Ελληνάρα

{ Αφιερωμένο σε ένα σοφό άνθρωπο τον πατέρα μου  Ιωάννη Β. Λύσσαρη, μαθηματικό/συγγραφέα,  ο οποίος διαχώρισε τις δύο αυτές κοινωνικές τάξεις στην Ελλάδα (λαθρεπιβάτες και κοινοί θνητοί) }

Κοινοί θνητοί στα τέσσερα στημένοι
στο ΄πήδημα΄ των λαθρεπιβατών
όλοι αυτοί οι διεφθαρμένοι
κυβέρνησαν κι έφαγαν τα ήθη των αστών.

Ξεσηκώσου κι εσύ
καημένε Ελληνάρα
μη ζεις τη ζωή
σα σάπια αγκινάρα.

Μην αφήνεις αυτούς
να ζουν στα παλάτια
κι εσύ στους φτωχούς
να γεμίζεις γινάτια.

Ρεφρέν:

Η σιωπή σου φωνή
σ’ εξέγερση οδηγεί
και σήκω ένα πρωί
να μπεις (μες) στη Βουλή.

Να δώσεις ένα τέλος
στ’ ανήθικο το βέλος
να σώσεις παραδόσεις
και ήθη μη προδώσεις.

Ρομαντικέ Ιππότη

Διαβάζεις παραμύθια όλο ρομαντισμό
στο δώμα μία νύχτα με λίγο φωτισμό
κι εγώ σου λέω αγάπη να φύγουμε από ’δω
κι εσύ μου λες τα όχι με τόσο σαρκασμό.

Βαρέθηκα ν ’ακούω στόρις ρομαντικές
για νάνους και Χιονάτες κι αγάπες μυστικές
ανούσιες είναι όλες κι όχι ερωτικές
για κάτι δα ξερόλες με τάσεις ονειρικές.

Ρεφρέν:

Ρομαντικέ Ιππότη μας υποχρέωσες
με λάθη και με πάθη που μου τα χρέωσες
ξενέρωσα με σένα κι όσα μου έδωσες
τα όνειρά μου σ’ ένα συρτάρι κλείδωσες

Κατίνα

Άσε το φλιτζάνι
άσε το τσιγάρο
άσε κάθε πλάνη
πάψε θα φρικάρω.

Μιλάς και κατινιάζεις
ξερόλας είσαι συ
τα νύχια μόνο βάφεις
και κάνεις κριτική.

Στη δίνει η συγγραφή μου
και τρέλα τη θωρείς
γουστάρω πια χρυσή μου
μπικίνι να φορείς….

Ρεφρέν:

Κατίνα της δεκάρας
της σάρας και της μάρας
πάρε πένα και χαρτί
χάιδεψε και το ‘γατί’…

Κατίνα της δεκάρας
του πέους, των ταρώ
΄παρθένα΄ κάθε φάρας
ουστ φύγε από ’δω.

Έι ψίτ

(άλλοι οι επαναστάτες κι άλλοι οι αλήτες)

Θήλασες το στήθος της μάνας
βρέφος όνειρα γεμάτο
έφηβος κατέληξες της κοπάνας
με ποινικό μητρώο βαρβάτο.

Έσπασες βιτρίνες, έκαψες σημαία
σε βουβές σιωπές με οίστρο παραλόγου
πίστεψες πως τα όνειρα γίνονται μοιραία
γράφοντας μηνύματα στους τοίχους κάποιου δρόμου.

Ρεφρέν:

Έι ψίτ Ελληνάρα της ντροπής
έχεις κάτι μήπως να μας πεις
μουδιάζοντας αξίες κάθε ηθικής
βιάζοντας τη δημοκρατία σε οίκους ανοχής;

Έι ψίτ Ελληνάρα της αλητείας
ένα μπασταρδάκι άνευ σημασίας
σπόρος και καρπός κάθε αμαρτίας
έχεις ξεπεράσει τα όρια φαντασίας.

Τα κάλαντα της Σόφης

Καλησπερούδια άνθρωποι
 τα κάλαντα σας γράφω
και με φωνή σας τραγουδώ
τις πίκρες πια να πάψω.

Εις την Ελλάδα ξέχασαν
πως Άγιες μέρες φτάσαν
και με κατάθλιψη πικρή
τα γέλια πια τα πάψαν.

Σαν ήρθε πια το ΔΝΤ
κόπηκε η λαλιά μας
και οι πολιτικοί Θεοί
σβήσαν τα όνειρά μας.

Και ο φτωχός φτωχότερος
κι ο πλούσιος αυξάνει
το λίγο πια λιγότερο
και το πολύ περίσσιο.

Γι’ αυτό κι εγώ μ’ αντίδραση
 μια σάτιρα θα κάνω
και λίγο πια χαμόγελο
στα χείλη σας να βάλω.

 Βρε δε μασάνε οι Έλληνες
ό,τι φορολογία να ’χει
και με αγάπη στην καρδιά
γεμίζουν με γινάτι.

Και πιο πολύ επιβιώνουνε
Χριστούγεννα θα κάνουν
θα τρίβουν τα ματάκια τους
οι Γερμανοί που χάνουν…

Του χρόνου πάλι θα σας ’ρθω
να δω πως θα ’στε πάλι
με τις ευχές σας ευλογώ
να ’στε γεροί, κεφάτοι.

Χρόνια πολλά στους ήρωες
και σ’ όσους πια αντέχουν
και η Σοφία η Λύσσαρη
με πένα θα τα γράφει….

 

Χρόνια Πολλά Έλληνες
(Χριστούγεννα 2012)