικρό καφέ στην οδό Πραξιτέλους, συνειδητοποίησα πως δίκαια οι Έλληνες κατέχουν υψηλή θέση στο χώρο των ευρεσιτεχνιών…  Ο χρόνος κυλούσε και ο καφές δε «νέρωνε», πράγμα που μου προξένησε τεράστια εντύπωση ώστε να ρωτήσω τον ιδιοκτήτη για το μυστικό παρασκευής του.

Το συγκλονιστικό στην όλη υπόθεση ήταν ο ειδικός ΠΑΓΟΣ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΚΑΦΕ, ο οποίος ενώ δεν επιτρέπει να νερώνει ο καφές, δεν ενισχύει επιπλέον τη γεύση του κάνοντάς τον πιο «δυνατό»! Προς έκπληξή μου η πληροφορία αυτή μου αναφέρθηκε από τον ίδιο τον «εφευρέτη» του πάγου από καφέ, κύριο Βαλτζή Ιωάννη, ο οποίος μάλιστα πρόθυμα μου επέδειξε και το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του από τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας.(αρ.1008422 για του λόγου το αληθές)

Τελικά φίλοι μου ο Έλληνας είναι ευφυής! Ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (ΟΒΙ) με αφορμή τον πλούτο ιδεών των Ελλήνων στηρίζει την εφευρετικότητα και τις καινοτομίες, βραβεύοντας πολλές από αυτές. Ο ΟΒΙ ενημερωτικά είναι αποκλειστικά ο αρμόδιος φορέας στην Ελλάδα για την κατοχύρωση ευρεσιτεχνιών και βιομηχανικών σχεδίων, όσον αφορά προϊόντα, μεθόδους ή βιομηχανικές εφαρμογές. Από το 1997 ισχύει νομοθετική ρύθμιση με την οποία ο δημιουργός μπορεί να αποκτήσει το αποκλειστικό δικαίωμα εμπορικής εκμετάλλευσης ενός βιομηχανικού σχεδίου π.χ σε ένα είδος ένδυσης, καλλωπισμού, συσκευασίας, παιχνιδιού.

Πολλοί από εμάς έχουμε ακούσει πολλές ευρεσιτεχνίες από Έλληνες. Μία εντυπωσιακή εφεύρεση από Έλληνα μαθητή τον κύριο Ιωάννου με αφορμή την αναπηρία της γιαγιάς του, είναι το «εξωσκελετικό γάντι», μία συσκευή από μεταλλικό σκελετό σε σχήμα χεριού με αισθητήρες που στηρίζει την κίνηση της παλάμης σε όσους πάσχουν από αναπηρία στο άνω μέρος του χεριού. Ταυτόχρονα ο κύριος Βάιος Παναγιώτου από τη Λάρισα κατασκεύασε δεινόσαυρους δεκάδων μέτρων που κινούνται υποστηριζόμενοι από την επιστήμη της ρομποτικής και μηχανικής!

Τελικά ο Έλληνας ανεξαρτήτου ηλικίας έχει επινοητικότητα και δημιουργικό πνεύμα. Κάθε μέρα κάπου στη γη ένας άγνωστος Έλληνας «Οδυσσέας» επινοεί έναν «Δούρειο Ίππο». Δικαιωματικά θα κερδίζουμε έδαφος σε κάθε κρίση και «ΤΡΟΪΚΑΝΟ» πόλεμο!

Σόφη Λύσσαρη

καθ. αγγλικής φιλολογίας-δημιουργικής γραφής (Brunel University)                       
συγγραφέας- αρθρογράφος

Παγκόσμια μέρα της γυναίκας!

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Η Πένα της Αττικής", Τεύχος 18, Μάρτιος 2015)

8 Μαρτίου, μία ημέρα σύμβολο… Μία μέρα που θυμίζει τη μεγάλη εκδήλωση διαμαρτυρίας την 8η Μαρτίου 1857 από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες διαδήλωσαν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον ΟΗΕ, ο οποίος κάλεσε όλες τις χώρες του κόσμου να γιορτάσουν την ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών.

 Αλήθεια πόσες γνωρίζουν τι γιορτάζουμε εκείνη η μέρα; Μήπως τιμάται ο αγώνας των γυναικών για ισότητα σε πνεύμα, σε ανθρώπινα δικαιώματα συνθηκών ζωής, σε ευκαιρίες κοινωνικές, μορφωτικές, οικονομικές;  Μήπως η μέρα αυτή θυμίζει πως οι γυναίκες είναι ανθρώπινα όντα με ίσα δικαιώματα με το αντρικό φύλο; Μήπως τη μέρα αυτή να προβληματιστούμε για την πορεία της ισότητας αυτής λαμβάνοντας υπόψη τραγικές φιγούρες γυναικών σε κάθε γωνιά της γης;

Από τη μία πλευρά βλέπουμε  την γυναίκα καριέρας, μία «ερμαφρόδιτη» γυναίκα που ζει ανεξάρτητη κι ελεύθερη μακριά από το ζυγό κάποιας πατρικής ή συζυγικής φιγούρας δίχως καν να έχει μητρικό ένστικτο και δίχως καν να χρειάζεται έναν άντρα δίπλα της…  Από την άλλη βλέπουμε την ανήλικη Μαίνέ που στα 11 διέκοψε το σχολείο για να παντρευτεί και να γίνει μητέρα. Βλέπουμε συνεχώς πλήθος γυναικών να βιάζονται και να κακοποιούνται σεξουαλικά από κυκλώματα ή την ίδια τους την οικογένεια εν γνώσει πολλές φορές της Πολιτείας. Αλήθεια πόσο ντροπή είναι καθημερινά 6000 γυναίκες στην Αφρική να αναγκάζονται σε βασανιστική κλειτοριδεκτομή;

Πόσο κακό θεωρείται σε κάποιες χώρες η γέννηση και μόνο μίας κόρης; Φταίει η γυναίκα τελικά που έχει πρόσωπο, μαλλιά και μάτια σε σημείο που να φορά μία μπούργκα; Πόσο κολάσιμο ον κάποιοι τη θεωρούν; Πόσο αντικείμενο ηδονής έχει καταντήσει και πόσο σκλάβα ακόμη είναι;

Χρόνια πολλά στη γυναίκα αγωνίστρια η οποία τιμά το ρόλο της ως μάνα, σύζυγος, εργαζόμενη. Χρόνια πολλά σε όλες τις βασανισμένες ψυχές που ακόμα αναζητούν τα δικαιώματά τους. Γυναίκες η ισότητα με τους άνδρες δε σημαίνει υπερβολή και αντιστροφή των ρόλων… Γι’ αυτό πρέπει να πάψει η υπερβολή και από τα δύο φύλα. Η 8^η Μαρτίου λοιπόν δεν είναι για «μπουζουκοκαταστάσεις»…

Προσοχή με τα deals…

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Η Πένα της Αττικής", Τεύχος 18, Μάρτιος 2015)

Φίλε αναγνώστη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή την 15^η Μαρτίου έκανα μία έρευνα σχετικά με τα deals, τις προσφορές δηλαδή, οι οποίες διαδικτυακά τον τελευταίο καιρό έχουν μεγάλη απήχηση. Τι πρέπει λοιπόν να προσέχει κανείς;

Tα περισσότερα παράπονα καταναλωτών σχετίζονται με προσφορές σε κέντρα αισθητικής-αδυνατίσματος, Τα κουπόνια με τις υπέροχες προσφορές κρύβουν πολλές παγίδες… Κάποια κέντρα αισθητικής ουσιαστικά αυτοπροβάλλονται μέσω των deals προκειμένου να «ψαρέψουν» νέους πελάτες. Ήδη από την πρώτη συνάντηση οι υπεύθυνες του κέντρου προκειμένου να πείσουν τις πελάτισσές τους να αγοράσουν πανάκριβα προγράμματα, ισχυρίζονται πως οι μισάωρες συνεδρίες των deals είναι οι ΑΠΛΕΣ και όχι οι ΙΑΤΡΙΚΕΣ, οι οποίες γίνονται από άλλο μηχάνημα και φέρνουν αποτέλεσμα.

Παρά το γεγονός άρνησης των καταναλωτών για νέα προγράμματα, οι υπεύθυνες του κέντρου δεν παραιτούνται και σe κάθε εφαρμογή συνεδρίας deal, εισβάλλουν στο χώρο και πάνω από τη μισόγυμνη πελάτισσα ξεκινούν επιχειρηματολογία προώθησης νέων προγραμμάτων … Δεν το πίστευα μέχρι που μπήκα στη διαδικασία να το ζήσω από κοντά με το επιπλέον σχόλιο από πλευράς μου πως οι υπεύθυνες χρειάζονταν επειγόντως λιποαναρρόφηση και δίαιτα!

Άλλα παράπονα σχετίζονται με κομμωτήρια και υπηρεσίες πεντικιούρ-μανικιούρ. Οι χρήστες κουπονιού μέσω των διαδικτυακών deals κλείνουν με πολύ δυσκολία κάποιο ραντεβού κι έπειτα από πολύ καιρό με αρκετή αναμονή τη μέρα προσέλευσής τους.

Ουσιαστικά οι πιο ικανοποιημένοι καταναλωτές είναι οι χρήστες κουπονιού διαμονής σε διάφορα ξενοδοχεία και ξενώνες. Δεν έχουν προσδοκίες πέρα από τη φθηνή διαμονή. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχουν αναφερθεί και ευτράπελα σε σχέση με αυτό που παρουσιάζουν στην προσφορά, τα δήθεν πεντάστερα δηλαδή να είναι χαμόσπιτα!

Τέλος, συνιστώ μεγάλη προσοχή στα «ψιλά γράμματα» των προσφορών σε κουπόνια παιδότοπων, εστιατορίων και μαθημάτων για τις ημέρες και ώρες χρήσης της προσφοράς. Ενδέχεται να καταλήξετε μόνοι σας σε άδειο εστιατόριο Δευτέρα βράδυ με θέα τον ταβερνιάρη!

Σόφη Λύσσαρη

καθ. αγγλικής φιλολογίας-δημιουργικής γραφής (Brunel University)

συγγραφέας - αρθρογράφος

ΑΠΟΚΡΙΕΣ

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Η Πένα της Αττικής", Τεύχος 17, Φεβρουάριος 2015)

Η Αποκριά διαρκεί τρεις εβδομάδες και ξεκινά εξήντα ημέρες πριν το Πάσχα Ονομάζεται Τριώδιο. Ξεκινά με την Κυριακή «Τελώνη και Φαρισαίου», ακολουθεί  «του Ασώτου Υιού», στη συνέχεια «της Απόκρεω» και τελευταία η Κυριακή της «Τυρινής», κατά την οποία γίνονται όλοι οι εορτασμοί. Η επόμενη μέρα είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής και ονομάζεται Καθαρά Δευτέρα.

Οι Αποκριές συνδέονται με τη γιορτή του Διονύσου. Όλες οι εορτές με τα λεγόμενα «μασκαρέματα»,τις μεταμφιέσεις δηλαδή, προέρχονται από την Αρχαία Ελλάδα, όπου οι Αρχαίοι Έλληνες προς τιμή του Θεού Διονύσου έπιναν κρασί, ξεχύνονταν με μάσκες στους δρόμους και συμπεριφέρονταν προκλητικά και ερωτικά άνευ περιορισμού, Το παγανιστικό αυτό έθιμο έδινε την ελευθερία να προβούν σε κολάσιμες σεξουαλικές πράξεις άνευ ταυτότητας.

Στην Ελλάδα τηρείται το έθιμο της μεταμφίεσης σε δρόμους, πλατείες και γειτονιές. Τα αστεία κουστούμια, οι σερπαντίνες, το κομφετί, η δυνατή λάτιν μουσική κλιμακώνουν την ατμόσφαιρα. Πολλά καρναβάλια όπως της Πάτρας και του Ρίο ντε Τζανέιρο τραβούν την προσοχή! Η Καθαρή Δευτέρα συνοδεύεται με λαγάνα, χαλβά, τουρσί, ταραμά και το πέταγμα του χαρταετού. Πόσο φαντασμαγορικό είναι το θέαμα πολύχρωμων χαρταετών στον ουρανό κάθε μικρού χωριού αλλά και της Αθήνας! Στην Αθήνα μυριάδες άνθρωποι κατακλύζουν τους λόφους Φιλοπάππου και Λυκαβηττού. Οι διάφοροι Δήμοι διοργανώνουν μουσικές παραστάσεις με δωρεάν φαγοπότι.

Ωραία ακούγονται όλα αυτά. Νιώθω όμως πως τελικά οι μάσκες πρέπει να πέσουν επιτέλους .Αλήθεια, πόσοι περιμένουν αυτές τις μέρες για να ξεσαλώσουν αχαλίνωτα με ποτό, σεξ και κολάσιμες πράξεις; Θυμάμαι πέρυσι πόσο σοκαρίστηκα όταν διάβασα μία αγγελία στην οποία Πατρινός προσέφερε δωρεάν διαμονή και έξοδα σε γυναίκες απ’ όλη την Ελλάδα για όλο το διάστημα των εορτών, με ανταλλαγή σεξουαλικές περιπτύξεις μαζί του… Πόσο φτηνοί έχουν γίνει κάποιοι χρησιμοποιώντας έθιμα τέτοιου τύπου; Μήπως η γιορτή αυτή δεν είναι τόσο αθώα τελικά; Μήπως η γιορτή αυτή δε γίνεται μόνο για τα παιδιά; Μήπως γίνεται για πολλούς δειλούς κι απρόσωπους θύτες; Μήπως γίνεται για όσους δεν έχουν την τόλμη να πράξουν ελεύθερα όσα επιθυμούν με το πρόσωπό τους, φορώντας έτσι μία μάσκα; Τελικά η δειλία αυτή είναι πιο ανήθικη από κάθε κολάσιμη πράξη που γίνεται με πρόσωπο καθαρό και δίχως μία μάσκα μαϊμούς…

Σόφη Λύσσαρη

καθ. αγγλικής φιλολογίας –δημιουργικής γραφής (Brunel University)

συγγραφέας/αρθρογράφος

Ημέρα των Ερωτευμένων (Αγίου Βαλεντίνου)

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Η Πένα της Αττικής", Τεύχος 17, Φεβρουάριος 2015)

Θα ξεκινήσουμε φίλοι μου με μία ιστορική αναδρομή για την καθιέρωση αυτής της εορτής.

Η ταύτιση του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου με την Ημέρα των Ερωτευμένων ξεκίνησε από την Αγγλία του Μεσαίωνα. Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γιόρταζαν τα Λουπερκάλια προς τιμή του θεού Φαύνου,

του Πάνα των Ελλήνων. Η γιορτή καταργήθηκε από την Εκκλησία τον 5ο αιώνα μ.Χ. ως ειδωλολατρική. Στη θέση της μπήκε ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου.

Πολλοί ύμνησαν τον Έρωτα!

Την πρώτη όμως γραπτή αναφορά στον Άγιο Βαλεντίνο την έχουμε το 1382, στο ποίημα «Το Κοινοβούλιο των πουλιών» του Βρετανού Τζέφρι Τσόσερ. Οι 699 στίχοι αναφέρουν πως κάθε τέτοια μέρα τα πουλιά συγκεντρώνονταν μπροστά στη θεά της φύσης για να διαλέξουν ερωτικούς συντρόφους. Μα κι ο Σαίξπηρ στο τραγούδι της Οphelia στο έργο «Άμλετ» αναφέρεται στον έρωτα με τη γιορτή του Αγίου.

Πλέον, η γιορτή του έρωτα έχει εμπορευματοποιηθεί στο μέγιστο. Ξαφνικά στην Αμερική αυξήθηκαν οι πωλήσεις των ερωτικών καρτών με παγκόσμιο αποκορύφωμα την αγορά λουλουδιών, κοσμημάτων, σοκολατένιων γλυκισμάτων. Μήπως τελικά όλο αυτό είναι ένα «παζαράκι» καλά στημένο; Μήπως όλο αυτό είναι μία έμπνευση της βιομηχανίας η οποία αποκομίζει κέρδη χρησιμοποιώντας τον έρωτα ως εξιλαστήριο θύμα;

Μήπως πάλι εμείς «χαμένοι» μέσα στην καθημερινότητά μας και στις ενοχές από τη μη εκδήλωση ενδιαφέροντος στο/η Βαλεντίνο/α μας «αφηνόμαστε» μία ημέρα του έτους σε κάτι διαφορετικό; Αλήθεια, αυτό αξίζει ο έρωτας; Μία ημέρα το χρόνο; Θέλοντας και μη, ο στολισμός των καταστημάτων, οι καρδούλες και τα «φρου-φρου» θα μας υπενθυμίσουν την ύπαρξη του ανθρώπου μας. Στιγμιαία δηλαδή θα θυμηθούμε πως ερωτευθήκαμε κάποτε κι αυτό αποκαλώ «κατάντια».

Ας δώσουμε ένα επιπλέον χρώμα στη μέρα αυτή ο καθένας μας με αναζωπύρωση του έρωτα και αναβάθμιση της καθημερινότητάς του. Το πιο υπέροχο συναίσθημα είναι ο έρωτας κι αυτός πεθαίνει μόνο όταν εμείς «πατήσουμε τη σκανδάλη».

Σας αφιερώνω τέσσερις στίχους από το ποίημά μου «Ξαφνικός Έρωτας», ποιητική συλλογή «Κατάθεση Ψυχής» (2012).

« Έρωτας ξαφνικός σου κάρφωσε τα βέλη

κι εσύ επαναστατείς όπως οι έκπτωτοι αγγέλοι»

Σόφη Λύσσαρη

καθ. αγγλικής φιλολογίας και δημιουργικής γραφής(Brunel University)

συγγραφέας/αρθρογράφος/ποιήτρια/writing coach

"Παιδιά της κρίσης" μια φανταστική σατιρική ιστορία

Δημοσιεύτηκε στην "Πένα της Αττικής" τεύχος 16, Δεκέμβριος 2014 - Ιανουάριος 2015
http://issuu.com/pena_ths_anatolikhs_attikhs/docs/teyxos_16_web_2 σελίδες 27 και 28

Κάποτε πίστευα ότι η ώρα της κρίσης είναι μετά θάνατον. Μετά όμως από μία  εμπειρία που έζησα την οποία θα σας περιγράψω, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλοι κρινόμαστε εδώ,  έστω κι αν αυτό μας συμβεί με περίεργο τρόπο.

Ονομάζομαι Τόνυ Ξεσαμάρωτος και είμαι πρωθυπουργός μιας άγνωστης σε εσάς χώρας, η οποία ονομάζεται Γελιάδα. Κάποτε από αυτή τη χώρα ξεκίνησαν ο πολιτισμός, οι τέχνες, τα γράμματα και οι επιστήμες,  αλλά βάλανε πολλοί το χεράκι τους προκειμένου να αφανιστεί η γλώσσα,  η θρησκεία,  τα ήθη και έθιμα, οι αρχές και οι παραδόσεις της, για να γίνει «κουλ» χώρα όπως όλες οι άλλες γύρω της. Μπήκε λοιπόν στη Ποπ-αλική Ένωση, ξέρετε εκεί όπου ανήκουν πολλές χώρες και χορεύουν το χορό του παραλόγου…σε ρυθμούς ποπ!

Το όνειρό μου από μικρό παιδί ήταν ένα: όταν μεγαλώσω να γίνω πρωθυπουργός. Τα κατάφερα. Ο Διάολος με λυπήθηκε και μου έκανε το χατίρι με έναν όρο. Να συνεχίσω να καταστρέφω τη Γελιάδα και τους κατοίκους της χώρας αυτής με συνεργούς όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς με τους οποίους έχουμε συμφωνήσει νεννοηθεί τις ώρες που πίνουμε κρυφά τα τσίπουρά μας να δηλώνουμε τάχα κόντρες μεταξύ μας προκειμένου να αποπροσανατολίζουμε την κοινή γνώμη. Όποιος βγαίνει κάθε φορά πρωθυπουργός θα συνάπτει συμμαχίες με τα αντίπαλα κόμματα, ώστε να μη χάνει κανείς μας τα προνόμιά του…

Καλά ντε μη με καταδικάζετε! Αυτό είναι το σύστημα στη Γελιάδα. Αφού ο λαός  μας εκλέγει, άσε να φαίνεται εκείνος ο φταίχτης για την επιλογή του. Δημοκρατία πιστεύει ο κόσμος της Γελιάδας πως έχει και πάντα βρίσκουμε κάποια εξιλαστήρια θύματα να «πληρώνουν τη νύφη» όταν δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Ένα βράδυ λοιπόν κι ενώ ήμουν στο Μέγαρο Ναζίμου εμφανίστηκε ένας άγγελος κι αφού με έπεισε να τον ακολουθήσω, πέταξα μαζί του και προσγειώθηκα σε μία αίθουσα χειρουργείου μίας μαιευτικής κλινικής.

«Γιατί ήρθαμε εδώ;» ρώτησα γεμάτος απορία.

«Τόνυ, βλέπεις εκείνο το μωρό που τώρα γεννιέται;» απάντησε ο άγγελος δείχνοντάς μου ένα νεογνό την ώρα που ξεπρόβαλε σε αυτό τον κόσμο.

«Ναι, το βλέπω… Αλλά τι δουλειά έχουμε εδώ;»

«Μη βιάζεσαι Τόνυ… Αυτό το μωρό εμείς οι άγγελοι το ονομάζουμε “παιδί της κρίσης”. Ξέρεις γιατί; Νιώθουμε κύριε πρωθυπουργέ μεγάλη πικρία όταν ένα μωρό γεννιέται σε μία χώρα όπου τα όνειρα έχουν πάψει να υπάρχουν, όπου τα χρώματα είναι μόνο γκρίζα, όπου η ελπίδα αιμορραγεί και η κατάληξη είναι η κατάθλιψη ή η επιλογή της αυτοκτονίας. Τρέμουμε από φόβο μήπως  αν αυτή η ψυχή  θα πάει στην κόλαση εξαιτίας δικών σας υπογραφών και επιλογών. Κλαίμε εμείς οι άγγελοι… Ναι, κλαίμε για την κατάντια της Γελιάδας. » «

«Μα…» τόλμησα να ψελλίσω διακόπτοντάς τον.

«Μη μιλάς Τόνυ. Τώρα ήρθε η σειρά σου να τα ακούσεις και να σκεφτείς τι ψυχή θα παραδώσεις εσύ κι όλοι εκείνοι που οδηγείτε το λαό της Γελιάδας στην πυρά… Βλέπεις,  ο Θεός δε ξέχασε τη Γελιάδα. Ο λαός έπαψε να πιστεύει στο Θεό γιατί εσύ και όλοι οι προκάτοχοί σου τον οδηγήσατε στην αμφισβήτηση της ύπαρξής Του αφού υποφέρει και ανάσταση δε βλέπει... Ο Δημιουργός όμως έδωσε την ελεύθερη βούληση προκειμένου να δει την ποιότητα και την αξία του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα; Να ορίζουν κάποιοι το μέλλον των πολλών. Εσείς επιλέξατε να πεινάσει η Γελιάδα. Κόψατε μισθούς και συντάξεις, δώρα σε δημόοσιίους υπαλλήλους, βάλατε χαράτσια και ΕΝΦΙΑ, οδηγήσατε την ανεργία στα ύψη, αλλάξατε το ασφαλιστικό, φορολογικό και ιατροφαρμακευτικό σύστημα και έφτασαν οι αυτοκτονίες στο μέγιστο… Άδειασε ο Παράδεισος, το ξέρεις; Όσοι πεθαίνουν στη Γελιάδα αναθεματίζουν την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν. Κι όσοι ζουν διαολοστέλνουν τα «Θεία» κι έχουν καταλήξει σε παράνομες ενέργειες προκειμένου να ζήσουν. Κάνατε τους φτωχούς και έντιμους ανθρώπους, κλέφτες. Κάνατε τους πλούσιους πιο κλέφτες… Κάνατε τις μανάδες πόρνες,  προκειμένου με πέντε ευρώ να πάρουν γάλα στα παιδιά τους. Κάνατε τα γεροντάκια να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό. Κάνατε το πλιάτσικο συνήθεια και την αξιοπρέπεια πολυτέλεια. Κάνατε την αναξιοκρατία θρησκεία και την ηθική την πετάξατε στον Καιάδα. Κάνατε και τους λίγους Χριστιανούς να φοβούνται να κάνουν το σταυρό τους. Σε λίγο θα τον αφαιρέσετε επίσημα και από τη σημαία τους. Κάνατε τα ιερά σύμβολα του λαού αυτού στάμπες και σλόγκαν των κομμάτων σας.  Φταίτε…. Την κρίση τη συνεχίζετε, αφού η Αφέντρα Γκρέτελ της Ερμα-νίας σας αναγκάζει με όρους να ΠΕΤΣΟΚΌΨΕΤΕ τη Γελιάδα… Μη τολμήσεις να μιλήσεις Τόνυ… Ήρθε η ώρα να μιλήσουν οι άγγελοι… Ξέρεις κάθε βράδυ πόσοι κλαίνε και προσεύχονται για τους ίδιους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους κι εμείς δε μπορούμε να κάνουμε κάτι; Είμαστε αόρατοι από πίσω τους και δίνουμε απλά μία αγκαλιά… Ξέρεις πόσοι αυτοκτόνησαν μπροστά μας από απόγνωση και τους παρέλαβαν οι σκοτεινοί δαίμονες της Κόλασης κάνοντάς μας υποτιμητικές χειρονομίες για την ήττα μας; Ξέρεις; Τι κάνεις εσύ και όλοι οι άλλοι που κάθονται στα στρογγυλά τραπέζια μαζί σου ή στα έδρανα της ΒΟΛΗς; Ήρθε η ώρα να πάρω αυτό το μωρό μαζί μου πριν το κατασπαράξετε όλοι… Πριν χάσει την ψυχή του εξαιτίας της κατάστασης που θα βιώσει εδώ… »

Ο άγγελος γεμάτος δάκρυα έβαλε το χέρι του στο στήθος του νεογνού. Μία μπάλα φωτός αιωρήθηκε στον αέρα κι έγινε ένα με το δικό του φως… Ήταν το πιο ανατριχιαστικό θέαμα που είχα δει ποτέ! Ένιωσα δέος! Τον κοίταξα κι εκείνος ανταπέδωσε με βλέμμα επιβλητικό, άνοιξε τις γιγάντιες φτερούγες του και εξαφανίστηκε… Πρόλαβα και ξεχώρισα το σπαθί του… Ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ!

Έμεινα παγωμένος και άφωνος γεμάτος δάκρυα. Δε μπορούσα να κάνω κάτι… Ήταν πια αργά…πολύ αργά… Αύριο το πρωί θα έβαζα την υπογραφή μου για τα νέα μέτρα…

«Θεέ μου,  συγχώρεσέ με» ψέλλισα. «Φώτισέ με!» και… ξύπνησα απότομα από το χτύπημα στην πόρτα του γραφείου μου. Με είχε πάρει ο ύπνος…

Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'Η Πένα της Αττικής' τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2014)

Την πρώτη Οκτωβρίου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων η οποία ορίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990. Μία ημέρα αφιερωμένη στην τρίτη ηλικία "τους απόμαχους της ζωής" όπως κάποιοι λανθασμένα αποκαλούν.

Το 2020 το 24% του πληθυσμού της γης προβλέπεται να αποτελείται από ηλικιωμένους.Αυτό σημαίνει ότι απαρτίζουν ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας μας.

Στην Ελλάδα όμως η κατηγορία αυτή νιώθει αδικημένη και περιθωριοποιημένη.Ειδικά μετα το 2008, όταν η οικονομική κρίση άπλωσε τα πλοκάμια της στη χώρα μας, αυτή η μερίδα των ανθρώπων "χτυπήθηκε" βάναυσα.Οι άγριες περικοπές των συντάξεων, η ελλιπής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε συνδυασμό με τις βάρβαρες αλλάγές του ασφαλιστικού τους οδήγησαν στην αφάνεια.Έπαψαν να νιώθουν λοιπόν πως η πολιτεία σέβεται την προσωπικότητα και το λειτουργικό ρόλο τους τον οποίο κάποιοι θέλησαν να ταυτίσουν με την έννοια της αχρηστίας.

Η ομάδα αυτή νιώθει άγχος και ανασφάλεια βλέποντας πως δεν υπάρχει ελπίδα.Δεν είναι λοιπόν λυπηρό τα τελευταία χρόνια να παρατηρούμε αύξηση στα ποσοστά αυτοκτονίας από ανθρώπους αυτών των ηλικιών;
Φυσικό κι επόμενο είναι όταν νιώθουν το τέλος πριν την ώρα τους, όταν βλέπουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους άνεργα, τα χρέη να τρέχουν και τις βασικές ανάγκες τους να μη μπορούν να εκτελεστούν ανθρώπινα.

Στην Ελλάδα πολλές οργάνώσεις έχουν αναλάβει ενισχυτική δράση για τους ηλικιωμένους όπως το SILVER ALERT, Βοήθεια για το σπίτι και η Γραμμή Ζωής.Χρειάζονται όμως πολλές ριζικές αλλαγές από την πλευρά της Πολιτείας για εκείνους...

Σημασία έχει πως ένας άνθρωπος άνω των 65 δεν είναι νεκρός, αφού μπορεί ακόμα να προσφέρει, αρκεί να μην τον πετάμε στο δρόμο εμείς ως τέκνα είτε η Πολιτεία ως μητριά!